Μοντέλο η Νορβηγία!

Μοντέλο η Νορβηγία!

Ήρθε πια το πλήρωμα του χρό­νου. Αφού οι διεθνείς τοκο­γλύφοι έφεραν σε πλήρες αδι­έξοδο την ελληνική οικονομία και κοι­νωνία με τις πολιτικές του μνημονίου, ήρθε η ώρα να βάλουν χέρι στααση­μικά του σπιτιού. Πουλήστε, αν θέλε­τε να γλυτώσετε, μας λένε φίλοι, σύμ­μαχοι και εταίροι. Πουλήστε ό,τι έχετε και δεν έχετε. Τη φιλοσοφία της τρό­ικας αποτύπωσε με εξαιρετική σαφή­νεια ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στις 17.5:

«Δεν θα απέκλεια εντελώς μια μορ­φής αναδιάταξης (του χρέους), αλλά αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένη απά­ντηση. Πρώτα χρειαζόμαστε νέα μέ­τρα από την Ελλάδα για να φτάσει τους δημοσιονομικούς στόχους του 2011. Έπειτα πρέπει να έχουμε τη διαβεβαίωση ότι το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων θα φτάσει σε έναν ικανοποιητικό για εμάς όγκο. Ύστερα θα δούμε αν χρειάζονται συμπληρω­ματικά μέτρα. Και μόνο τότε, αν εκ­πληρωθούν όλοι αυτοί οι όροι, μπο­ρούμε να συζητήσουμε θέμα αναδιά­ταξης. Δεν είναι αναδιάταξη ή τίποτα. Είναι μέτρα, μέτρα και μέτρα και μετά ίσως αναδιάταξη».

Ξεπούλημα αίσχους

Με άλλα λόγια, η φιλοσοφία της τρόικας είναι απλή. Θα πρέπει διαρ­κώς να υιοθετούνται απανωτά μέτρα,που ξέρουν εξαρχής ότι δεν μπορούν να συγκρατήσουν το χρέος. Όμως οδηγούν την κοινωνία στην απελπι­σία και σε κατάσταση τέτοια που μπο­ρεί να δεχτεί πιο εύκολα εκβιασμούς και πιέσεις. Κι όταν έχει προχωρήσει το ξεπούλημα, τότε ίσως να συζητή­σουν κάποια αναδιάταξη, που εκ προ­οιμίου ξέρουν ότι δεν μπορούν να την εφαρμόσουν σε ολόκληρο το δημό­σιο χρέος της Ελλάδας.

Έτσι λοιπόν στήθηκε το σκηνικό για τη δεύτερη φάση της πέμπτης ιστορικά χρεοκοπίας της Ελλάδας. Μέτρα, μέτρα και μέτρα, μαζί με γενικευμέ­νο ξεπούλημα.

Η κυβέρνηση βιάστηκε να ανακοι­νώσει την πρώτη φουρνιά των λεγό­μενων αποκρατικοποιήσεων. Αυτό, σύμφωνα με ανακοίνωση της Διυ­πουργικής Επιτροπής Αναδιαρθρώ­σεων και Αποκρατικοποιήσεων στις 18.5, προβλέπει αναλυτικά:

Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονο­μικών κ. Παπακωνσταντίνου, τα εκτι­μώμενα έσοδα από το πρώτο κύμααποκρατικοποιήσεων εντός του 2011 εκτιμώνται σε 3,5 έως 5,5 δισ. ευ-ρώ. Το δεύτερο κύμα εντός του 2012 εκτιμάται ότι θα αποφέρει άλλα 4 με 6 δισ. ευρώ. Ενώ το τρίτο κύμα εντός του 2013 θα δώσει γύρω στα 4,5 με 5,5 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, σε σύνολο το τριετές αυτό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων θα αποφέρει 12 - 17 δισ. ευρώ.

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με το αν και κατά πόσο θα μπορέσει να πιάσει αυτές τις αποδόσεις. Ας υποθέσουμε ότι τις πιάνει. Έτσι η κυβέρνηση κα­λείται να πουλήσει περιουσία και επι­χειρήσεις που έχουν συνολική οικο­νομική επιφάνεια άνω των 120 δισ. ευρώ έναντι 12 - 17 δισ. ευρώ. Κι όχι μόνο αυτό. Τα χρήματα αυτά θα πάνε κατευθείαν στους δανειστές.

Πόσο θα ελαφρύνουν την εξυπηρέ­τηση του χρέους; Ελάχιστα. Μόνο τη διετία 2012 και 2013 προβλέπονταιδαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους που θα ξεπερνούν τα 100 δισ. ευρώ. Επομένως αυτά που αναμένει η κυ­βέρνηση να πιάσει από τις αποκρα­τικοποιήσεις δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό.

11 εκατ. παρείσακτοι

Η Ελλάδα είναι ένα πολύ προνομι­ακό οικόπεδο σε μια εξαιρετικά συμ­φέρουσα περιοχή του κόσμου. Έχει όμως ένα κακό. Διαθέτει 11 εκατομ­μύρια παρείσακτους. Γι’ αυτό και το ξεπούλημα δεν ξεκίνησε με τη δημό­σια περιουσία και τις αποκρατικοποι­ήσεις, αλλά με τον ανθό της ελληνι­κής κοινωνίας, τη νέα γενιά εργαζο­μένων. Προκειμένου να επιβιώσει, ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος της νέας γενιάς είναι ήδη υπ’ ατμόν. Φεύ­γει ή κανονίζει να φύγει στο εξωτε­ρικό σε αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος. Όταν μια κοινωνία ξεπου­λάει έτσι τη νέα γενιά της είναι καταδικασμένη.

Το πιο σημαντικό δεν είναι αυτό, αλ­λά άλλο. Αν τα πουλήσει όλα το κρά­τος, τότε με τι θα μπορέσει να συμβά­λει στην ανάπτυξη της χώρας και στην ανάκαμψη της οικονομίας; Τι άλλο θα χρειαστεί να πουλήσειόταν ανακα­λύψει η κυβέρνηση και η τρόικα ότι ακόμη και ολόκληρη η δημόσια πε­ριουσία δεν είναι αρκετή για να εξυ­πηρετηθεί το χρέος; Μήπως το εθνι­κό έδαφος; Μάλλον ναι, μιας και με τη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης η χώρα έχει παραιτηθεί «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως ρητά αναφέ­ρεται, από την εθνική της κυριαρχία. Κι επομένως είναι δυνατή ακόμη και η εκποίηση εθνικού εδάφους.

Στα ερωτήματα αυτά απαντά η δι­ατεταγμένη δημοσιογραφία με κραυ­γές περί σπάταλου και διογκωμένου κράτους. Μάλιστα ορισμένοι παπα­γάλοι συγκεκριμένων παρασιτικών επιχειρηματικών συγκροτημάτων που ελέγχουν και τα ΜΜΕ είπαν ότι η Ελλάδα είναι το τελευταίο κομμουνι­στικό κράτος της Ευρώπης.

Προφανώς οι κύριοι αυτοί, υπό το κράτος της φρενίτιδας που έχει προ­καλέσει στους καρχαρίες της αγοράς το μαζικό ξεπούλημα του δημοσίου, τα έχασαν τελείως. Όμως, επειδή λέ­γονται απίστευτες ανοησίες σχετικά με το μέγεθος του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα οφείλουμε να διευκρι­νίσουμε ορισμένες στοιχειώδεις αλή­θειες.

Επιλεκτική σπατάλη

Καταρχάς ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα δεν είναι τόσο διογκωμένος όσο λένε. Αν δούμε τα στοιχεία του Πίνακα 1 της Eurostat θα διαπιστώ­σουμε ότι το μέγεθος του δημόσιου τομέα με όρους συνόλου δαπανών της γενικής κυβέρνησης βρίσκεται περίπου στον μέσο όρο της Ευρωπα­ϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Για ολόκληρη την περίοδο 1999-2010.

Κι όχι μόνο αυτό. Αν παρατηρήσει κανείς τα στοιχεία προσεκτικά θα δει ότι κατά κανόνα όσο πιο ανεπτυγμέ­νη είναι μια οικονομία τόσο μεγαλύ­τερο κράτος διαθέτει. Είναι τυχαίο που η Δανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αυστρία, η Φινλανδία, η Σουηδία κ.ο.κ., έχουν αρκετά πιο διογκωμέ­νους δημόσιους τομείς; Μήπως αυ­τές οι χώρες είναι κομμουνιστικές ή σοβιετικές και δεν το ξέρουν; Κι αν για την κρίση και το χρέος φταίει το μεγάλο, κακό και σπάταλο κράτος, τότε γιατί αυτές οι χώρες δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρεοκοπίας όπως η Ελλάδα;

Είναι αλήθεια ότι το δημόσιο στην Ελλάδα είναι διεφθαρμένο και παρα­σιτικό. Αυτό δεν οφείλεται στο μέ­γεθός του, ούτε στις σπατάλες του. Άλλωστε το ελληνικό δημόσιο είναι επιλεκτικά σπάταλο. Ενώ διαθέτει τις χαμηλότερες δαπάνες στην Ε. Ε. για υγεία και παιδεία, δαπανά ταυτόχρο­να σχεδόν τα διπλάσια, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στις κρατικές προμήθειες από τον μέσο όρο της Ε.Ε.

