Η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας, όπως είναι το επίσημο όνομα της Συρίας, είναι ένα γεωγραφικό σημείο όπου συναντώνται τρεις ήπειροι: η Ευρώπη, η Ασία και η Αφρική, όπου στα βόρεια συνορεύει με την Τουρκία, στα ανατολικά και βορειανατολικά με το Ιράκ, στα νότια με την Ιορδανία, στα νοτιοδυτικά με το Λίβανο και το Ισραήλ και στα δυτικά βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα.
Το όνομά της, "Συρία", στον αγγλοσαξονικό κόσμο είναι συνώνυμο με το Λεβάντε (στα αραβικά al-Sham), που ουσιαστικά ήταν η ονομασία για την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, και γεωγραφικά ήταν η περιοχή μεταξύ της Ανατολίας και της Αιγύπτου, που σήμερα αποτελείται από τις χώρες Λίβανος, Συρία, Ιορδανία, Ισραήλ και Παλαιστινιακά Εδάφη και τμήμα της Τουρκίας.
Η ιστορία της Συρίας καθορίζονταν με το πέρασμα των αιώνων από τη σημαντική της γεωγραφική θέση, γι αυτό τον λόγο και ο πολιτισμός της έχει δεχθεί πολλές επιρροές από άλλους πολιτισμούς που τη διέσχισαν όπως ο ασσυριακός, ο σουμεριακός, ο φοινικικός, ο βαβυλωνιακός, ο εβραϊκός και ο περσικός πολιτισμός. Το πλήθος των διαφορετικών πολιτισμών και περιόδων που αποτυπώνονται σε ένα πολυάριθμο και ετερόκλιτο πλήθος μνημείων –αρχαίες πόλεις, μεσαιωνικοί πύργοι νεκρικοί ναοί, αραβικά κάστρα, ακροπόλεις και νεκροπόλεις- καταδεικνύουν τη πολυσχιδή αλλά και πολυτάραχη ιστορία της χώρας.
Το 333 π.Χ., η Συρία αποτέλεσε μέρος της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά το θάνατό του (323 π.Χ.), κυβερνήθηκε διαδοχικά από τους συνεχιστές του, Λαομαίδοντα, Αντίγονο, Πτολεμαίο και Σέλευκο. Το 64 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Πομπήιο και αποτέλεσε επαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, γνωρίζοντας περιόδους ακμής και ευημερίας. Μετά από επανειλημμένες επιθέσεις από τους βασιλιάδες της δυναστείας των Σασσανιδών της Περσίας (257-261) και τους Βυζαντινούς υπέκυψε. Καταλήφθηκε από τους Πέρσες αλλά το 629 απελευθερώθηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Ηράκλειο. Το 638 η χώρα καταλήφθηκε από τους Άραβες, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Ομμεϋαδών, όπου αποτέλεσε το κέντρο της Αραβικής αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα τη Δαμασκό (669-750 μ.Χ.). Το 750, τους Ομμεναδάτες τους διαδέχθηκε η δυναστεία των Αβασιδών, που μετέφεραν την πρωτεύουσα στη Βαγδάτη, σημειώνοντας ταυτόχρονα την αρχή της παρακμής της Συρίας. Το 883 η Συρία περιήλθε στην εξουσία των Αιγυπτίων, των Σελτζούκων Τούρκων (1078) και τελικά των Σταυροφόρων. Οι τελευταίοι διαίρεσαν τη χώρα σε λατινικά πριγκιπάτα. Το 1516 η χώρα κατακτήθηκε από τους Τούρκους με τον Σουλτάνο Σελίμ Α'. Η κατοχή των Τούρκων διήρκησε 4 αιώνες, στη διάρκεια των οποίων η Συρία γνώρισε μεγάλη οικονομική και πνευματική ακμή. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου, η Συρία χαρακτηρίζεται από έντονη εθνικιστική αφύπνιση και ξεκινά η σύγχρονη ιστορία της Συρίας.
