Στην Ιταλία διεξάγεται στο 2ο Ευρασιατικό φόρουμ «Καινοτομίες και παγκόσμια ολοκλήρωση». Ένας εκ των συμμετεχόντων σε αυτό το φόρουμ, οικονομολόγος, πολιτικός, σύμβουλος του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας για τα ζητήματα της περιφερειακής οικονομικής ολοκλήρωσης, ο Σεργκέι Γκλάζεφ σε αποκλειστική συνέντευξη του προς τη «Φωνή της Ρωσίας» περιέγραψε σε τι μπορεί να εξελιχθεί η είσοδος της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σεργκέι Γκλάζεφ: Η αλληλοκατανόηση ανάμεσα σ’ εμάς και την Ευρώπη δε βρίσκεται σήμερα σε ικανοποιητικό επίπεδο. Εδώ και πολλά χρόνια ζούμε χωρίς συμφωνία πλαίσιο για τη συνεργασία μας: δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με την Ευρώπη για βασικά ζητήματα συνεργασίας, όπως για παράδειγμα το ρυθμιστικό πλαίσιο για την ενέργεια. Θεωρώ πως παρόμοια ένταση στις σχέσεις μας υπάρχει γιατί η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία έχει αποκοπεί από τα συμφέροντα της ίδιας της της οικονομίας. Γιατί δημιουργεί συνθήκες ρύθμισης της ενέργειας, στις οποίες η συμμετοχή της Gazpromστα ευρωπαϊκά προγράμματα καθίσταται προβληματική; Γιατί προσπαθεί να κλείσει τους σοβιετικούς πυρηνικούς σταθμούς στα εδάφη της Κεντρικής Ευρώπης; Ποιον συμφέρει αυτό; Προφανώς όχι τους Ευρωπαίους.
Τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες διοικεί η Βορειοατλαντική συμμαχία, η οποία τους υποχρεώνει να λαμβάνουν αποφάσεις που δεν ανταποκρίνονται ούτε στα συμφέροντα της Ευρώπης, ούτε στα συμφέροντα της δικής μας οικονομικής συνεργασίας, αποφάσεις, οι οποίες προκαλούν συγκρούσεις.
Τεράστια ζημιά στις σχέσεις μας έχει προκαλέσει το πρόγραμμα «Ανατολική συνεργασία». Έχει αντικαταστήσει το αποτυχημένο πρόγραμμα του Οργανισμού για τη Δημοκρατία και την Οικονομική Συνεργασία, το οποίο είχε στόχο να οικοδομήσει ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρώπη ένα «υγειονομικό διάδρομο» από κράτη, τα οποία χρησιμοποιώντας την ορολογία του Ψυχρού πολέμου, θα δημιουργούσαν μια ζώνη ασφαλείας από τη Ρωσία. Εμείς δεν αποδεχόμαστε αυτή την ορολογία. Χώρες, οι οποίες προσπάθησαν να χρησιμοποιηθούν ως μέλη αυτής της αποκαλούμενης «Ζώνης ασφαλείας» - η Μολδαβία, η Ουκρανία, η Γεωργία και το Αζαρμπαϊτζάν – αρνήθηκαν να αναλάβουν την υλοποίηση αυτού τους αμφισβητήσιμου ρόλου. Για το λόγο αυτό και το πρόγραμμα Οργανισμός για τη Δημοκρατία και την Οικονομική Συνεργασία απέτυχε πλήρως.
Για να το αντικαταστήσουν επινόησαν ένα πιο εκλεπτυσμένο πρόγραμμα, το οποίο στα λόγια δεν είχε αντιρωσικούς σκοπούς, κατ’ ουσίαν όμως αποδείχτηκε αντιρωσικό. Κύριο αποτέλεσμα της «Ανατολικής Συνεργασίας» ήταν τα προγράμματα συμφωνιών για τη σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα προγράμματα αυτά σήμερα είναι τρία: η συμφωνία με την Ουκρανία, η οποία έχει ήδη επεξεργαστεί και θα υπογραφεί το Νοέμβριο, με τη Μολδαβία, η οποία βρίσκεται στο στάδιο επεξεργασίας κεκλεισμένων των θυρών. Η απουσία πρόσβασης εκ μέρους της ρωσικής πλευράς στις διαπραγματεύσεις για τους όρους σύνδεσης της Μολδαβίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται από εμάς ως βαριά παραβίαση των συμφωνιών σε σχέση με την διευθέτηση του προβλήματος της Υπερδνειστερίας. Το τρίτο σχέδιο είναι η συμφωνία με την Αρμενία, η οποία σήμερα δεν είναι επίκαιρη, αλλά ακόμη και η συμφωνία με την Ουκρανία και τη Μολδαβία είναι ικανές να προκαλέσουν κολοσσιαία ζημιά και σε αυτά τα κράτη, και στις εμπορικές – οικονομικές σχέσεις στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών.
