Το Κουτσαβάκι: Οι Νεοφιλελεύθεροι πέθαναν τον Θεό τους

Lyuba LulkoΟικονομία [1] "Οι κανόνες [2]" Παγκόσμια συνεργασία [3]

Πριν από δύο χρόνια, μετά την επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία, ο Βλαντιμίρ Πούτιν πήγε στη σύνοδο κορυφής των G20 στην Αυστραλία και έφυγε πριν από το τέλος της εκδήλωσης. Στη σύνοδο κορυφής στη Hangzhou της Κίνας, ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους επισκέπτες. Οι "New York Times", έγραψαν στο άρθρο τους [4] ότι, «αν και η ρωσική οικονομία είναι μικρότερη από την αυστραλιανή οικονομία, η Ρωσία συνεχίζει να εδραιώνεται ως μια παγκόσμια δύναμη ." Έτσι ποια είναι η δύναμή σας, στη Ρωσία;

Η στρατηγική της Ουάσιγκτον είναι σαφής. Να συντρίψει οικονομικά τη Ρωσία (όπως έγινε το 1980 με τη βοήθεια της κατάρρευσης των τιμών του πετρελαίου) και πρέπει να δράσουν στον απόηχο της εξωτερικής πολιτικής της στη Συρία, στην Ουκρανία, στη συνέχεια, παντού. Αυτό που βλέπουμε στην περίπτωση των κυρώσεων, ο νόμος Magnitsky [5] - είναι ότι αυτό είναι ένα καθαρά πολιτικό παιχνίδι, το οποίο περιλαμβάνει ταχυδακτυλουργικά μια ποικιλία από λέξεις και ορολογίες (όπως "να απονεμηθεί η δημοκρατία» ή «για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»), αλλά όλα αυτά έχουν έναν και μόνο σκοπό: να αποτρέψουν τη Ρωσία να γίνει παγκόσμιος γεωπολιτικός ηγέτης. Από αυτή την άποψη, δεν πρέπει να περιμένουμε γρήγορη άρση των κυρώσεων [6], θα συνεχιστούν επ 'αόριστον, εφ' όσον η Ρωσία δεν αποδεικνύει ότι η οικονομία της είναι εξαιρετική σε όλες τις περιστάσεις.

Στην πραγματικότητα, αυτό θα συμβεί αρκετά σύντομα. Μπορεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να χειραγωγούν τα στατιστικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η ρωσική οικονομία είναι ασήμαντη και πεθαίνει, και η Δύση είναι τεράστια και βιώνει προσωρινές δυσκολίες. Αλλά δεν είναι τόσο πολύ οι αριθμοί (ωστόσο, εξαρτάται και από αυτούς πάρα πολύ), όσο οι οι διαδικασίες που συμβαίνουν στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ο θεός των καταναλωτών στους οποίους προσεύχονται , έχασε τη ζωή του, αν και κανείς δεν δέχεται αυτό το γεγονός και δεν θέλουν να παραδεχθούν, ότι το είδωλο τους πεθαίνει, και το ίδιο τους το μοντέλο.

Η Ουσία είναι ότι μετά το τέλος της δεκαετίας του 1990 του περασμένου αιώνα, και ιδιαίτερα από την κρίση του 2008, δυτικές οικονομίες δεν αναπτύσσονται σε γενικές γραμμές, και απλά τα μεγάλα συσσωρευμένα χρέη τους επιταχύνουν τις εργαλειο μηχανές να παρέχουν μεγάλα μεγέθη νομισματικών πιστώσεων με το σύνθημα
“Καταναλώστε περισσότερα!”
Ο Φινλανδός επιχειρηματίας και πολιτικός αναλυτής Jon Hellevig γράφει 'Σχετικά με αυτό σε έρευνες του. 'Αν όλα αυτά τα τεράστια δάνεια κατευθύνονταν σε επενδύσεις, τότε τίποτα κακό δεν θα υπήρχε σε αυτό. Ωστόσο, δεν είναι έτσι – τα εισπραττόμενα ποσά που λαμβάνονται κατευθύνονται προς αποζημίωση για τις ζημίες στις εθνικές οικονομίες και, κατ 'ουσίαν, δαπανώνται για τη διατήρηση του επιπέδου κατανάλωσης που οι χώρες αυτές στην πραγματικότητα δεν μπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους », - γράφει ο αρθρογράφος στην ιστοσελίδα Stockinfocus ru.