1918: Οκτώβριος: Αραβικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του εμίρη Φειζάλ και τη βοήθεια των αγγλικών στρατευμάτων κατέλαβαν τη Δαμασκό τερματίζοντας την οθωμανική κυριαρχία επί 400 χρόνια. Ο εμίρης Φεϊζάλ στέφθηκε βασιλιάς στο Λονδίνο.
1919: Στην Διάσκεψη των Βερσαλλιών, που ακολούθησε την ήττα της Γερμανίας και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Φεϊζάλ υποστηρίζει την αυτονομία και την αυτοδιάθεση των Αράβων, Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Εθνικού Κογκρέσου της Συρίας. Το νέο Κοινοβούλιο περιελάμβανε και εκπροσώπους της Παλαιστίνης.
1920: Μάρτιος- Το Εθνικό Κογκρέσο, ανακηρύσσει το Φεϊζάλ βασιλιά της Συρίας που «τα φυσικά όριά της από την οροσειρά του Ταύρου (σημ. οροσειρά στη νοτιοανατολική Τουρκία, κοντά στα μεσογειακά παράλια) έως την έρημο του Σινά στην Αίγυπτο». Ιούνιος-ΗΣυνδιάσκεψη Κορυφής του Σαν Ρέμο επιβάλλει το διαμελισμό του «βασιλείου του Φειζάλ» και θέτει την Συρία και το Λίβανο υπό την κυριαρχία της Γαλλίας. Τον Ιούλιο γαλλικές δυνάμεις καταλαμβάνουν τη Δαμασκό εξαναγκάζοντας τον Φεϊζάλ σε εξορία ενώ τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς ανακηρύσσει το νέο κράτος του Μεγάλου Λιβάνου.
1922: Η Συρία διαιρείται από τους Γάλλους σε τρεις αυτόνομες περιοχές με ξεχωριστές περιοχές για τους Αλαουίτες (ή Αλεβίτες που κυρίως ονομάζονται στην Τουρκία που θεωρείται αίρεση του σιιτικού Ισλάμ που σημαίνει και ακόλουθοι του Αλί) στα παράλια και τους Δρούζους στο νότο (αποτελεί ιδιαίτερη μουσουλμανική εθνότητα με διαφορετικό θρήσκευμα, ένα κράμα Ιουδαϊσμού, Χριστιανισμού, Ισλάμ και αρχαίας ελληνικής φυσιολατρείας).
1925-6: Εξέγερση κατά της γαλλικής κυριαρχίας ενώ οι γαλλικές δυνάμεις βομβάρδισαν τη Δαμασκό.
1928: Διεξάγονται εκλογές για Συνταγματική Συνέλευση που συντάσσει το σύνταγμα της Συρίας. Ο Γάλλος Επίτροπος απορρίπτει τις θέσεις του νέου Συντάγματος προκαλώντας διαδηλώσεις.
1936: Η Γαλλία συναινεί κατ’αρχήν στην ανεξαρτησία της Συρίας αλλά υπογράφει μία συμφωνία όπου ο γαλλικός στρατός και την οικονομική κυριαρχία.
1940: Μετά την κατάκτηση της Γαλλίας από τους γερμανικές ναζιστικές δυνάμεις, η Συρία περνά στο έλεγχο των δυνάμεων του Άξονα.
1941: Βρετανικά και ελεύθερα γαλλικά ελεύθερα στρατεύματα καταλαμβάνουν τη Συρία ενώ ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκολ υπόσχεται τον τερματισμό της γαλλικής κυριαρχίας.
1945: Διαδηλώσεις ενάντια στον πολύ αργό ρυθμό απομάκρυνσης των γαλλικών στρατευμάτων.
1946: Τα τελευταία γαλλικά στρατεύματα εγκαταλείπουν τη Συρία.
1947: Ο ελληνορθόδοξος Μισέλ Αφλάκ και ο μουσουλμάνος Σαλάχ αν Ντιν αλ Μπιτάρ ιδρύουν Στο ιδρυτικό συνέδριο του Μπάαθ, (στα αραβικά σημαίνει Αναγέννηση) που έγινε 4 - 7 Απριλίου του 1947, παρευρέθηκαν 247 Άραβες αντιπρόσωποι από διάφορα αραβικά κράτη. Οι γενικές αρχές του κινήματος προσδιορίζονταν στον παναραβισμό, σοσιαλισμό, λαϊκό και επαναστατικό.
