Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014

Η Εκμεταλλευόμενη και Καταπιεσμένη «Άρχουσα Τάξη» Μια ακόμα Νεοελληνική αποκλειστικότητα ως προς την Κοινωνική Δόμηση της Ταξικής Κυριαρχίας

 Ιδού τα δεινοπαθήματα της τάχα «Άρχουσας» και «Κυρίαρχης» Κοινωνικά «Αστικής Τάξης» της χώρας μας, που αρχίζουν πριν ακόμα προχωρήσει στις Κεφαλαιοκρατικές της επενδύσεις. Κι αν δεν μπορούν να την σταματήσουν εξαρχής, υπάρχουν καλύτεροι τρόποι για να την οδηγήσουν στην χρεοκοπία ξεζουμίζοντας τις επενδύσεις της μέχρις οριστικής αποκεφαλαιοποίησης.
Το σύστημα είναι λειτουργικό από και προς πάσα κατεύθυνση, αφού δίπλα στην κυρίαρχη Αντικαπιταλιστική Φαναριωτοκοτσαμπάσικη Άρχουσα Κάστα της χώρας μας στέκει και η Αντικαπιταλιστική «Αριστερά».
Γιατί δεν γίνεται Μάρτης χωρίς Σαρακοστή .....
Αυτός ο παρατεταμένος Μάρτης με την Σαρακοστή του, που συμβαδίζουν χέρι - χέρι στον τόπο μας από το 1821 και δώθε, είναι και το αίτιο της μέχρι τα τώρα νηστήσιμης διατροφής του Νεοελληνικού Έθνους.

Κρατικοδίαιτη Άρχουσα «Τάξη», που η θέση στους κόλπους της εξασφαλίζεται αποκλειστικά και μόνο στην βάση της προνομιακής σχέσης με το Κράτος, σημαίνει όχι Κοινωνική Τάξη, αλλά Κάστα, που αναπτύχθηκε στην ανέλιξη του συστήματος της αρβανίτικης «φάρας», στην οποία αντιστοιχεί και το ανάλογο Παρασιτικό Κράτος, το οποίο δεν είναι απλά Αντικαπιταλιστικό, αλλά εν γένει Αντιπαραγωγικό.
Όσο για τα Αστικά στοιχεία που πέρασαν από το κόσκινο και εντάχθηκαν στην Άρχουσα Κάστα ως εξάρτημα της Παγκόσμιας Κεφαλαιοκρατικής - Ιμπεριαλιστικής Αγοράς, βαράν το συμπληρωματικό νεοφιλελεύθερο τροπάρι στην χορωδία της Κάστας για λογαριασμό του Ιμπεριαλισμού, που ζητά πιο «ελεύθερη αγορά» για εξασφάλιση μεγαλύτερου μεριδίου από το ξεζούμισμα.
Αυτό είναι και το πεδίο «ρήξης» της Κάστας με τα Ιμπεριαλιστικά αφεντικά της, που θέλουν να την μεταμορφώσουν από Άρχουσα και Κυρίαρχη Κάστα σε απλό επιστάτη – τοποτηρητή.
Από μέρους της η Άρχουσα Κάστα στρουθοκαμηλίζει ενώπιον των Ιμπερια - ληστών συμμάχων της πίσω από το κατασκευασμένο από την ίδια νομικό καθεστώς άναρχης ανομίας, για την κοινωνική λειτουργικότητα του οποίου αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ενώ στην Αλβανία λειτουργεί τουλάχιστον ο «Κανούν», εδώ δεν ισχύει ουδείς κανόνας Κεφαλαιοκρατικής ή και Προκεφαλαιοκρατικής ταξικότητας, αλλά τα αρχέτυπα κατάλοιπα Βυζαντινο - Οθωμανικών απολυταρχικών κανόνων, κατάλληλα για εγκατεστημένους πρώην νομάδες, που η κοινωνία τους δεν έχει πλησιάσει καν τις απαρχές ενός Καπιταλιστικού Κοινωνικο - Ταξικού διαφορισμού .....