Όταν πρόκειται για ημέτερους, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μεγαλοεργολάβους το ελληνικό δη­μόσιο είναι σπάταλο όσο εκεί που δεν παίρνει. Όταν πρόκειται για τις βασι­κές κοινωνικές ανάγκες του λαού, τό­τε πάντα συμβαίνει το δημόσιο ταμείο να μην επαρκεί.

Υπόδειγμα

Το βασικό πρόβλημα με τον δημό­σιο τομέα δεν είναι πόσο μεγάλος ή μικρός είναι. Άλλωστε το πόσο μεγά­λος χρειάζεται να είναι ένας δημόσι­ος τομέας εξαρτάται από το τι κοινω­νία και τι οικονομία θέλει κανείς. Αν θέλουμε μια κοινωνία όπου να βασι­λεύει το πορτοφόλι και μια οικονομία έρμαιο της αγοράς, τότε ο δημόσιος τομέας πρέπει να είναι μικρός. Γι’ αυ­τό άλλωστε και όσο πιο ευάλωτη, όσο πιο σαθρή είναι μια οικονομία, όσο πιο «τριτοκοσμική» είναι μια χώρα, τόσο πιο περιορισμένο, ισχνό, παρα­σιτικό και διεφθαρμένο δημόσιο το­μέα έχει.

Αντίθετα, αν θέλουμε μια κοινω­νία με ανεπτυγμένες υποδομές και υπηρεσίες αντίστοιχες των απαιτή­σεων των πιο ζωτικών αναγκών της, αν θέλουμε μια θωρακισμένη οικο­νομία απέναντι στα ιδιωτικά μονοπώ­λια και την ασυδοσία των αγορών, με αναπτυξιακή δυναμική, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε έναν μεγά­λο και ανεπτυγμένο δημόσιο τομέα όχι μόνο στο επίπεδο των υπηρεσι­ών, αλλά και στο επίπεδο της επιχει­ρηματικής δράσης.

Για να γίνει κατανοητό αυτό θα χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα. Ποια οικονομία σήμερα στην Ευρώ­πη έχει τα λιγότερα οικονομικά προ­βλήματα από την παγκόσμια ύφεση; Η Νορβηγία. Η χώρα αυτή δεν έχει προς το παρόν παρουσιάσει τα συ­μπτώματα κρίσης και ύφεσης που κα­τατρέχουν όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης, μικρές και μεγάλες. Είναι τυχαίο ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει σε μια οικονομία που δεν συμμετέχειού­τε στην Ε.Ε. ούτε στην Ευρωζώνη; Όχι βέβαια. Το γεγονός ακριβώς ότι έχει διατηρήσει την ανεξαρτησίατης είναι εκείνο που την έχει προστατέψει από τις οξείες εκδηλώσεις της κρίσης.

Η Νορβηγία ως ανεξάρτητη χώρα και καλά προστατευμένη εθνική οι­κονομία έχει κατά κεφαλή ΑΕΠ που φτάνει τα 95 χιλιάδες δολάρια. Έχει το υψηλότερο κατά κεφαλή ΑΕΠ στην Ευρώπη (ανατολική και δυτική) μετά το Λουξεμβούργο. Πολύ ψηλότερο απ’ όλες τις μεγάλες οικονομίες της Ε.Ε., όπως είναι η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Βρετανία κ.ο.κ.

Η Ελλάδα μόλις και μετά βίας φτά­νει τα 35 χιλιάδες δολάρια κατά κε­φαλή ΑΕΠ. Η Νορβηγία, αν και με πληθυσμό λιγότερο από τον μισό της Ελλάδας, παράγει ΑΕΠ κατά 20% με­γαλύτερο από αυτό της χώρας μας. Θυμηθείτε το αυτό στις παρακάτω συγκρίσεις.

Συνεχίζει ακάθεκτη

Ο Πίνακας 2 παρουσιάζει τις επίση­μες προβλέψεις για τη Νορβηγία τα επόμενα χρόνια. Σε μια εποχή βαθιάς ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας που έχει αγκαλιάσει ακόμη και τις πιο μεγάλες οικονομίες, η Νορβηγία συ­νεχίζει ακάθεκτη.

Σε μια εποχή όπου βασιλεύει η πιο άγρια μονόπλευρη λιτότητα και ταυ­τόχρονα ο εκτροχιασμός της ανεργί­ας, στη Νορβηγία η ανεργία, αν και βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, εξακολουθεί να μειώνεται. Ενώ ταυ­τόχρονα οι ετήσιες αποδοχές των ερ­γαζομένων σε σταθερές τιμές αυξά­νονται σημαντικά. Τι συμβαίνει; Πώς γίνεται και η Νορβηγία είναι μια τέ­τοια «παραφωνία» μέσα στη γενικευ­μένη παραζάλη των μέτρων κοινωνι­κής απελπισίας που θεωρούνται σή­μερα μονόδρομος;

Μην βιάζεστε να μιλήσετε για πε­τρέλαια. Η Νορβηγία έχει περίπου τον ίδιο φυσικό και ορυκτό πλούτο με την Ελλάδα. Με μια μόνη διαφορά. Αυτή τον αξιοποιεί προς όφελός της υπό καθεστώς κρατικήςιδιοκτησίας και δεν βιάζεται να τον ξεπουλήσει στον πρώτο τυχόντα επενδυτή της αγοράς. Η Ελλάδα επιπλέον έχει σημαντικά «συγκριτικά πλεονεκτήματα» που δεν έχει η Νορβηγία, όπως π.χ. τεράστιες δυνατότητες αγροτικής και μεταποιη­τικής ανάπτυξης. Με την προϋπόθε­ση βέβαια ότι δεν θα πνίγεται από τις ανοιχτές αγορές και την κοινή αγροτι­κή πολιτική της Ε.Ε.

Τεράστιο, αλλά... πλεονασματικό δημόσιο!

Για μια συνοπτική εικόνα της Νορβηγίας κοιτάξ­τε τον Πίνακα 3. Ο πληθυσμός αυτής της χώρας ανέρχεται κοντά στα 5 εκατομμύρια με δημογρα­φικά στοιχεία αρκετά όμοια με εκείνα του ελλη­νικού πληθυσμού. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει από το να έχει ένα από το πιο ανεπτυγμένα συ­στήματα κοινωνικής ασφάλισης, το οποίο χρη­ματοδοτείται κυρίως από το Κρατικό Επενδυτικό Κεφάλαιο της Νορβηγίας, όπου καταλήγει το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων από το πετρέλαιο. Και τα παράξενα δεν σταματούν σ’ αυτό. Παρά το γεγονός ότι έχει σχεδόν τον μισό πληθυσμό από τον ελληνικό, διαθέτει σχεδόν τον ίδιο αριθμό δη­μοσίων υπαλλήλων με εκείνον της Ελλάδας, γύρω στους 780 χιλιάδες. Και ω του θαύματος δαπανά για τους μισθούς αυτών των δημοσίων υπαλλήλων πολύ παραπάνω απ’ ό,τι δαπανά το ελληνικό κρά­τος. Η Νορβηγίαδαπανά το 14% του ΑΕΠ της για μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ η Ελλάδα με τον ίδιο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων και με μι­κρότερο ΑΕΠ δαπανά μόλις το 11%.

Μονιμότητα!

Επιπλέον το καθεστώς εργασίας των δημοσί­ων υπαλλήλων της Νορβηγίας δεν περιλαμβάνει συμβασιούχους, ωρομίσθιους, συμβάσεις έργου κ.ο.κ., όπως στην Ελλάδα. Το ελληνικό δημόσιο απασχολεί το προσωπικό του με 17 διαφορετικά εργασιακά καθεστώτα. Η Νορβηγία διαθέτει ένα αποκλειστικά καθεστώς εργασίας στο δημόσιο, τη μονιμότητα.

Και τι συνέβη; Μήπως η Νορβηγία είναι στο χείλος της χρεοκοπίας; Κάθε άλλο. Ο προϋπο­λογισμός της είναι μονίμως πλεονασματικός, 10,6% του ΑΕΠ για το 2010. Ενώ το δημόσιο χρέ­ος της φτάνει μόλις το 43,1% του ΑΕΠ της χώρας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Νορβηγία έχει προβεί και σε άλλα θανάσιμα αμαρτήματα. Συντηρεί έναν τεράστιο αριθμό δημόσιων και δη­μοτικών επιχειρήσεων, πάνω από 3 χιλιάδες, οι οποίες εκτός όλων των άλλων ανήκουν αποκλει­στικά στο δημόσιο και παράγουν πλεονάσματα.