Η ανάλυση των επιπτώσεων της συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση καταδεικνύει πως δε συμφέρει στην Ουκρανία και θα προκαλέσει μεγάλη επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας και χρεοκοπία. Αυτή η συμφωνία στερεί από την Ουκρανία τις προοπτικές της ευρασιατικής οικονομικής ολοκλήρωσης, η οποία θα της παρείχε δυνατότητες επιτυχούς και σταθερής οικονομικής ανάπτυξης.
Η πιθανή σύνδεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Μολδαβία θα προκαλέσει πλήθος αρνητικών επιπτώσεων στη ρύθμιση του προβλήματος της Υπερδνειστερίας.
Όλες αυτά είναι οι εκδοχές της βίαιης πίεσης στους εταίρους μας: τους υποχρεώνουν να υπογράψουν ασύμφορες γι’ αυτούς συμφωνίες, οι οποίες θα τους εξαρτήσουν από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, θα τους οδηγήσουν σε απώλεια της ανεξαρτησίας τους. Οι συμφωνίες αυτές έρχονται σε αντίθεση με τα Συντάγματα της Ουκρανίας και της Μολδαβίας, και είναι το χειρότερο παράδειγμα βίαιης άσκησης πίεσης σε αυτές τις χώρες, η οποία θα προκαλέσει μεγάλες οικονομικές και ανθρώπινες απώλειες όχι μόνο για τις ίδιες αλλά και για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ουκρανία θα χρειαστεί 150 – 200 δισεκατομμύρια ευρώ μόνο για να υιοθετήσει τις τεχνικές προδιαγραφές, για την προσαρμογή των επιχειρήσεων της στις τεχνικές προδιαγραφές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για τις απαιτήσεις προστασίας του περιβάλλοντος.
Οι ευρωπαϊκής τράπεζες δεν είναι έτοιμες να παράσχουν στην Ουκρανία δάνεια αυτού του ύψους. Σήμερα όμως βασικός πιστωτής της Ουκρανίας είναι η Ρωσία και η υπογραφή αυτής θα οδηγήσει στη διακοπή της χορήγησης πιστώσεων εκ μέρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στον αποκλεισμό της Ουκρανίας από την αγορά της Τελωνιακής Ένωσης Ρωσίας – Λευκορωσίας – Καζαχστάν, πράγμα που σε τελική ανάλυση θα οδηγήσει στην οικονομική της καταστροφή. Για να αποφύγει η Ουκρανία την χρεοκοπία θα απαιτηθούν περίπου 35 δισεκατομμύρια ευρώ προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα αναγκαία προγράμματα σταθεροποίησης.
Με εκπλήσσει η επιπολαιότητα των διαπραγματευτών εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι μονίμως αναμειγνύονται στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας και της Μολδαβίας, επιβάλουν τις απόψεις τους, εξαπατούν. Πρόσφατα ένας από τους κομισάριους της Ευρωπαϊκής Ένωσης δήλωσε πως η συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση θα της εξασφαλίσει αύξηση του ΑΕΠ κατά 6%. Είναι ψέμα. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί, είναι μια δήλωση που δε στηρίζεται σε κανενός είδους υπολογισμούς. Βλέπουμε μια απροκάλυπτη ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Ουκρανίας, μια επιδίωξη πάση θυσία να την σύρουν στην Συμφωνία Σύνδεσης με ένα και μόνο σκοπό – να μην της δώσουν τη νομική ευκαιρία να κινηθεί στο δρόμο της ευρασιατικής οικονομικής συνεργασίας.
