της Χριστίνας Μαυροπούλου
Απόλυτα κυρίαρχος της πολιτικής σκηνής της Γερμανίας, η καγκελάριος Άγγελλα Μέρκελ καθώς το κυβερνών Χριστιανοδημοκρατικό/Χριστιανοκοινωνικό κόμμα CDU/CSU κατήγαγε σαρωτική νίκη στις γερμανικές εκλογές. Για την ακρίβεια την τρίτη συνεχόμενη και με το μεγαλύτερο ποσοστό από το 1990, χρονιά καμπή, με την αποχώρηση του «δεινόσαυρου» Χέλμουτ Κολ και της δυσωδίας που άρχισε να αναδύεται από το σκάνδαλο των «μαύρων ταμείων».........
Σύμφωνα με τα τελευταία προγνωστικά της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, οι Χριστιανοδημοκράτες φέρεται να αποσπούν το 41,7% των ψήφων και 295 έδρες. Έπονται οι Σοσιαλδημοκράτες-SPD με 25,6% και 182 έδρες, το κόμμα Die Linke, H Αριστερά με 8,6% και 61 έδρες και οι Πράσινοι με 8,4% και 60 έδρες. Το κόμμα «Εναλλακτική για την Γερμανία»-(Alternative für Deutschland), βρίσκεται τόσο κοντά αλλά την ίδια στιγμή τόσο μακριά από το όριο εισόδου στην Βουλή, με 4,8%, όπως και οι κυβερνητικοί εταίροι της καγκελαρίου, οι Φιλελεύθεροι-(FDP) που περιορίζονται στο 4,7%.
Αν τα προγνωστικά επαληθευθούν, η Άγγελα Μέρκελ δεν εξασφαλίζει αυτοδυναμία, αλλά οι αναλυτές τονίζουν ότι οι διαφορές είναι πολύ μικρές για να μπορεί κανείς να προβλέψει με ασφάλεια.
Εν αναμονή των τελικών αποτελεσμάτων τα πρώτα συμπεράσματα:
Αν επιβεβαιωθεί ότι το FDP δεν θα κατορθώσει να μπει στη Βουλή, η καγκελάριος θα πρέπει να αναζητήσει συμμάχους. Πιθανοί το SPD και οι Πράσινοι. Και αυτό στην περίπτωση που δεν κατορθώσει να αποσπάσει την απόλυτη πλειοψηφία, όπερ και την αυτοδυναμία.
Η περίπτωση μίας επανάληψης του μεγάλου συνασπισμού του 2005-09, δηλαδή μίας κυβέρνησης Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, είναι η πλέον πιθανή και αυτή που προσδοκούσε σημαντικό τμήμα του γερμανικού κεφαλαίου, εδώ και χρόνια και πίεζε μάλιστα σε κάθε περίσταση.
Ασχέτως της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης το πρόγραμμα στραγγαλισμού των εργαζομένων, που έτσι κι αλλιώς ξεκίνησε επί των χρόνων του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ –Ατζέντα 2010- θα συνεχιστεί απρόσκοπτα. Ειδικά στην περίπτωση της επίτευξης του προσδοκώμενου, ενός «Μεγάλου Συνασπισμού», οι κανιβαλικές πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν και θα ενταθούν εντός της Γερμανίας. Την ίδια στιγμή, οποιοσδήποτε περιορισμός, έστω και τυπικός, για την συνεχώς αυξανόμενη εμφάνιση των γερμανικών στρατευμάτων στο εξωτερικό, για την προάσπιση των ζωτικών συμφερόντων του κεφαλαίου, θα πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων.