Με αυτά τα πλεονάσματα χρηματοδοτείται πά­νω από το 50% των κρατικών εσόδων και έτσι το νορβηγικό κράτος δεν έχει την ανάγκη να γδέρνει φορολογικά τους πολίτες του και ιδίως τους εργαζομένους. Θα μπορούσε να αντισταθεί στην παγκόσμια ύφεση η Νορβηγία και να αναπτύσσε­ται χωρίς λιτότητες, περικοπές και ιδιωτικοποιή­σεις, αν δεν διέθετε αυτόν τον εξαιρετικά εκτε­ταμένο, ισχυρό και παραγωγικό δημόσιο τομέα; Θα μπορούσε η Νορβηγία να ήταν στην ίδια πλε­ονεκτική θέση, αν είχε κάνει το θανάσιμο λάθος να ενταχθεί στην Ε.Ε. και είχε παραδώσει το νόμισμα, την οικονομία και την κυριαρχία της στην Κομισιόν και την ΕΚΤ; Ούτε κατά διάνοια!

Τι φταίει λοιπόν και στην Ελλάδα δεν μπορού­με να έχουμε μια αντίστοιχη οικονομία; Το με­γάλο και σπάταλο κράτος; Οι κοπρίτες δημόσιοι υπάλληλοι; Ή όλος εκείνος ο συρφετός που μας κυβερνά δεκαετίες τώρα με τις πλάτες της πιο παρασιτικής και ληστρικής ολιγαρχίας που έχει γνωρίσει η ιστορία;

Ο ίδιος συρφετός και η ίδια η ολιγαρχία που πασχίζουν σήμερα να ολοκληρώσουν τη λεηλα­σία της χώρας με το γενικό ξεπούλημα της δη­μόσιας περιουσίας και του κράτους. Ο ίδιος συρ­φετός που αδίστακτα φορολογεί ακόμη και τους ανέργους για να πληρώσει τους τοκογλύφους και διώχνει μαζικά τη νέα γενιά από αυτή τη χώ­ρα υπό καθεστώς γενικευμένης απόγνωσης και απελπισίας.

---

Σχετικές Φωτογραφίες

• 
• 

Ο Chavez αυξάνει 30% τους μισθούς στην βενεζουέλα !!

Ενώ η “ανεπτυγμένη” δύση με τους τραπεζίτες και τους τεχνοκράτες που αντικαθιστούν τους πολιτικούς, επικαλείται την “κρίση”, την λιτότητα, τις μειώσεις μισθών και την αναγκαιότητα για φτώχεια, ανεργία, λιμοκτονία, αυτοκτονίες… ο πρόεδρος Chávez ανακοίνωσε την αύξηση 30% στους κατώτατους μισθούς!

 Στην ομιλία του στο κρατικό ραδιόφωνο ο Hugo Chávez ανακοίνωσε ότι η αύξηση θα γίνει σε...
 δύο δόσεις: 15% την 1η Μάη και το υπόλοιπο 15% την 1η Σεπτέμβρη.

 Έτσι ο κατώτατος μισθός στη Βενεζουέλα, τη χώρα “κομμουνιστικό διάβολο” για τις ΗΠΑ, ανέρχεται σε $ 476!

 Αν στον βασικό μισθό προστεθούν τα κρατικά βοηθήματα κοινωνικής πολιτικής (κουπόνια αγοράς τροφίμων), ο μηνιαίος κατώτατος μισθός στη Βενεζουέλα ανέρχεται σε 698 $ δολάρια!

 Πρόκειται για μια αύξηση που συμπεριλαμβάνει περίπου 4 εκατομμύρια πολίτες…

 Να σημειωθεί ότι η τιμή της βενζίνης στη Βενεζουέλα παραμένει σταθερή εδώ και πολλά χρόνια στα 0,07 λεπτά του ευρώ…

πηγη http://logioshermes.blogspot.com/2012/04/chavez-30.html#.T8u6IJLfonU.facebook

Η λιτότητα αποσκοπεί στην εκμετάλλευση της κρίσης, όχι στην επίλυσή της

Η λιτότητα αποσκοπεί στην εκμετάλλευση της κρίσης, όχι στην επίλυσή της

Του Πολ Κρούγκμαν

«Η ανάπτυξη και όχι η ύφεση είναι η κατάλληλη στιγμή για λιτότητα». Αυτό διακήρυσσε πριν από 75 χρόνια ο Τζον Μέιναρντ Κέινς και είχε δίκαιο. Ακόμη και αν έχεις χρόνιο πρόβλημα ελλείμματος - και ποιος δεν έχει; - οι περικοπές των δαπανών την ώρα που η οικονομία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση είναι μία αυτοκαταστροφική στρατηγική, επειδή απλά βαθαίνει ακόμη περισσότερο την ύφεση.

 

Γιατί η λοιπόν η Βρετανία κάνει ακριβώς αυτό που δεν θα έπρεπε; Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις, για παράδειγμα της Ισπανίας ή της Καλιφόρνια στις ΗΠΑ, η βρετανική κυβέρνηση σήμερα μπορεί να δανειστεί ελεύθερα, σε ιστορικά χαμηλά επιτόκια. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση του Λονδίνου μειώνει δραστικά τις επενδύσεις και γιατί εξολοθρεύει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα, αντί να περιμένει η οικονομία της να γίνει πιο ισχυρή;

 

Τις τελευταίες ημέρες, έθεσα αυτό το ερώτημα σε μία σειρά υποστηρικτών της κυβέρνησης του Ντέιβιντ Κάμερον, κάποιες φορές ιδιωτικά, κάποιες φορές στη τηλεόραση. Και όλες οι συζητήσεις που ακολούθησαν ήταν ανάλογες: ξεκίνησαν με μία κακή παρομοίωση και κατέληξαν στην αποκάλυψη απώτερων κινήτρων. Η κακή παρομοίωση - την έχετε ακούσει σίγουρα κι εσείς πολλές φορές - εξισώνει το πρόβλημα χρέους μίας εθνικής οικονομίας με το πρόβλημα χρέους μίας οικογένειας.

Μία «οικογένεια» που έχει συσσωρεύσει πολύ μεγάλο χρέος, λέει η ιστορία, «πρέπει να σφίξει τα ζωνάρια». Έτσι λοιπόν, αφού η Βρετανία έχει συγκεντρώσει υπερβολικό χρέος - που έχει, αν και είναι κυρίως ιδιωτικό και όχι δημόσιο -, δεν θα πρέπει να κάνει το ίδιο;

 

Ποιό είναι το πρόβλημα σε αυτή τη σύγκριση; Η απάντηση είναι ότι μία οικονομία δεν είναι σαν μία χρεωμένη οικογένεια. Το χρέος μας είναι κυρίως χρέος που οφείλουμε ο ένας στον άλλον. Ακόμη πιο σημαντικό, το εισόδημά μας προέρχεται από αγαθά που πουλάμε ο ένας στον άλλον.

 

Τα έξοδά σου είναι το εισόδημά μου, και τα έξοδά μου είναι το εισόδημά σου. Τi θα συμβεί λοιπόν αν όλοι ξαφνικά περικόψουν τις δαπάνες τους ώστε να περιορίσουν το χρέος; Η απάντηση είναι ότι τα εισοδήματα όλων θα συρρικνωθούν: το εισόδημά μου μειώνεται επειδή ξοδεύεις λιγότερα και το εισόδημά σου μειώνεται επειδή ξοδεύω λιγότερα. Και καθώς τα εισοδήματά μας βυθίζονται, το πρόβλημα του χρέους μας, καθίσταται χειρότερο.

 

Δεν πρόκειται για τίποτα καινούργιο. Ο μεγάλος αμερικανός οικονομολόγος Ίρβινγκ Φίσερ, τα εξήγησε όλα το 1933, συνοψίζοντας αυτό που αποκαλούσε «αποπληθωρισμό χρέους» με το ζουμερό σλόγκαν: «όσα περισσότερα πληρώνουν οι οφειλέτες, τόσα περισσότερα χρωστούν».

 

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ευρώπη το αποδεικνύουν. Και υπάρχει ένα ηθικό δίδαγμα σε αυτή την ιστορία: Όταν ο ιδιωτικός τομέας με πανικό προσπαθεί να μειώσει το χρέος, ο δημόσιος τομέας πρέπει να κάνει το αντίθετο, να ξοδεύει όταν ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορεί ή δεν θέλει. Η ανάπτυξη και όχι η ύφεση είναι η κατάλληλη στιγμή για λιτότητα. Αλλά όπως είπα, δεν πρόκειται για κάτι νέο.

 

Γιατί λοιπόν τόσοι πολιτικοί επιμένουν στη λιτότητα σε περίοδο ύφεσης; Και γιατί δεν αλλάζουν πορεία, ακόμη και όταν η εμπειρία επιβεβαιώνει τα μαθήματα της θεωρίας και της Ιστορίας; Λοιπόν, εδώ το πράγμα γίνεται ενδιαφέρον. Επειδή όταν τονίζεις στους υπέρμαχους της λιτότητας τα κακώς κείμενα της παρομοίωσης περί οικογένειας που χρησιμοποιούν, σχεδόν πάντα καταφεύγουν σε φράσεις όπως: «Μα είναι απαραίτητο να μειώσουμε το μέγεθος του κράτους». Αυτές οι φράσεις συνοδεύονται από ισχυρισμούς ότι η οικονομική κρίση από μόνη της καταδεικνύει την ανάγκη συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα.

