Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
Και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
Κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
Και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
Ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
Και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, (γίνε) διαφεντευτής.
Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
Πέσουν καιροί οργισμένοι
Κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
Για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
Μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!,
Ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
Και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
Για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
Κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
Κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα.
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
............
Πολεμάς να στυλώσεις, Κυβερνήτη, με τα καράβια και με τα φουσάτα
της πολιτείας το σαλεμένο σπίτι! Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ' άλλη στράτα:
Το νου μας πρώτα στήλωσε και χτίσε, και πρώτ' απ' όλα αλφαβητάρι κράτα...
Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μας κρατάνε
κακά στοιχειά· το μάγεμά τους λύσε. Και στα χείλια οι καρδιές μας πάλι ας πάνε.
Σύμμετρα υψώσου, πύργε της ζωής. Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θάναι.
Στον ήλιο τόπο θέλουμε κι εμείς.
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
...............................................
Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας
κι ο εξουσιαστής
του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου,
γίνε δουλευτής.
Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα,
ρίχ' το δαχτυλίδι σου αρραβώνα
μέσα στο κανάλι του λαού,
ένας γίνε από τους στύλους τους αμέτρητους
του μεγάλου έργου του συντροφικού.