O Hellevig υπολογίζει ότι κατά την περίοδο 2005 - 2013, η συσσωρευμένη ανάπτυξη της ρωσικής οικονομίας ανήλθε σε 147 τοις εκατό. Η δυτική οικονομία του πραγματικού ΑΕΠ (μετά την αφαίρεση του δείκτη της αύξησης του δημόσιου χρέους του ΑΕΠ) ήταν αρνητική. Κατά την περίοδο 2004 - 2013 ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης στην αύξηση του χρέους της ήταν χαλύβδινη οικονομία των ΗΠΑ - Πρόσθεσε σε αυτό $ 9.8 τρισεκατομμύρια. δολάρια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η αύξηση του δημόσιου χρέους υπερέβη την αύξηση του ΑΕΠ εκεί 5 φορές. Εδώ είναι ένα άλλο παράδειγμα. "Αν αφαιρέσουμε το χρέος, τότε θα δούμε το πραγματικό μέγεθος της κατάρρευσης της ισπανικής οικονομίας – που είναι μείον 56,3 τοις εκατό, η οποία είναι μια τρομακτική φιγούρα αν χρησιμοποιήσουμε τη γενικά αποδεκτή επίσημη μέθοδο υπολογισμού του ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ (μετά την αφαίρεση της αύξησης του χρέους), αποδεικνύεται μόνο μείον 6,7 τοις εκατό. "- συγκρίνει ο Hellevig.

Η ρωσική οικονομία διατηρείται επίσης από τους νεοφιλελεύθερους, αλλά είναι μια οικονομία χωρίς χρέος είναι μια πραγματική οικονομία, χωρίς κερδοσκοπικούς τομείς. Στη Ρωσία αναπτύσσονται μεγάλα έργα υποδομής, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής των δρόμων, διαβάσεις που αργά ή γρήγορα οι επενδυτές θα επιστρέψουν. Είναι ήδη αισθητοί οι Δυτικοί επενδυτές οι οποίοι άρχισαν να αγοράζουν υποτιμημένες μετοχές των ρωσικών επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών ομολόγων. Ο ρωσικός χρηματιστηριακός δείκτης MICEX έφτασε τον Αύγουστο, σε ένα υψηλό ρεκόρ. Ξεπέρασε σημαντικά τα επίπεδα προ της κρίσης του 2007 και «υποχρεώσεις του είναι μηδέν'.

Να προσθέσουμε, ότι σύμφωνα με την εκτίμηση της εταιρείας EY η Ρωσία βελτίωσε σημαντικά τις επιδόσεις της στο επιχειρηματικό κλίμα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, αν και πέρυσι το 48 τοις εκατό των ρώσων ερωτηθέντων ανέφεραν ότι θεωρούν τη διαφθορά στον εταιρικό τομέα σύνηθες φαινόμενο, τότε φέτος η γνώμη αυτή εκφράστηκε μόνο με το 34 τοις εκατό. Είναι πέντε ποσοστιαίες μονάδες πιο κάτω παγκόσμιου δείκτη και στο ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ.