Το αστείο είναι ότι οι εκπρόσωποι αυτού του κράτους, που δεν ευνοούν ούτε καν μια φεουδαλικού τύπου παραγωγή, μιλάν για «ανάπτυξη», και οι Ευρωπαίοι συνεταίροι τους, ως κύριοι επενδυτές στο αντι - παραγωγικό ξεζούμισμα του τόπου, ζητάν τάχα μεταρρυθμίσεις για να επενδυθούν τα κεφάλαια που σε συνεργασία με την Άρχουσα Κάστα ξεζούμισαν μέχρις εσχάτης σταγόνας, ληστεύοντας όλους τους κλάδους του παραγωγικού τομέα της οικονομίας μας.
Τώρα θέλουν να επανεπενδύσουν μέρος τους σε μη παραγωγικούς - τουριστικός - και συναφείς παρασιτικούς κλάδους της οικονομίας, αλλά κυρίως στην χρηματοπιστωτική επενδυτική ζώνη, τιτλοποιώντας τα και επανεπενδύοντας σε αυτά τα υποτιθέμενα κέρδη. Έτσι δημιουργώντας εκ του μηδενός υπερκέρδη εις βάρος μας από την σφαίρα του Πλασματικού Κεφαλαίου και χορηγώντας μας - από τα δικά μας ληστεμένα .... - δάνεια και πακέτα σωτηρίας, δια των οποίων θα ευτελίσουν ακόμα περισσότερο τις όποιες εναπομείνασες αξίες της χώρας, τις οποίες στο τέλος θα εξαγοράσουν έναντι πινακίου φακής, θα απαιτήσουν εκ νέου την μεταφορά των κερδών του επενδυμένου Πλασματικού Κεφαλαίου, δηλαδή του «Αέρα» που μας χορηγήσαν, πάνω στην Πραγματική Εθνική μας Οικονομία. Όχι πλέον όμως από το μέρος των όποιων κερδών, τα οποία έχουν ήδη απορροφήσει ολικά πριν από τις Δανειακές και τα Μνημόνια, όχι από μέρους του Παραγωγικού Κεφαλαίου, από το οποίο αυτό που βρισκόταν σε ελληνικά χέρια το εξάρθρωσαν και εξάλειψαν μέχρις οριστικής εξαφάνισής του ή το εξαγόρασαν έναντι εξευτελιστικού αντιτίμου, αλλά από το ίδιο το Φυσικό «Κεφάλαιο» του τόπου, δηλαδή (από) την ίδια την Πατρίδα μας.
Στέλιος Καζαντζίδης

Τι τράβηξε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος για να επενδύσει στην Ελλάδα 10 εκατ. ευρώ και να φτιάξει ελληνική μπύρα

«Η οδύσσεια μιας μικρής ελληνικής μπύρας». Με αυτό τον τίτλο έγινε πρωτοσέλιδο στους New York Times ο χημικός μηχανικός Δημήτρης Πολιτόπουλος ο οποίος αντί για ταξίδι προς την επιτυχία γνώρισε την κόλαση που λέγεται ελληνική αγορά και νομοθεσία.
‘Ολα άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν η Ελλάδα δεν διέθετε ούτε μία, 100%, γνήσια ελληνική μπύρα. Την εποχή εκείνη η Ελλάδα δεν είχε την πολυτέλεια να έχει τη δική της μπίρα (σ.σ. η ζυθοποιία Fix είχε πτωχεύσει το 1983). Αντ' αυτού, είχε 3.500 διαφορετικά κρασιά και 500 επωνυμίες ούζου. Όλα αυτά, όταν η Βουλγαρία διέθετε 18 δικές της μπίρες, η Αλβανία 4, οι ΗΠΑ 3.000 και το Μεξικό 500.
Ήταν λοιπόν ηλίου φαεινότερο ότι όποιος αναλάμβανε ένα τέτοιο εγχείρημα δεν θα αργούσε να δρέψει τους καρπούς των κόπων του. Όπως γράφει στο υπέροχο σάιτ του ο Ιωάννης Πρωτοπαπαδάκης, αυτή την πεποίθηση είχε και ο Δημήτρης Πολιτόπουλος, εξ Αμερικής ορμώμενος, όταν στις 13 Φεβρουαρίου 1998 θα εξέδιδε το πρώτο τιμολόγιο της μπίρας «Βεργίνα». Ωστόσο, το ταξίδι προς την επιτυχία εξελίχθηκε σε πραγματική οδύσσεια – μια οδύσσεια έφτασε σε σημείο να γίνει πρωτοσέλιδο στους New York Times.
