Ξέρατε ότι «οι περιουσίες των ευρωπαίων εκατομμυριούχων, που ξεπερνούν τα 17 τρις ευρώ φθάνουν, για να υπερκαλυφθούν τα χρέη και των 28 χωρών-μελών της ΕΕ, ύψους πάνω από 11 τρις ευρώ»;
Ξέρατε πως «85 άνθρωποι του πλανήτη διαθέτουν περιουσία, όση ο μισός πληθυσμός του πλανήτη»;
Τα παραπάνω δεν είναι κομμουνιστική «κινδυνολογία». Είναι στοιχεία της Credit Suisse της τράπεζας που ξέρει να φροντίζει το εισόδημα των εκατομμυριούχων της Ευρώπης και όχι μόνο.
Ξέρατε πως «η τρόικα παραβιάζει στην Ελλάδα τα ανθρώπινα δικαιώματα» και ιδιαίτερα «δικαιώματα για εργασία, στέγη, κοινωνική ασφάλεια και ιδιοκτησία»;
Ούτε αυτές οι δηλώσεις ανήκουν σε «ευρωσκεπτικιστές» κομμουνιστές. Προέρχονται από τον Αντρέας Φίσερ-Λεσκάνο καθηγητή Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης και στενό συνεργάτη του γερμανικού Ιδρύματος «Φρίντριχ Έμπερτ».
Μάλιστα, αποτελούν τα πορίσματα της έκθεσης που συνέταξε με εντολή της Αυστριακής Ομοσπονδίας Συνδικάτων, του Αυστριακού Εργατικού Επιμελητηρίου (αυστριακό Εργατικό Κέντρο) και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων. Ο καθηγητής Φίσερ-Λεσκάνο υποστηρίζει ότι «η τρόικα έχει απαιτήσει δυσανάλογες παρεμβάσεις στο εργατικό δίκαιο και στο κοινωνικό σύστημα της Ελλάδας» κι ότι «η μείωση κατώτατων μισθών, η μετάθεση των διαπραγματεύσεων για τις συλλογικές συμβάσεις σε επίπεδο επιχείρησης, οι περικοπές στο σύστημα υγείας ή ο περιορισμός της επιδότησης στην κατασκευή στέγης, ως παρεμβάσεις δεν καλύπτονται από το Δίκαιο της ΕΕ και εκτός τούτου δεν υπήρξε επαρκής εμπλοκή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου». Γι αυτό, ο καθηγητής εκτιμά πως θα μπορούσαν να είχαν επιτυχία προσφυγές τόσο για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και για παραβίαση αρμοδιοτήτων συλλογικών οργάνων.
Το αληθινό ερώτημα είναι «προς τι αυτή η κρίση ειλικρίνειας;». Φαίνεται πως οι δημιουργοί της ευρωπαϊκής –κατά συνέπεια και της ελληνικής- κρίσης και της εξαθλίωσης των εργαζόμενων είναι ιδιαίτερα τρομοκρατημένοι. Αδυνατούν πια να κρύψουν τον φόβο τους για κοινωνικές εκρήξεις στις χώρες της ΕΕ τις οποίες δεν θα μπορούν να ελέγξουν. Δεν μπαίνουν πια στον κόπο να εξωραΐσουν την κατάσταση με αστειότητες τύπου success story. Γιατί, πολύ απλά, κανένας πια δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Μάλιστα, πρόσφατα άρχισαν να μιλούν ανοιχτά πια για την κρίση και να δίνουν στοιχεία γι αυτή για να μπορέσουν –μέσω της «ειλικρίνειας»- να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη των εξαγριωμένων και ευκολότερα να τους πλασάρουν λύσεις που θα διατηρήσουν αυτή την κατάσταση προς όφελος τους με τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις. Φυσικά, μόνο σύμπτωση δεν είναι οι επερχόμενες ευρωεκλογές. Σ’ αυτές τόσο οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις όσο και οι «ευρωαριστερές» θα επιδιώξουν να εκτονώσουν τη λαϊκή οργή υφαρπάζοντας τη ψήφο. Και για να συμβεί αυτό απαιτούνται και μερικές αλήθειες για να περάσουν ευκολότερα οι απατηλές υποσχέσεις για «διέξοδο» μέσα στα πλαίσια του ευρωμονόδρομου.
Οι παραπάνω αποκαλύψεις είναι σημαντικές επειδή δείχνουν σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα την πραγματικότητα που ως τώρα τους την παρουσίαζαν μόνο οι κομμουνιστές. Δείχνουν ακόμα πως οι διοικούντες την ΕΕ δε νοιώθουν καθόλου σίγουροι για τις επιλογές τους, ούτε για την ανοχή των εργαζόμενων στις δεξιές πολιτικές. Δείχνουν επίσης ότι η συμμετοχή μιας χώρας –ιδιαίτερα της Ελλάδας- στην ΕΕ δε μπορεί να λύσει τα προβλήματα του λαού της και γι αυτό απαιτείται η άμεση αποχώρησή της από την ευρωζώνη και την ΕΕ και όχι μόνο με όρους σοσιαλισμού, λαϊκής συμμαχίας και λαϊκής εξουσίας. Δείχνει, τέλος, σε όσους κηρύσσουν ότι όλα θα λυθούν μόλις φτάσει ουρανοκατέβατος ένας ασαφώς καθορισμένος σοσιαλισμός πως τη λύση θα τη φέρει μόνο η πλατιά συσπείρωση και πάλη του λαού που θα ανοίξει το δρόμο για την ανατροπή της.
