Η μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση που ξεκίνησε από την Χούντα στην Ανατολική Ουκρανία και η σφαγή των αντιπάλων του σημερινού καθεστώτος στην Οδησσό, κατέστησε σαφές ότι η Χούντα και πίσω από αυτήν οι Αμερικάνοι δεν πρόκειται να διαπραγματευτούν με την Ρωσία . Εν τω μεταξύ η στρατηγική του Πούτιν όσον αφορά την Ουκρανία, δυο μήνες τώρα τον ανάγκασε να συμβιβαστεί.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Πούτιν δεν μπήκε αμέσως στην Ουκρανία μετά την επικράτηση των δυνάμεων του πραξικοπήματος για να οργανώσει μια αντεπανάσταση, αλλά περιορίστηκε στην προσάρτηση της Κριμαίας και στην ηθική υποστήριξη των οπαδών της ομοσπονδιοποίησης στην Ανατολή .
Το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής του Πούτιν θα ήταν να γίνει ο μετασχηματισμός της Ουκρανίας σε Ομοσπονδία , όπου η κεντρική κυβέρνηση θα αποδυναμωθεί σημαντικά, και οι περιφέρειες θα αποκτήσουν την κύρια δύναμη.
Σε αυτή την περίπτωση θα ήταν ακόμη δυνατόν να αφήσει προσωρινά την κεντρική εξουσία στα χέρια των πολιτικών που είναι μαριονέτες των φιλοδυτικών και των ΗΠΑ, καθώς η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας θα τους δυσφημίσει αναπόφευκτα στα μάτια του λαού , και θα σχηματιστεί μια αυτονομία στην Ανατολή που θα αποτρέψει την είσοδο της Ουκρανίας στην Οικονομική και στρατιωτική συμμαχία με την Δύση
Σαν αποτέλεσμα η Ουκρανία για μεγάλο χρονικό διάστημα θα ήταν ένας λόγος σταθεροποίησης μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης με το δέλεαρ να πάρει η Ρωσία τον πραγματικό έλεγχο στην Ανατολική Ουκρανία με την μορφή της αυτονομίας στην περιοχή αυτή.
Ωστόσο, η επιτυχής εφαρμογή αυτής της στρατηγικής εξαρτάται από την συναίνεση της Δύσης σ αυτόν τον συμβιβασμό.
Κατ αρχήν, ένας τέτοιος συμβιβασμός θα ήταν επωφελής για την Δύση, καθώς θα επέτρεπε να συνεχισθεί ο διαχωρισμός της Ουκρανίας από την Ρωσία, εν τούτοις οι κυρίαρχοι κύκλοι της Δύσης αποφάσισαν να εκμεταλευθούν την κατάσταση για να εξαπολύσουν ένα Ψυχρό Πόλεμο με την τελική απόφαση της Ρωσικής πλευράς να αποδεχθεί τις μαριονέτες του Κιέβου για να καταστείλουν την δράση των οπαδών της Ομοσπονδιοποίησης. Το αποτέλεσμα θα είναι ένας πραγματικός πόλεμος μεταξύ της Χούντας του Κιέβου και της Ανατολικής Ουκρανίας.
Υπ αυτές τις συνθήκες, οι κινήσεις των οπαδών της ομοσπονδιοποίησης δέν έχουν κανένα νόημα, διότι η σημερινή στρατιωτική σύγκρουση μπορεί να τελειώσει μόνο με την νίκη της μιας πλευράς αλλά δεν θα αλλάξει το ΣΎΝΤΑΓΜΑ
Ο κύριος σκοπός της αντίστασης θα πρέπει να είναι η ανατροπή των Μαριονέτων της Δύσης. Και είναι μεγάλο λάθος οι αντιστασιακές δυνάμεις να επιχειρούν να διαχωριστούν από την Ουκρανία, δεδομένου ότι δεν θα διασφαλίσουν την ασφάλεια ενός νέου κράτους ακόμη και αν η προσπάθεια τους είναι επιτυχής.
Επί πλέον, θα δώσει την δυνατότητα στην Χούντα να έχει την εξουσία του υπόλοιπου πληθυσμού της Ουκρανίας.
Ως εκ τούτου , ο μόνος τρόπος να νικήσουν οι δυνάμεις αντίστασης είναι ο σχηματισμός μιας εναλλακτικής κυβέρνησης της Νέας Ρωσίας, η οποία μπορεί να οργανώσει έναν ιδιωτικό στρατό για την απελευθέρωση της Ουκρανίας.
Επίσης σε περίπτωση σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με σαφείς και κατανοητούς στόχους για να καταλάβει ο λαός ότι η ενότητα μπορεί να επιτευχθεί όχι μόνο με την δημιουργία του νέου στρατού αλλά στο να καταγγείλει τις εγκληματικές ενέργειες της Κυβέρνησης του Κιέβου εναντίον όλου του λαού.
Σαν αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του Κιέβου θα χάσει και την τελευταία σκιά νομιμότητας, την οποία έχει τώρα ακόμη και αν εκλεγεί πρόεδρος της φασιστικής τρομοκρατίας σε ιδανικές συνθήκες δεν θα είναι σε θέση να είναι νομιμοποιημένος στα μάτια του λαού.