 

Όμως ούτε αυτό είναι αλήθεια. Δείτε τις χώρες της Ευρώπης που τα έχουν βγάλει πέρα καλύτερα στην κρίση και θα βρείτε κράτη με μεγάλους δημόσιους τομείς όπως η Σουηδία και η Αυστρία.

 
Το ερώτημα εδώ είναι το εάν η προφανής αποτυχία της λιτότητας να φέρει οικονομική ανάκαμψη θα οδηγήσει σε ένα «Σχέδιο Β». Ίσως. Αλλά πιθανολογώ ότι ακόμη και εάν ένα τέτοιο σχέδιο ανακοινωθεί, δεν θα έχει σπουδαία αποτελέσματα. 

Γιατί η οικονομική ανάκαμψη ποτέ δεν ήταν το ζητούμενο. 

Η λιτότητα αποσκοπούσε στην εκμετάλλευση της κρίσης, όχι στην επίλυσή της. Και ακόμη εκεί αποσκοπεί.

Μια πολύ περίεργη "άλυτη εξίσωση" παρουσίασε ο κ. Τσίπρας

Μια πολύ περίεργη "άλυτη εξίσωση" παρουσίασε ο κ. Τσίπρας

Ο κ. Τσίπρας παρουσιάζοντας χθες το οικονομικό-κυβερνητικό του πρόγραμμα δήλωσε σχετικά με την δανειακή σύμβαση και το χρέος: «Αμέσως μετά την ακύρωση του Μνημονίου, η νέα κυβέρνηση θα καταγγείλει τους επαχθείς όρους και θα ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Ειδικότερα, σε ότι αφορά τη βιώσιμη αντιμετώπιση της κρίσης δημόσιου χρέους της χώρας θα αναζητήσει ευρωπαϊκή λύση. Χωρίς κοινή ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημα του συσσωρευμένου χρέους και της χρηματοδότησης της ανάπτυξης, η Ελλάδα δεν μπορεί να επιτύχει ταυτόχρονα τη δημοσιονομική προσαρμογή και την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, την πληρωμή των τόκων για το συσσωρευμένο χρέος, και τη χρηματοδότηση δημοσίων επενδύσεων και δημοσίων πολιτικών. Πρόκειται για μια άλυτη εξίσωση. Για αυτό και θα διεκδικήσουμε νέα αναδιαπραγμάτευση του χρέους, με στόχο τη δραστική μείωσή του, ή ένα μορατόριουμ για το χρέος και αναστολή πληρωμών των τόκων, έως ότου διαμορφωθούν συνθήκες σταθεροποίησης και ανάκαμψης της οικονομίας. Το ύψος εξυπηρέτησης του χρέους θα πρέπει, επίσης, να συνδεθεί με το ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή με το ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ (ρήτρα ανάπτυξης).»

Αυτά ήταν όλα κι όλα όσα ακούσαμε χθες για το δημόσιο χρέος. Μάλιστα περιμέναμε μήπως και ο καθ’ ύλην αρμόδιος κ. Δραγασάκης πει τίποτε περισσότερο, αλλά εις μάτην. Δεν είπε κουβέντα. Ούτε λέξη. Λες και η δανειακή σύμβαση με το δημόσιο χρέος αποτελεί ένα εντελώς δευτερεύων θέμα, ένα αγκαθάκι στα πισινά της χώρας το οποίο δεν πρέπει να μας απασχολεί και πολύ. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η εξυπηρέτηση ενός μη βιώσιμου δημόσιου χρέους αποτελεί το Νο 1 πρόβλημα της οικονομίας και της χώρας ως σύνολο. Αν δεν αντιμετωπιστεί συγκεκριμένα, άμεσα και αποτελεσματικά ότι κι αν πει κανείς κατόπιν για τα δημοσιονομικά, την ανάπτυξη, τα κοινωνικά, είναι απλώς ανέξοδες φλυαρίες.

Αυτός είναι και ο λόγος που προσωπικά δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά το λεγόμενο οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται απλά για διακηρύξεις προεκλογικού χαρακτήρα απ’ όπου λείπει το βασικό συστατικό: πώς και με ποιον τρόπο θα γλυτώσει η χώρα και οι εργαζόμενοι από το άγος του δημόσιου χρέους. Είναι σαν να θέλεις να κυβερνήσεις ένα πλοίο που έχει εκτεταμένο ρήγμα στα ύφαλα και μπάζει νερά, αλλά εσύ ασχολείσαι με την κατάσταση στα καταστρώματα. Φρόντισε πρώτα απ’ όλα να στεγανοποιηθεί το πλοίο και μετά έχεις όλο τον χρόνο να ασχοληθείς με την κατάσταση των επιβατών. Αυτό λέει η κοινή λογική.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ 6/6/2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το ΕΠΑΜ Πειραιά και Καστέλλας, σε συνεργασία με την «Κίνηση Πολιτών Άρδην» διοργανώνουν την Τετάρτη 6 Ιουνίου και ώρα 19:30 πολιτική εκδήλωση και δημόσια συζήτηση στοΕργατικό Κέντρο Ελευσίνας Χαριλάου 30, Παραλία Ελευσίνας με θέμα:

«Η Φιλομνημονιακή Τρομοκρατία και η Επόμενη Μέρα»

Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν με εισηγήσεις οι κ.κ.: Πάνος Μαντάς(ΔΗΚΚΙ), Γιάννης Χατζηαντωνίου (Νέος Αγωνιστής), Γιώργος Παπαγιανόπουλος(Σοσιαλιστική Ανασύνθεση), Γιώργος Καραμπελιάς (Κίνηση Πολιτών Άρδην),Αναγνωστάκος Γιώργος (Ανεξάρτητοι Έλληνες), Γιάννης Παπαμιχαήλ (ΕΠΑΜ Πειραιά).

Την εκδήλωση θα συντονίσει η κ. Ευγενία Σαρηγιαννίδη,

Συντονίστρια του Δικτύου Συμβουλευτικών Υπηρεσιών,

Κοινωνικών Μελετών και ΨυχολογικήςΥποστήριξης Δυτικής Αττικής

Ρωσία προς τρόϊκα: Αν δεν θέλετε παγκόσμια κατάρρευση προστατέψτε την Ελλάδα

Καμπανάκι κτύπησε στην τρόϊκα η Μόσχα πριν από λίγο αναφορικά με την Ελλάδα και σε συνέντευξη που παραχώρησε ο επικεφαλής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών της Μόσχας Μιχαήλ Ντμιτρίεφ (ο άνθρωπος που διαχειρίστηκε το πρόγραμμα της ελληνορωσικής διακρατικής συμφωνίας για τα ΤΟΜΑ ΒMP-3HEL) προειδοποίησε την τρόϊκα (ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ) ότι «Αν ωθήσετε την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη μπορεί να πυροδοτήθει όχι απλά ευρωπαϊκή, αλλά νέα παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα συμπαρασύρει τις τιμές του πετρελαίου και θα δημιουργήσει επιπτώσεις πολύ χειρότερες από αυτές του 2008″.

Το «δεξί χέρι» του Ρώσου προέδρου Β.Πούτιν, τόνισε ότι «Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν άκρως επικίνδυνη για τη Ρωσία που θα βρισκόταν αντιμέτωπη ακόμα και με κοινωνικές αναταραχές. Κι αυτό γιατί η ρωσική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα ενεργειακά της έσοδα κι αν αυτά υποχωρήσουν δεν θα μπορέσει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις του για ανάπτυξη και για κοινωνικές παροχές, ενώ πιθανότητα θα έβλεπε και αθρόα εκροή επενδυτικών κεφαλαίων από τη χώρα».

Οι ειδικοί αναλυτές της Ρωσίας θεωρούν ότι έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ – σε ποσοστό πιθανοτήτων μάλιστα άνω το 50% – θα οδηγήσει σύντομα και άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία κλπ σε έξοδο από την νομισματική ένωση.
Πηγή
InfoGnomon

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ

πηγη http://www.newsnow.gr/article/106519/rosia-pros-troika-an-den-thelete-pagkosmia-katarrefsi-prostatepste-tin-ellada.html

«Η ΤΡΟΙΚΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ»

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Αποκαλυπτικός ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της παγκόσμιας έκδοσης των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» στο χθεσινό τους φύλλο: «Η περισσότερη βοήθεια προς την Αθήνα κάνει κύκλο και ξαναγυρίζει στην Ευρώπη»! Διαφωτιστικός και ο τίτλος του ίδιου θέματος στις εσωτερικές σελίδες της εφημερίδας: «Η Αθήνα ούτε κάν βλέπει πλέον τις περισσότερες από τις πληρωμές διάσωσής της»! Άκρως επεξηγηματικός και ο υπότιτλος: «Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει ως προς την....... τρόικα, γιατί η τρόικα πληρώνει τον εαυτό της»!

Με τρεις τίτλους, η αμερικανική εφημερίδα τίναξε στον αέρα το παραμύθι ότι δήθεν με τα λεφτά της τρόικας πληρώνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις δύο χρόνια τώρα μισθούς και συντάξεις και αποκάλυψε στους ανά την υφήλιο αναγνώστες της το παιχνίδι που παίζουν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ στις πλάτες των Ελλήνων.