Ποιός είναι ο Δημήτρης Πολιτόπουλος
Ο χημικός μηχανικός Δημήτρης Πολιτόπουλος, γεννημένος στην Αθήνα, αποφασίζει να εξειδικεύσει τις γνώσεις του στη ζυθοποιία, στο φημισμένο πανεπιστήμιο Stevens του Σικάγο, προκειμένου να υλοποιήσει μια παράτολμη ιδέα: να επιστρέψει στην πατρίδα του και να δημιουργήσει μια ελληνική ζυθοποιία με στόχο την παραγωγή, την εμφιάλωση και την εμπορία μπύρας ανώτερης ποιότητας, που να παράγεται από ελληνικό κριθάρι και να έχει ελληνικό όνομα.
Το παράτολμο του εγχειρήματος αποτυπώνεται και στις αντιδράσεις των Ελλήνων φίλων του, όταν τους αποκαλύπτει τα σχέδιά του, το 1994. «Μα η Ελλάδα έχει ήδη μπύρα. Τη Heineken», του απαντούσαν όλοι. Όντως, ο ολλανδικός κολοσσός με μερίδιο αγοράς που ξεπερνούσε το 90% (δεύτερο υψηλότερο παγκοσμίως μετά το 99% στην αγορά της Αιγύπτου – σήμερα, έχει υποχωρήσει στο 72%) είχε ταυτίσει το όνομά του και το χρώμα του, το πράσινο, με τη μπύρα.
Μάλιστα, σύμφωνα με τα όσα είπε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος στους New York Times, εξαργυρώνοντας την ηγεμονική της θέση επέβαλε στη χώρα μας τιμές υψηλότερες κατά 30% σε σχέση με τις τιμές στην Ολλανδία – δεν είναι τυχαίο ότι οι πωλήσεις της Heineken στην ελληνική αγορά συνεισφέρουν κατά το 7,1% στο σύνολο των λειτουργικών κερδών του ομίλου.
Έρευνα στην τοπική αγορά
Ενόσω στην Αμερική ο εκκολαπτόμενος επιχειρηματίας εκπονεί έρευνα για το πού θα στηθεί το ζυθοποιείο και ποια θα είναι η παραγωγική του ικανότητα. Μολονότι ως πρώτη επιλογή προκρίθηκαν τα Χανιά, εν τέλει επιλέγεται η δεύτερη, η Κομοτηνή, με δυναμικότητα 200.000 εκατόλιτρων ετησίως, καθώς ήταν πιο οργανωμένη βιομηχανικά και διέθετε το καλύτερο νερό (σύμφωνα με την παράδοση, εκεί παρήχθη για πρώτη φορά ελληνική μπύρα στους αρχαίους χρόνους), βασική πρώτη ύλη της μπύρας.
Δύο χρόνια μετά, το 1996, ο 36χρονος τότε χημικός μηχανικός, με τη συνδρομή του μεγαλύτερου αδερφού και του πατέρα του, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη και επενδύει 10 εκατ. ευρώ στην Κομοτηνή. Άγνωστο για ποιο λόγο, η επένδυση αυτή στην ακριτική περιοχή απορρίφθηκε δύο φορές από τις επιδοτήσεις του αναπτυξιακού νόμου.
Επιμονή στο στόχο
Ένα χρόνο μετά, δημιουργείται αυτοματοποιημένη μονάδα παραγωγής υψηλών προδιαγραφών με την επωνυμία Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης Α.Ε., όμως η παραγωγή καθυστερεί καθώς οι ντόπιοι παραγωγοί μεταλλικών κουτιών δημιουργούν εμπόδια, με τα πρώτα μπουκάλια που καταφθάνουν να είναι προβληματικά.