Μετά την στρατιωτική επιτυχία της αντίστασης , το Κίεβο θα αναμένει την επικείμενη κατάρρευση αυτής από την δημιουργία ενός αντι Ρωσικού κλίματος στις περιφέρειες αυτές ( Και θα συμβεί πραγματικά σε όλες τις περιφέρειες αυτές.)
Μεγάλη σημασία στην απελευθέρωση της Ουκρανίας θα παίξει η θέση της Ρωσίας.
Από αυτήν θα εξαρτηθεί το πόσο αιματηρή θα είναι η μάχη στην Ουκρανία.
Ήδη έχει γίνει σαφές ότι η Ουκρανική κρίση που προκλήθηκε από την Δύση για την εξαπόλυση ενός νέου Ψυχρού πολέμου και ανεξάρτητα από την αυτοσυγκράτηση της Ρωσίας, ο στόχος τους θα υλοποιηθεί.
Ως εκ τούτου η πολιτική της Ρωσικής ηγεσίας για την επίτευξη συμβιβασμού με την Δύση έχει αποτύχει πλήρως και ακόμα θα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να δεχτεί τις προκλήσεις τους.
Κατά συνέπεια η μεταβολή των συνθηκών για την Ρωσία θα επέλθει με το να ξεκινήσει μαζική αντίσταση και στρατιωτική βοήθεια, διότι σε περίπτωση νίκης της Χούντας θα κάνει ένα κράτος μαριονέτα που θα προβεί σε συστηματική γενοκτονία του Ρωσικού πληθυσμού.
Ως εκ τούτου η απόρριψη της πολιτικής του συμβιβασμού με την Δύση θα πρέπει να γίνει αμέσως και ότι μόνο μια ισχυρή Ρωσική Πολιτική μπορεί να σταματήσει μια νέα επίθεση στη Ανατολή.
Начало масштабной военной операции киевской хунтой на Востоке Украины и массовое убийство противников существующего режима в Одессе ясно показали, что хунта и стоящие за ними американцы не собираются договариваться с Россией. Между тем стратегия Путина в отношении Украины эти два месяца как раз строилась на принуждении к компромиссу. Именно поэтому Путин не ввел сразу после переворота войска на Украину и не организовал контрпереворот, а ограничился лишь присоединением Крыма и моральной поддержкой федералистов на Востоке. Итогом данной стратегии Путина должно было стать превращение Украины в федерацию, где власть центрального правительства была бы сильно ослаблена, а регионы получили бы максимум полномочий. В этом случае было бы даже возможно временно оставить центральную власть в руках прозападных марионеток США, так как ухудшение экономической ситуации в стране неизбежно дискредитировали бы их в глазах населения, а образованные автономии Востока воспрепятствовали бы вступлению Украины в экономический или военный союз с Западом. В результате Украина на долгое время стала бы буфером между Россией и Западом. Причем Россия получила бы реальную опору на Украине в виде автономий Востока. Однако успешное осуществление этой стратегии зависело от согласия Запада на данный компромисс. В принципе такой компромисс был бы выгоден и для Запада, так как позволял сохранить отделение Украины от России, но правящие круги Запада решили воспользоваться сложившейся ситуацией для развязывания новой холодной войны в целях окончательного решения русского вопроса и приказали своим марионеткам в Киеве силой подавить федералистов. Результатом стала фактическая война между киевской хунтой и Востоком Украины. В этих условиях федерализация теряет всякий смысл, так как нынешнее военное противостояние может закончиться лишь победой одной из сторон, но никак не изменением конституции. Основной целью Сопротивления должно стать в данный момент свержение западных марионеток. Причем большой ошибкой сил сопротивления стала бы попытка отделения от Украины, так как это не позволит обеспечить безопасность нового государственного образования даже в случае успеха. Кроме того, это отдаст под власть хунты остальное население Украины. Поэтому единственным путем для победы сил сопротивления будет образование альтернативного правительства Новороссии, которое сможет организовать собственную армию для освобождения Украины. Кроме того в случае образования единого правительства с четкими и ясными целями понятными населению можно будет добиться не только перехода на сторону Новороссии армейских частей, но и части депутатов Рады, не замаранных преступными действиями против народа. В результате этого киевская власть лишится даже тени легитимности, которой сейчас обладает и даже избрание президента совершенное в условиях фашистского террора не сможет придать ей законности в глазах народа. После же военного успеха Сопротивления киевский режим ждет неминуемый крах, что позволит создать на месте нынешней Антироссии путем свободного самоопределения регионов новое союзное России государство. (Причем данное самоопределение будет касаться всех регионов от Галиции до Донбасса.) Огромное значение в деле освобождения Украины будет иметь позиция России. Именно от неё будет зависеть насколько будет кровавой схватка на Украине. Уже сейчас ясно, что украинский кризис спровоцирован Западом для развязывания новой холодной войны и вне зависимости от сдержанности России эта цель будет реализована. Поэтому политика российского руководства по достижению компромисса с Западом полностью провалилась, и ему все равно не останется никакого выбора, как только принять брошенный вызов. Соответственно с изменившимися обстоятельствами Россия должна начать масштабную военную помощь сопротивлению, так как в случае победы хунты она получит рядом с собой враждебное марионеточное государство, которое будет проводить планомерный геноцид русского населения. Поэтому отказ от политики соглашения с Западом должен быть осуществлен немедленно, так как только решительная политика России может остановить новый натиск на Восток.