«Σχεδόν τίποτα από τα χρήματα (σ.σ. των δανείων) δεν πηγαίνει στην ελληνική κυβέρνηση για να πληρώνει ζωτικές δημόσιες υπηρεσίες. Αντιθέτως, τα χρήματα κυλούν κατευθείαν πίσω στις τσέπες της τρόικας», αναφέρει ευθύς εξαρχής το ρεπορτάζ της αμερικανικής εφημερίδας, η οποία στη συνέχεια προσθέτει: «Έτσι, λοιπόν, τα 130 δισεκατομμύρια ευρώ της ευρωπαϊκής διάσωσης που υποτίθεται ότι θα εξασφάλιζαν χρόνο για την Ελλάδα, εξυπηρετούν κυρίως μόνο τους τόκους του χρέους της χώρας, ενώ η ελληνική οικονομία συνεχίζει να βουλιάζει... Η Ελλάδα μπορεί να χρεοκο­πήσει και να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τα χρέη της - εκτός από εκείνα που οφεί­λει στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την ΕΕ».

«Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει ως προς την τρόικα, γιατί η τρόικα πληρώνει τον εαυτό της» δηλώνει στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο Τόμας Μάγιερ, ανώτερος σύμβουλος της Ντόιτσε Μπανκ στη Φραν­κφούρτη.

«Παράλογη» χαρακτηρίζει την κατά­σταση η εφημερίδα. «Οι ευρωπαϊκές αρχές δανείζουν στην πραγματικότητα στην Ελλάδα χρήματα για να μπορεί η Ελλάδα να ξεπληρώνει τα χρήματα που δανείζεται από αυτές» γράφει.

«Στέλνεις τα χρήματα και τα αποκαλείς "δάνειο". Στη συνέχεια τα παίρνεις πίσω και τα αποκαλείς "τόκους"» δηλώνει και ο Στεφάν Ντεό, επικεφαλής του τμήματος παγκόσμιων τοποθετήσεων κεφαλαίων του ελβετικού τραπεζικού κολοσσού UBS στο Λονδίνο.

Οι Αμερικανοί δεν παραλείπουν να ενημερώσουν τους αναγνώστες τους και για το παιχνίδι που παίζει εις βάρος της χώρας μας αποκομίζοντας τεράστια κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ και αυτή που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ήταν το κύριο στήριγμα μας αυτές τις δύσκολες εποχές, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

«Τα ελληνικά ομόλογα είναι μια επικερδής επένδυση για την ΕΚΤ όσο η Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει τοκοχρεολύσια» γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρ­κης» και εξηγούν γιατί: «Η ΕΚΤ εξαίρεσε τον εαυτό της από τη συμφωνία αναδιάρθρωσης του χρέους (σ.σ. το γνωστό «κούρεμα» του ΡSI).

Τα ελληνικά ομόλογα ήταν ήδη αντι­κείμενο αγοραπωλησίας με μεγά­λη έκπτωση όταν η ΕΚΤ άρχισε να τα αγοράζει» οπότε, καθώς πληρώνεται στο ακέραιο την ονομαστική αξία των ομολόγων που αυτή έχει αγοράσει 20%, 30% ή και ακόμη φθηνότερα, τα κέρδη της είναι τεράστια. Η ΕΚΤ δηλαδή «γδέρνει» την Ελλάδα, την οποία υποτίθεται ότι βοηθά!

«Μερικοί που γνωρίζουν την κατάστα­ση λένε ότι η τρόικα προσπαθεί να ασκή­σει οικονομική πίεση στην Ελλάδα για να συνεχίσει να κάνει ό,τι μπορεί για να μαζέψει φόρους από μια ολοένα και πε­ρισσότερο ρημαγμένη οικονομία» υπο­γραμμίζει η αμερικανική εφημερίδα. Έχει απόλυτο δίκιο.

Επισημαίνει επιπλέον ότι από τα χρή­ματα των δανείων που έχουν κατ' όνομα δοθεί στη χώρα μας, μέχρι τώρα «μόνο μια μικροσκοπική φέτα έχει ξοδευτεί για σχεδία που αποσκοπούν να δώσουν κίνητρα στην αναιμική οικονο­μία».

Καιρός ήταν μια σοβαρή εφημερίδα με διεθνή απήχηση να παρουσιάσει την πραγματική ουσία της πολιτικής που ασκούν η Γερμανία και η ΕΕ απέναντι στη χώρα μας ΡΟΪΤΕΡΣ - «ΕΚΒΙΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!»

Ωμό και κυνικό ήταν το άρθρο του Χιούγκο Ντίξον, υπευθύνου του τμήματος άρθρων γνώμης του ειδησεογραφικού πρακτορείου Ρόιτερς, το οποίο δημοσιεύθηκε στη «Χέραλντ Τρίμπιουν» τη Δευτέρα. «Η Ελλάδα πρέπει να φτάσει στον γκρεμό. Μόνο τότε η χώρα θα υποστηρίξει μια κυβέρνηση που θα μπορέσει να συνεχίσει το σκληρό πρόγραμμα που απαιτείται για να την κάνει να στρίψει προς άλλη κατεύθυνση» γράφει αρχίζοντας το άρθρο του. «Για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο πρέπει πιθανώς να πάψουν να δίνονται χρήματα διάσωσης τόσο στην κυβέρνηση όσο και στις τράπεζες!... Αν κλείσει η πρώτη βρύση, η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Αν κλείσει η δεύτερη βρύση, οι τράπεζες θα ξεμείνουν από ρευστό σε λίγες μέρες» προτείνει. Συγχαρητήρια!
Kafeneio

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ

πηγη  http://www.newsnow.gr/article/112428/i-troika-plironei-ton-eavto-tis.html

Αλήθειες-Σοκ από New York Times: "Ετσι λεηλατούν την Ελλάδα η τρόϊκα και οι τραπεζίτες"...

Times: "Ετσι λεηλατούν την Ελλάδα η τρόϊκα και οι τραπεζίτες"...

Την λεηλασία της Ελλάδας μέσω της δανειακής σύμβασης και του Μνημονίου, περιγράφει σε έρευνά της η αμερικανική εφημερίδα New York Times και είναι πραγματικά ανατριχιαστικά αυτά που περιγράφονται για το πως η τρόϊκα και οι τραπεζίτες που βρίσκονται από πίσω της, λεηλατούν ένα ολόκληρο κράτος και τον πληθυσμό του.

Επί της ουσίας δεν αποκαλύπτει τίποτα περισσότερο από αυτό που το defencenet.gr υποστηρίζει σε ένα μοναχικό δρόμο μέσα στα ελληνικά media εδώ και δύο χρόνια, από τότε που υπογράφηκε το πρώτο εθνοκτόνο Μνημόνιο: Ότι τα περίφημα δάνεια που δήθεν δίνονται στην Ελλάδα, στην πραγματικότητα είναι μια διαδικασία "Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει".

Η τρόϊκα (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ), πρακτικά οι τραπεζίτες που ελέγχουν όλο αυτό το παγκόσμιο παιχνίδι, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν με άλλο τρόπο τα δάνεια που άπληστα έδιναν στην Ελλάδα (άπληστα με την έννοια ότι ήξεραν ότι η χώρα ήταν υπερδανεισμένη και δεν μπορούσε να εξυπηρετεί τα νέα δάνεια) από το να ... δανειοδοτήσουν τυπικά την Ελλάδα, αλλά στην πράξη να χρηματοδοτήσουν τους εαυτούς τους. «Στέλνεις τα χρήματα το αποκαλείς "δάνειο" - τα παίρνεις πίσω το αποκαλείς "τόκο"» λέει σαρκαστικά ο Στέφαν Ντίο της UBS στην New York Times.

Φορολογούν τους λαούς τους και επειδή δεν μπορουν να αποπληρώσουν απ'ευθείας τα ελληνικά δάνεια στις τράπεζές τους, έτσι χρησιμοποιούν απλά ως "ενδιάμεση στάση" την Ελλάδα!

Και οι περίφημε "δόσεις" που δήθεν κρατούν ζωντανή της ελληνική οικονομία; Στο εσωτερικό δεν μπαίνει ρευστότητα; Ελάχιστη! Και αν σταματούσε να μπαίνει, σε καμία περίπτωση δεν θα σταματούσε να λειτουργεί η ελληνική οικονομία όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι τροϊκανοί και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Δεν τα λέμε μόνο εμείς αυτά, πλέον. Τα λέει και oι ΝΥΤ.

«Τη στιγμή που η συμμετοχή της στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση είναι αβέβαιη, η Ελλάδα συνεχίζει να λαμβάνει δισεκατομμύρια ευρώ ως έκτακτη βοήθεια από μία αποκαλούμενη τρόικα δανειστών που επιβλέπει τη διάσωσή της. Αλλά σχεδόν καθόλου από αυτά τα χρήματα δεν πηγαίνουν στην ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να πληρώσει για ζωτικές δημόσιες υπηρεσίες. Αντίθετα, διοχετεύονται κατευθείαν πίσω στη τσέπη της τρόικα» αναφέρει το άρθρο.