Ως εμπορική επωνυμία της νέας, αυθεντικά ελληνικής μπύρας, επελέγη το όνομα ενός διάσημου τόπου, όπου ο Έλληνας αρχαιολόγος, Μανώλης Ανδρόνικος, ανακάλυψε ένα ταφικό μνημείο συμπεριλαμβανομένου και του τάφου του Φιλίππου Β' πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου: Βεργίνα.
Αρχίζουν τα προβλήματα
Ωστόσο, τα πρώτα σοβαρά προβλήματα όχι μόνο δεν θα αργήσουν να φανούν, αλλά παίρνουν και τη μορφή χιονοστιβάδας. Οι χονδρέμποροι επιστρέφουν το προϊόν δηλώνοντας ότι «κινδυνεύει το σπίτι τους», το τηλεφωνικό κέντρο της ζυθοποιίας γίνεται αποδέκτης απειλητικών τηλεφωνημάτων, πολλοί εργαζόμενοι αποχωρούν αδυνατώντας να απορρίψουν δελεαστικές προσφορές από ανταγωνιστές, οι διανομές σαμποτάρονται με άδειασμα καυσίμων από τα φορτηγά, αρκετά φορτηγά συνεργαζόμενων διανομέων καταστρέφονται, ενώ κυκλοφορούν και φήμες ότι πίσω από τη νέα μπίρα βρίσκονται Τούρκοι.
Η ελληνική εταιρεία δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια και αποφασίζει να περάσει στην αντεπίθεση. Ξεκινάει τις εξαγωγές –σήμερα εξάγεται σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Κύπρο, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Πολωνία, Ιαπωνία και Αλβανία-, μειώνει τις τιμές για ξενοδοχεία και πλοία, παρασκευάζει φθηνή και επώνυμη μπύρα για σούπερ μάρκετ, ενώ μειώνει την τιμή, έως και 50%, στο μεταλλικό κουτί.
Πρόστιμο από την Επιτροπή Ανταγωνισμού
Λίγα χρόνια αργότερα, το 2003, ενημερώνει με επιστολή της την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού για τη ζοφερή κατάσταση της αγοράς μπύρας, αλλά και την αντίστοιχη Ελληνική Επιτροπή, το 2005, στην οποία παραδίδει έναν ογκώδη φάκελο για της καταχρηστικές πρακτικές του ηγέτη της αγοράς. Εν μέρει δικαιώνεται, καθώς το 2007 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβάλει πρόστιμο 219 εκατ. ευρώ για παράνομες εμπορικές πρακτικές της εταιρείας Heineken στην έδρα της στην Ολλανδία.
Ανήσυχο πνεύμα ο Δημήτρης Πολιτόπουλος, δεν επιθυμεί να περιοριστεί στην παραγωγή μπύρας, αλλά θέλει να διευρύνει την προϊοντική γκάμα παρασκευάζοντας ροφήματα από βότανα, που βρίσκονται άφθονα στην Θράκη. Όμως, εδώ έχει να αντιμετωπίσει έναν ακόμη δυσεπίλυτο γρίφο, καθώς σύμφωνα με ένα «σκοτεινό» διάταγμα, οι ζυθοποιίες στην Ελλάδα πρέπει να παράγουν μόνο μπύρα και τίποτα άλλο. Ένα διάταγμα που έλκει την καταγωγή του από τα χρόνια του βασιλιά Όθωνα...
Πέτυχε λόγω επιμονής
Σήμερα, η μπύρα Βεργίνα κατέχει μερίδιο 6% της ελληνικής αγοράς (πλέον στη χώρα μας λειτουργούν 13 μικρές ελληνικές ζυθοποιίες), με τη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης να θεωρείται –με ετήσια ανάπτυξη που προσεγγίζει το 30%- από τις πλέον ανερχόμενες και πολλά υποσχόμενες εταιρίες στην Ελλάδα. Το παράδειγμα του Δημήτρη Πολιτόπουλου αν μη τι άλλο μας υπενθυμίζει ότι με όπλο το όραμα, την αποφασιστικότητα, το πείσμα και ένα ποιοτικό προϊόν, η επιτυχία δεν θα αργήσει να έρθει.


Αναρτήθηκε από στις