Όταν ακούς τον Σαμαρά να μιλά, σε πιάνει μια αισιοδοξία γιατί νομίζεις ότι όλα πάνε ή θα πάνε καλά. Όταν κλείσεις τα αυτιά σου και δεις πως ζεις ή τι γίνεται γύρω σου, δε θες και πολύ να καταλάβεις ότι δεν πάμε ή δε θα πάμε καλά.
Η Ελλάδα πέτυχε, όπως μας είπε ο Πρωθυπουργός από το Δουβλίνο και αυτό το χρόνο θα τελειώσει και το μνημόνιο -όπως μας λένε-.
Έχουμε ακούσει ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, οπότε, όταν βλέπουμε ότι τα λεφτά δε μας φτάνουν όλο και περισσότερο, θα είναι μόνο από διορθωτικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν. Αυτές οι διορθώσεις αφορούν εμάς -τους ατελείς- προς το κράτος, και όχι του -τέλειου- κράτους προς εμάς. Ως ατελείς που είμαστε λοιπόν, θα πρέπει να μη μιλάμε και πολύ εναντίον τους γιατί θα είμαστε -μάλλον- λαϊκιστές, και θα διαψευστούμε οικτρά. Άντε και διαψευστήκαμε όλοι εμείς που πιστεύουμε ότι θα πάμε χειρότερα, θα μας πούνε βλάκες και δε θα τρέχει τίποτα αφού θα ευημερούμε. Αν διαψευστούν όμως αυτοί, ποιος θα την πληρώσει επί της ουσίας; Τι κόστος θα έχουν αυτοί που μας δουλεύουν;
Θα έρθουν πάλι οι “ίδιοι” και θα μας πουν : «Μόνο εμείς μπορούμε, μέχρι στιγμής έχουμε κάνει πολλά και απλά ατυχήσαμε σε κάποια που περιμέναμε ότι θα πάνε καλά, οι συγκυρίες…». Το πολύ να αλλάξουν μαγαζί ή την επωνυμία του μαγαζιού ή να φτιάξουν κάποιο παραμάγαζο (είναι και της μόδας) και όλα καλά.
Πέρα από την ανικανότητα και κυβερνόντων, οι Ευρωπαίοι “σύμμαχοι” δε θα μας αφήσουν να ορθοποδήσουμε και αυτό βλέπουμε μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει λογική στα, «Κάναμε λάθος αλλά συνεχίζουμε ως έχει» και «Πάτε αρκετά καλά αλλά πρέπει να πάρετε και άλλα μέτρα». Αυτός που πραγματικά θέλει να σε βοηθήσει, σε ελέγχει μεν, αλλά σου δίνει χρόνο. Σε αφήνει να πάρεις πραγματικά ανάσα, δε σε διαλύει με τον τρόπο του.
Δεν ξέρω πόσα μαγαζιά θα κλείσουν ακόμα ή πόσοι θα απολυθούν μέχρι να αναπτυχθούμε, αλλά αυτά που ζητούν εκ νέου οι δανειστές, δεν δείχνουν ότι «Πετύχατε» κε Σαμαρά.
Ένας Κεντροαριστερός και ένας Κεντροδεξιός, αφού παρέλαβαν χάος ο ένας από τον άλλο κατ’ επανάληψη, τώρα υψώνουν τη κόλαση και τάζουν τον παράδεισο. Μας πνίγουν στο χρέος και τάζουν ευημερία. Μας εκτελούν και τάζουν αθανασία.
Υπάρχει ένα ερώτημα που μάλλον δε θα βρει απάντηση, αυτοί ή εμείς, μας οδηγούν στη κόλαση;