Oπως επισημαίνει η αμερικανική εφημερίδα, καταρρίπτοντας τον μύθο που θέλει την Ελλάδα να αδυνατεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις επειδή οι δανειστές θα διακόψουν την παροχή βοήθειας προς αυτή, «το ευρωπαϊκό πακέτο διάσωσης των 130 δισ. ευρώ που υποτίθεται θα αγόραζε χρόνο για την Ελλάδα, εξυπηρετεί κατά κύριο λόγο μόνο τους τόκους του χρέους της χώρας - ενώ η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να πασχίζει».


«Καθώς πληρώνουν τους εαυτούς τους, τα μέλη της τρόικα παρακρατούν παράλληλα άλλα κεφάλαια, τα οποία θα διατηρούσαν το ελληνικό κράτος σε λειτουργία» γράφει χαρακτηριστικά το δημοσίευμα. Όπως εξηγεί στους New York Times ο Τόμας Μάγιερ, σύμβουλος της Deutsche Bank στη Φραγκφούρτη «η Ελλάδα δεν θα κηρύξει στάση πληρωμών απέναντι στη τρόικα, αφού η τρόικα πληρώνει τον εαυτό της».

Η αμερικανική εφημερίδα επικαλείται έναν σύμβουλο της ελληνικής κυβέρνησης, ο οποίος μιλώντας υπό το καθεστώς της ανωνυμίας, είπε σχετικά με τη τρόικα: «Διασφάλισαν το ποσό για τις εσωτερικές δαπάνες να είναι τόσο μικρό, ώστε η Ελλάδα να υποχρεωθεί να αυξήσει δραματικά τα δικά της έσοδα». Πάει και ο μύθος του ότι "Αν δεν πάρουμε την επόμενη δόσο πτωχεύουμε" που έφαγε το συκώτι του ελληνικού λαού σαν όρνεο εδώ κια δύο χρόνια. Η πραγματικότητα είναι: "Αν δεν πάρουμε την επόμενη δόση ΑΥΤΟΙ πτωχεύουν"!

Πώς γίνεται αυτό; Μέσω της συνεχούς συσσώρευσης φορολογικών εσόδων σε μία διαλυμένη οικονομία. «Η κατάσταση μοιάζει παράλογη. Οι ευρωπαϊκές Αρχές δανείζουν χρήματα στην Ελλάδα ώστε η Ελλάδα να ξεπληρώνει τα λεφτά που δανείζεται από εκείνους» συνεχίζει το δημοσίευμα. «Στέλνεις τα χρήματα το αποκαλείς "δάνειο" - τα παίρνεις πίσω το αποκαλείς "τόκο"» λέει σαρκαστικά ο Στέφαν Ντίο της UBS.

«Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο οι κυβερνήσεις δεν χρεοκοπούν όπως οι επιχειρήσεις. Οι δανειστές δεν μπορούν να τις διαλύσουν, να πουλήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και να πάρουν πίσω κάποια από τα χρήματά τους. Έτσι οι δανειστές έχουν κίνητρο να διασφαλίσουν ότι οι κυβερνήσεις θα συνεχίσουν να αποπληρώνουν τα χρέη τους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι τους δανείζουν τα χρήματα» προσθέτει το δημοσίευμα και καταλήγει:

«Μία κυβέρνηση κατά του Μνημονίου μπορεί να διακόψει την αποπληρωμή του χρέους, εκτός ευρωζώνης και χωρίς το βάρος των τόκων. Προκειμένου να βοηθήσει τους ηγέτες της Ελλάδας να αντισταθούν σε αυτό τον πειρασμό, η λογική της τρόικα, είναι να τους βοηθήσει να εξυπηρετήσουν το χρέος άμεσα. Δηλαδή να αλλάξουν τους όρους της χρηματοδότησης».
Πηγή: defencenet.gr

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΟ ΧΩΝΙ

CNN Βίντεο- σοκ για τους άστεγους της Αθήνας

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ!! ΔΕΣΤΟ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

17 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012 ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ....ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ......

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΣΑΜΑΡΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΣΑΜΑΡΑ

Όπως ήδη έχω αναφέρει στην επιστολή μου της 23ης Νοεμβρίου 2011, το Κόμμα μου, η Νέα Δημοκρατία, έχει δεσμευτεί για την επιτυχία των στόχων του Προγράμματος Σταθεροποίησης, των βασικών πολιτικών του καθώς και της εφαρμογής τους. Το ίδιο ισχύει και για το Μνημόνιο/Οικονομική και Χρηματοπιστωτική Συμφωνία (MoU/MEFP) που ψηφίστηκε από το Ελληνικό...

Κοινοβούλιο την περασμένη Κυριακή, με μεγάλη πλειοψηφία βουλευτών. Πιο συγκεκριμένα, το κόμμα μου εκφράζει τη δέσμευσή του:

* Να προωθήσει την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Να υποστηρίξει ριζικές διαρθρωτικές αλλαγές στις αγορές εργασίας, προϊόντων και υπηρεσιών καθώς και το φιλόδοξο σχέδιο αποκρατικοποιήσεων που περιέχει το πρόγραμμα. Οι
προσαρμογές που συμφωνήθηκαν στην αγορά εργασίας, ελπίζουμε να δώσουν μια ισχυρή άμεση ώθηση, ώστε να προωθήσουν την απασχόληση και την οικονομική
δραστηριότητα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για μιαν Οικονομία που βρίσκεται ήδη για πολλά χρόνια σε ύφεση και που η ανεργία της έχει ήδη ξεπεράσει το 20%.

* Να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών και τη δημοσιονομική βιωσιμότητα, προστατεύοντας όμως τα πιο ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού. Υποστηρίζουμε την άμεση εφαρμογή περικοπών διαρθρωτικού χαρακτήρα και τις
συνεχείς προσπάθειες να ελεγχθεί η δαπάνη και να αποφευχθούν οι καθυστερήσεις πληρωμών του δημοσίου [προς Έλληνες ιδιώτες και επιχειρήσεις], που φτάνουν ήδη το 3% του ΑΕΠ. Πράγματι, τολμηρές φορολογικές μεταρρυθμίσεις θα έπρεπε να φέρουν πιο δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών και να ανακόψουν τη
φοροδιαφυγή.

* Να διασφαλιστεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Υποστηρίζουμε την εφαρμογή του Προγράμματος για μια ολοκληρωμένη στρατηγική αντιμετώπισης του προβλήματος στον τραπεζικό τομέα, με ισχυρή αποφασιστικότητα και έλεγχο του
χρηματοπιστωτικού πλαισίου, καθώς και τα σχέδια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η οποία έχει στόχο να προωθήσει το δημόσιο συμφέρον και να σεβαστεί
την επιχειρηματική αυτονομία των τραπεζών.

* Εκφράζουμε, προφανώς, τη δέσμευσή μας για ταχύτατη εφαρμογή της

χρηματοπιστωτικής στρατηγικής που περιλαμβάνει τη Συμμετοχή του Επίσημου τομέα και το Ιδιωτικού τομέα (PSI), μαζί με τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Αυτό θα βοηθήσει την Ελλάδα να επιτύχει τους απώτερους στόχους της δημοσιονομικής
βιωσιμότητας και να προσφέρει τα απαραίτητα χρηματοδοτικά μέσα για να στηρίξειτην προσαρμογή της χώρας μας και τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειές της.
Αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, θα παραμείνει προσηλωμένη στους στόχους και τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος, όπως περιγράφονται στο Μνημόνιο και τη Χρηματοπιστωτική Συμφωνία.
Όπως ανέφερα και στην προηγούμενη επιστολή μου, εξακολουθούμε να δίνουμε «μεγάλη έμφαση στο να επιτευχθεί άμεση Ανάκαμψη, έτσι ώστε τα δημόσια έσοδα που θα προκύψουν να μας επιτρέψουν να πετύχουμε τους στόχους που έχουν τεθεί».
Πράγματι, δίνοντας προτεραιότητα στην Ανάκαμψη, μαζί με τους άλλους αντικειμενικούς στόχους, θα καταστήσουμε το Πρόγραμμα πιο αποτελεσματικό και την προσπάθεια προσαρμογής πιο επιτυχή.
Έτσι λοιπόν, όπως υπογραμμίζω και στην προηγούμενη επιστολή μου, μπορεί να απαιτηθούν τροποποιήσεις που θα εγγυηθούν την πλήρη εφαρμογή του Προγράμματος. Και επαναλαμβάνουμε την πρόθεσή μας να φέρουμε αυτά τα ζητήματα για συζήτηση, μαζί με βιώσιμες εναλλακτικές πολιτικές, αυστηρά μέσα στα πλαίσια του Προγράμματος, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η επίτευξη των στόχων

ΠΗΓΗ http://anti-ntp.blogspot.gr/2012/06/blog-post_6091.html#more

 Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Ο συνδεσμος αποφοιτων Ιωνιδειου σχολης Πειραια διοργανωνει στην αιθουσα διαλεξεων, 

Πραξιτελους 236, την Τεταρτη 6 Ιουνιου 2012 και ωρα 19:00 ομιλια με θεμα <οικονομικη κριση 

και εθνικο νομισμα> Ομιλητης ο οικονομολογος και Γ.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Έκτο παγκοσμίως το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό

Έκτο παγκοσμίως το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό

Έκτο στον κόσμο κατατάσσει το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, μία από τις πιο έγκυρες ξένες ιστοσελίδες, η «STRATEGYPAGE», γεγονός που από μόνο του αποτελεί μία σημαντική επιτυχία, που έρχεται να τονώσει το ηθικό του προσωπικού σε μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο. Την ίδια ώρα, η

ίδια ιστοσελίδα, κατατάσσει το Τουρκικό Ναυτικό στην 24η θέση.