Οι Κυρώσεις - είναι, φυσικά, κακές, αλλά μας κάνουν να αναζητήσουμε τρόπους για διαχωρισμό από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί – ούτε γέρνοντας προς τα αριστερά, ούτε προς τα δεξιά δεν έχει ανάγκη η Ρωσία. Στην πραγματικότητα, ο Πούτιν έδωσε εντολή στην ομάδα Στολίπιν [7] για την τροποποίηση του στρατηγικού προγράμματος της οικονομικής ανάπτυξης, λαμβάνοντας υπόψη το πρόγραμμα του Kudrin [8]. Η ρωσική οικονομία έχει άλλο ένα πλεονέκτημα - είναι σε θέση να κινητοποιηθεί σε μια δύσκολη στιγμή, με τις στρατηγικές βιομηχανίες που ελέγχονται από το κράτος.

Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι η Ρωσία έχει γίνει ένας παγκόσμιος παίκτης. Έχει τη σταθερότητα, την εμπιστοσύνη για το μέλλον. Ταυτόχρονα, είναι ένας διαφορετικός πόλος πολιτισμού, ο οποίος είναι πολύ σημαντικός για την διαλεκτική ανάπτυξη του πλανήτη, η οποία πρέπει απλώς να θέσει τέλος στην αμερικανική ιδιαιτερότητα. Αν θέλει ο αναγνώστης η Ρωσία βλέπει τον Δημιουργό μόνο ως ένα θαύμα αλλά δεν εξηγεί την επιστροφή της από την κόλαση του Γιέλτσιν .

Σήμερα, η στρατιωτική ισχύς ( της πυρηνικής ασπίδας συμπεριλαμβανομένης α) παρέχει στη Ρωσία την ευκαιρία να μιλήσει με τη Δύση επί ίσοις όροις.
Οι Ρώσοι παίκτες συμπαρασύρουν το δεύτερο αντάρτικο κλιμάκιο – την Κίνα, το Ιράν, τη Συρία, την Τουρκία. Την ίδια στιγμή οι άνθρωποι του κόσμου μπορούν να δουν ότι δεν είναι η Δύση, αλλά και η Ρωσία που πραγματικά αγωνίζεται κατά της τρομοκρατίας, και ότι, αντιθέτως, η Δύση, και όχι η Ρωσία ανέτρεψε τις νόμιμες κυβερνήσεις για τα ιδιοτελή τους συμφέροντα . Δεν είναι ο Ομπάμα που κάνει γκάφες ( όπως γράφουν οι "The New York Times»), αλλά ο Πούτιν ενεργεί σωστά.
Το ρωσικό πρότυπο της ηθικής, της οικονομίας και της στρατιωτικής δύναμης για να το αντιμετωπίσουν είναι αδύνατο σήμερα.

Αυτό φαίνεται καθαρά στο παράδειγμα του Ερντογάν, ο οποίος πρόσφατα υποσχέθηκε ότι θα καταρρίψει οποιαδήποτε ρωσικό αεροσκάφος είχε πετάξει στο "έδαφος της Τουρκίας."
Αυτό φαίνεται από τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, John Kerry, ο οποίος σε συνθήκες «απομόνωσης» της Ρωσίας κατά το παρελθόν ενάμιση χρόνο συν με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ, 20 φορές και δύο φορές συναντήθηκε με τον Ρώσο πρόεδρο. Αυτό φαίνεται καθαρά στο παράδειγμα της Κίνας, η οποία βγαίνει όλο και περισσότερο "από τις σκιές» στην ρωσική πλευρά της παιδικής χαράς. Αλλά στην εποχή του Γέλτσιν είχαμε μόνο «βόρεια εδάφη» γι 'αυτούς.

Διαβάστε το άρθρο στην αγγλική έκδοση της Pravda.Ru [9]

Δεν είναι μόνο στρατιωτική δύναμη - η δύναμη της Ρωσίας είναι η αλήθεια της, αν και δύσκολα ο συντάκτης του άρθρου της εφημερίδας The New York Times κοίταξε προφητική ταινία, η οποία παίχτηκε το 2000: «Θα δούμε, ακόμη και για την Σεβαστούπολη απάντηση».