Πιο συγκεκριμένα
Στο linkhttp://www.strategypage.com/fyeo/howtomakewar/databases/navy/navalforcesoftheworld.asp υπάρχει μια database με τα 40 πιο ισχυρά Πολεμικά Ναυτικά παγκοσμίως, στην οποία το Ελληνικό ΠΝ κατέχει την έκτη θέση.

Η κατάταξη αυτή έχει γίνει σύμφωνα με την ποιότητα του προσωπικού και του υλικού, θεωρώντας ως βάση αξιολόγησης το γεγονός ότι το Αμερικανικό ΠΝ κατέχει την πρώτη θέση. Και ακολουθούν κατά σειρά: Η Βρετανία, το Ισραήλ, ο Καναδάς, η Ιαπωνία και στην έκτη ισοβαθμούν η Ελλάδα, η Ολλανδία, η Νορβηγία και η Αυστραλία.

Η Τουρκία, ως προελέχθη, βρίσκεται στην 24η θέση. Όπως επισήμαιναν με νόημα, αλλά με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό τους, αρμόδιος παράγων του ΠΝ, «αυτό που μένει, είναι να το αποδείξουμε αύριο στις βολές κατευθυνόμενων βλημάτων που θα κάνουμε στο Πεδίο Βολής Κρήτης».
Παραπολιτικά 

Το σπιράλ θανάτου της ευρωζώνης

Το σπιράλ θανάτου της ευρωζώνης

«Το καλοκαίρι του 2012 προσφέρει μια απόκοσμη ηχώ του 2008. Οι αγορές σηματοδοτούν ανησυχία για μια σημαντική κατηγορία περιουσιακών στοιχείων,» γράφει στην Financial Times oπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας και πρώην στέλεχος της Goldman Sachs, Ρόμπερτ Ζέλικ. Αναφέρεται στην κατάσταση του κρατικού χρέους που έχει ξεφύγει πια στην ευρωζώνη. Η πολιτικές υστερικής λιτότητας δεν αποδίδουν. Κι επομένως τίθεται όλο και πιο επιτακτικά το δίλλημα: (νέα) διάσωση των τραπεζών, ή διάσωση των λαών;

Η απάντηση βέβαια για τον Ζέλικ είναι περισσότερο από προφανής: Χρειάζεται μια νέα ακόμη πιο κοστοβόρα διάσωση των τραπεζών. Κι επειδή οι κρατικοί προϋπολογισμοί των χωρών της ευρωζώνης στενάζουν από τα κόστη της πρώτης διάσωσης που στοίχισε πάνω από 3 τρις ευρώ τα προηγούμενα δυο χρόνια, να τι προτείνει: «Οι χώρες πρέπει να είναι έτοιμες να προχωρήσουν σε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους με πόρους από τον μελλοντικό Σταθερό Μηχανισμό Στήριξης (ESM)».

Μα στις αρχές του 2012 η ΕΚΤ δεν διοχέτευσε σχεδόν άτοκα δάνεια της τάξης άνω του 1 τρις ευρώ στις τράπεζες; Τι απέγιναν και τώρα οι τράπεζες χρειάζονται νέα γενναία ενίσχυση; Πήγαν πρωτίστως και κυρίως σε αγορές κρατικών ομολόγων προκειμένου να συγκρατήσουν το κόστος δανεισμού για Ιταλία και Ισπανία ώστε να μην ξεπεράσει το 6,5-7%. Τζίφος η όλη υπόθεση. Ανώτερο στέλεχος της ΕΚΤ δηλώνει στην Financial Times ότι δεν αποκλείεται καθόλου ένας νέος γύρος δανειακής σχεδόν άτοκης ενίσχυσης της ρευστότητας των τραπεζών με πάνω από 1,7 τρις ευρώ. Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα συμβεί μέσα στο καλοκαίρι του 2012.

Γιατί γίνεται αυτό; Διότι οι παρεμβάσεις της ΕΚΤ στην αγορά κρατικών ομολόγων στην ευρωζώνη δεν επαρκούν για να συγκρατήσουν την κρίση δανεισμού και έτσι έχουν επιστρατευθεί οι τράπεζες. Όμως η χρηματοδότηση των τραπεζών προκειμένου  να αγοράζουν κρατικά ομόλογα για να κρατούν χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και άλλες στις αγορές, δεν οδηγεί παρά σε περεταίρω δραματική επιδείνωση της κρίσης.

Η τακτική αυτή της ΕΚΤ να δανειοδοτεί τράπεζες για να αγοράζουν κρατικά ομόλογα έχει στοιχίζει μέχρι τώρα γύρω στο 10% του ετήσιου ΑΕΠ της ευρωζώνης. Επειδή όμως η ΕΚΤ δεν είναι σε θέση να κόψει πρόσθετο νωπό χρήμα, όπως κάνει η Fed, τότε το ρευστό προς τις τράπεζες πρέπει να αφαιρεθεί από την νομισματική κυκλοφορία της πραγματικής οικονομίας. Αν προσθέσουμε σ’ αυτό την τροφοδότηση των τραπεζών της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας με ρευστό χρήμα του μηχανισμού ELA, τότε το πρόβλημα για την πραγματική οικονομία της ευρωζώνης είναι τεράστιο. Οι πρακτικές αυτές δεν έχουν μόνο ξεφύγει από κάθε όριο, αλλά δημιουργούν συνθήκες γενικευμένης ύφεσης για το 2012 σε ολόκληρη την ευρωζώνη, η οποία θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την κατάσταση των τραπεζών.

Δεν είναι παράξενο που όλοι, επίσημοι και μη, παράγοντες της ευρωζώνης τα έχουν βάψει μαύρα. Η γερμανική Bild (31/5) διακρίνει εφιαλτικές προοπτικές: «Η Ισπανία δεν κατορθώνει να ελέγξει την τραπεζική της κρίση. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία, ενώ η Ιταλία μετά βίας μπορεί να δανεισθεί χρήματα. Τα καπέλα επικινδυνότητας σε ιταλικά και ισπανικά ομόλογα έφτασαν το επικίνδυνο όριο του 7% και οι αγορές αντιδρούν νευρικά στέλνοντας την ισοτιμία του ευρώ στα 1,24 δολάρια. Οι ειδικοί προειδοποιούν για ενδεχόμενο οικονομικής κατάρρευσης εντός του θέρους», παρατηρεί η εφημερίδα.

Την διαπίστωση ότι η κρίση του ευρώ βαθαίνει με αφορμή την τραπεζική κρίση στην Ισπανία συμμερίζεται και η ολλανδική εφημερίδα NRC Handelsblatt: «Ο Ισπανός πρωθυπουργός Ραχόι θα αναγκαστεί να κάνει το ταπεινωτικό βήμα προς τα έξω και αυτό αφορά και την υπόλοιπη Ευρώπη. Είναι προφανές ότι η Ισπανία θα πρέπει να χτυπήσει την πόρτα του μόνιμου μηχανισμού στήριξης ESM, προκειμένου να διαδώσει τις τράπεζές της. Κάτι που δεν ανταποκρίνεται στους σκοπούς του εν λόγω ταμείου ανάγκης και μπορεί να λειτουργήσει μόνο εφόσον συναινέσει σε αυτό ο μπαμπούλας Γερμανία. Προτού λοιπόν τεθεί σε λειτουργία ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης δέχεται ήδη πιέσεις. Με τους ερασιτεχνισμούς του ο Ραχόι όξυνε τα υφιστάμενα προβλήματα στην Ευρώπη. Η ευρωκρίση βαθαίνει», καταλήγει το δημοσίευμα.

Βέβαια, η ουσία της νέας επιδείνωσης δεν οφείλεται στους τυχόν «ερασιτεχνισμούς» των πολιτικών, αλλά η επιμονή να διασωθεί ένα σύστημα το οποίο είναι αδύνατο να διασωθεί. Το τραπεζικό σύστημα του ευρώ. Οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα προκειμένου να διασωθούν οι τράπεζες και το νόμισμά τους, το ευρώ, έχουν επιδεινώσει την κατάσταση όσο ποτέ πριν.

Η κρίση του χρέους και των πολιτικών παρεμβάσεων από τις κεντρικές τράπεζες έχει υποβαθμίσει την ποιότητα και την αξία των αγορών χρέους και σηματοδοτούν ένα «δυνητικό σημείο θραύσης» στην παγκόσμια οικονομία, δήλωσε σε μηνιαία επιστολή του προς τους επενδυτές ο Μπιλ Γκρος της Pimco, διαχειριστής του μεγαλύτερου fund ομολόγων στον κόσμο. «Οι πολιτικές απαντήσεις από τις φορολογικές και νομισματικές αρχές κατάφεραν να αποτρέψουν το ουσιαστικό κούρεμα των περίπου 200 τρισεκατομμυρίων δολαρίων αξίας χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων που συνθέτουν το παγκόσμιο πιστωτικό σύστημά μας, αλλά με την διαδικασία αύξησαν τον κίνδυνο και μείωσαν την απόδοση των κρατικών αξιών που αποτελούν τον πυρήνα τους,» δήλωσε ο Γκρος. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Προκείμενου οι τράπεζες να μην κουρέψουν τα ενεργητικά τους, οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις διοχέτευσαν δεκάδες τρισεκατομμύρια σ’ αυτές. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να χρειάζονται ακόμη περισσότερα χωρίς να ξέρει κανείς που θα σταματήσει όλο αυτό το πανηγύρι των τρισεκαττομυρίων σε ενέσεις προς τις τράπεζες.

Οι τράπεζες λοιπόν είναι το πρόβλημα και όχι τα κράτη. Η εκτίναξη του κρατικού χρέους είναι απόρροια αυτής της τραπεζικής τερατογέννεσης, η οποία ειδικά στην ευρωζώνη έχει ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο γιατί έχει σχεδιαστεί εξαρχής με τέτοιο τρόπο ώστε οι τράπεζες να αποτελούν ένα ενιαίο σύστημα πέρα και πάνω από κάθε έλεγχο με την ΕΚΤ κεντρικό θεματοφύλακα των συμφερόντων τους. Γι’ αυτό και το ευρώ έχει μετατραπεί σε μηχανισμό χρεοκοπιών κρατών και οικονομιών. Η κατάρρευση του ευρώ και της ευρωζώνης δεν έχει να κάνει με την κατάσταση της Ελλάδας και των άλλων οικονομιών της ζώνης, αλλά με το βάθεμα της κρίσης του ίδιου του κοινού νομίσματος το οποίο από την φύση του δεν είναι βιώσιμο. Όπως δεν είναι βιώσιμο και το τερατώδες τραπεζικό σύστημα που αντιπροσωπεύει. Δυο είναι οι επιλογές που εξ αντικειμένου τίθενται στα επιτελεία της ευρωζώνης: είτε δραστικό κούρεμα των τραπεζών σε βαθμό που δεν μπορεί να αντέξει το ευρωσύστημα, ως υφίσταται, είτε διάσπαση και διάλυση της ευρωζώνης. Όσο περισσότερο επιμένουν οι διάφοροι παράγοντες της πολιτικής και της οικονομίας σε «ευρωπαϊκή λύση» του προβλήματος, τόσο περισσότερο προετοιμάζουν την κατάρρευση των οικονομιών της ευρωζώνης με τέτοιο πάταγο και θύματα που μόνο η πολεμική περίοδος έχει να επιδείξει.

«Η κρίση και η λύση»

«Η κρίση και η λύση»

Αγαπητοί φίλοι,

Θέλουμε να δούμε λύση στο σημερινό προβαλλόμενο αδιέξοδο; 

Αν ναι, τότε οφείλουμε πρώτα να κάνουμε μια νηφάλια ανάλυση του πώς φτάσαμε ως εδώ και έπειτα να πάρουμε ενωμένοι ορισμένες αποφάσεις.

Και τότε θα έρθουμε αντιμέτωποι όχι πρώτα με τον εξωτερικό εχθρό που έβαλε στόχο να καταστρέψει την Ελλάδα- πώς πολεμάς έναν απρόσωπο εχθρό; -, αλλά πρώτιστα με τον κακό μας εαυτό, που παρέδωσε γην και ύδωρ στον εισβολέα – διαφθορέα.

 Ναι, μας ξεγέλασε ο Παπανδρεϊσμός, που το ΄81 έδινε φωνή στον κατατρεγμένο μετά τον εμφύλιο ηττημένο αριστερό. 

Ποιος όμως αρνήθηκε, ποιος δεν έτρεξε να λάβει το γλειφιτζούρι του αντιστασιακού; 

Ποιος πραγματικά αντιστάθηκε να διεκδικήσει συντάξεις, επιδοτήσεις, διορισμούς και προσλήψεις των χρωματισμένων πρασίνων πλέον ημετέρων; 

Ποιος φάνηκε τόσο ακέραιος και ανιδιοτελής πατριώτης, ώστε να χτυπήσει του πολιτικάντη το  χέρι που του έτεινε και να του βουλώσει το στόμα που του έταζε  όσα συνέχιζαν και ενίσχυαν την πελατειακή κομματοκρατία του χτες εις βάρος του αύριο όλων μας; 

Ποιος ήταν εντέλει ο πραγματικός αντιστασιακός, ο πραγματικά ηθικός, ο τίμιος και αδωροδόκητος πολίτης, που έστω και μετά το ΄89 αρνήθηκε να συμμετάσχει στη γαλαζοπράσινη διαφθορά της αναξιοκρατίας, του βολέματος, της ευνοιοκρατίας των ημετεροφρονούντων, όλων αυτών που ξήλωναν τον κοινωνικό ιστό, που, ας το παραδεχτούμε επιτέλους ανοιχτά,  δεν είναι οικονομικός, αλλά, ηθικός; 

Γιατί και η κρίση δεν είναι μόνον και πρώτα οικονομική, είναιπρώτα ηθική και έπειτα πολιτιστική και οικονομική.

 Στην πράξη φαίνεται  η ποιότητα και η σοβαρότητα, με την οποία  επιδιώκουμε λύσεις.

 Και λύση δεν είναι ο τζόγος, να ποντάρω σε ομάδες, άλογα, μετοχές, δάνεια και κόμματα που μου τάζουν τη σωτηρία. 

Λύση δεν είναι η διαφθορά, η αναξιοκρατία, η ευθυνοφοβία, η οκνηρία και η δειλία. 

Λύση δεν είναι οι γνωστές και αποτυχημένες συνταγές του χτες ούτε η σωτηρία έξωθεν, αυτής της όμορφης αλλά ουτοπικής αλληλεγγύης των λαών.  

 Λύση είναι η σκληρή, συντονισμένη και καθαρή δουλειά όλων μας, που μακριά από σωτήρες, προφήτες και φωστήρες θα οικοδομήσει με θάρρος, δικαιοσύνη και αυτοπεποίθηση το αύριο της Ελλάδας.

 Λύση είναι να ζητήσω σεισάχθεια, όπως ο Σόλων, ο σοφός Αθηναίος διαλλακτής,  να καταργήσω το μυστικό και ανεξέλεγκτο δανεισμό που μας υποδούλωσε, να  υποστώ όλες τις άμεσες απώλειες που θα σημαίνει η έξοδος από το Ευρώ και η επιστροφή στην υποτιμημένη δραχμή, δίχως να παραιτηθώ, να αυτοκτονήσω, να αποδράσω στην αλλοδαπή ή στην αυτοκαταστροφική απραξία και απάθεια προκειμένου να ξαναχτίσω βασισμένος στις δικές μου δυνάμεις, ως λαός, τη χώρα που άφησα να καταστραφεί.

 Γιατί αν δεχτώ να είμαι δούλος των δανειστών, αν δεχτώ την εθνική υποτέλεια, αν υποθηκεύσω όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας μου, αν ξεπουλήσω όσο όσο ό,τι μου εξασφαλίζει την επιβίωση και τη δυνατότητα να ξαναχτίσω από τα συντρίμμια την πατρίδα μου, μόνον και μόνον από το φόβο μην χαθούν και οι τελευταίες ευκαιρίες τζόγου και παρασιτισμού, που με συντηρούσαν ως τώρα, τότε αξίζω πραγματικά και εγώ και τα παιδιά μου να με σέρνουν περίγελο του κόσμου από τη μύτη με το χαλκά, να με ταΐζουν ένα ψωροκόμματο, όποτε θυμηθούν να μου το δώσουν κι αυτό, να με δέρνουν όποτε τους κάνει κέφι και να με γδέρνουν όποτε κρίνουν ότι το τομάρι μου πουλάει καλύτερα από την αξιοθρήνητη παράσταση που δίνω καθημερινά.

Ξανά λοιπόν στο σταυροδρόμι του Ηρακλή:

 επιλέγουμε την Κακία, τη φτηνή πόρνη που υπόσχεται καλοπέραση, αεργία, τεμπελιά και ηδονές σωματικές,

 ή την Αρετή, που την κατακτάς με ιδρώτα, στερήσεις κάθε είδους, σκληρή και τίμια δουλειά και μέτωπο καθαρό; 

Και αυτή η λύση δεν περιμένει τη σωτηρία των εκλογών, αλλά την άμεση δράση όλων ΤΩΡΑ!

1.6.2012

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Αντώνιος Παπαϊωάννου

Φιλόλογος