1949: Ο αξιωματικός του στρατού Αντίμπ αλ Σισακχίλ ηγείται πραξικοπήματος, το τρίτο κατά σειρά σε διάστημα ενός χρόνου.
1952: Ο αλ Σισακχίλ διαλύει όλα τα πολιτικά κόμματα.
1954: Αξιωματικοί του στρατού ηγούνται πραξικοπήματος εναντίον του αλ Σισακχίλ και ανοίγουν το δρόμο για την επιστροφή στην εξουσία, πολιτικής κυβέρνησης.
1955: Ο παλαίμαχος εθνικιστής πολιτικός Σούκρι Αλ-Κουβάτλι (πρόεδρος από το 1943 υπό γαλλική κατοχή και έως το Μάρτη του 1949 που ανατράπηκε από το πραξικόπημα που εκδηλώθηκε μετά την ήττα των αραβικών χωρών στον πόλεμο με το Ισραήλ το 1948).
1956: Το Νοέμβριο του 1956, μετά την κρίση στη Διώρυγα του Σουέζ, η Συρία υπογράφει σύμφωνο συνεργασίας με την ΕΣΣΔ.
1958: 1 Φεβρουαρίου. Ο Σύρος πρόεδρος Σούκρι αλ Κουβάτλι και ο Αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ ανακοινώνουν τη δημιουργία της Ενωμένης Αραβικής Δημοκρατίας σε μία προσπάθεια να ενώσουν τον αραβικό κόσμο. Ωστόσο η Συρία αποχώρησε τελικά το 1961 μετά το πραξικόπημα αξιωματικών που διακήρυξαν την ανεξαρτησία της χώρας,
1963: 8 Μαρτίου. «Η Επανάσταση της 8ης Μαρτίου». Επιτυχής κατάληψη της εξουσίας, από τη στρατιωτική επιτροπή του συριακού βραχίονα του Αραβικού Σοσιαλιστικού Κόμμματος Μπάαθ που ανέτρεψε τον Ναζίμ αλ-Κούντσι.. Η στρατιωτική επιτροπή υπό την ηγεσία του Μισέλ Αφλάκ, συνίστατο από τους Μοχάμαντ Ουμράν, Σαλάχ Τζαντίντ, Σαλίμ Χαλούμ και Χαφέζ αλ Ασαντ. Ο Χαφέλ αλ Ασαντ γίνεται υπουργός Άμυνας. Ο σχεδιασμός της επιχείρησης κατάληψης της εξουσίας ήταν εμπνευσμένη από αντίστοιχη επιχείρηση-πραξικόπημα του ιρακινού βραχίονα του κόμματος Μπάαθ που πραγματοποιήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου ανατρέποντας τον Αμπντ αλ-Καρίμ Κάσιμ.
1967: Ο πόλεμος των έξι ημερών, που ξέσπασε στις 5 Ιουνίου μεταξύ του Ισραήλ και των γειτονικών αραβικών κρατών, Αίγυπτο, Συρία και Ιορδανία. Νικητής του πολέμου το Ισραήλ, που τριπλασίασε τα εδάφη του, κατακτώντας το Σινά, τη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη όπου εγκαθιστά κατοχικό καθεστώς , τα Υψίπεδα του Γκολάν ενώ ολοκληρώνει και τη διοικητική απορρόφηση της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.
1971: Μάρτιος. Ο Χαφέζ Αλ Άσαντ εκλέγεται πρόεδρος, για επταετία θητεία μέσω δημοψηφίσματος Ωστόσο μέχρι την ημέρα της εκλογής του είχαν προηγηθεί, συνεχή εσωτερικά πραξικοπήματα μέσα στο Μπάαθ. Αρχικά στις 23 Φεβρουαρίου 1966, όταν η στρατιωτική επιτροπή ανέτρεψε τον Αμίν Χαφίζ και προώθησε μία πολιτική ηγεσία. Παρά το γεγονός ότι επισήμως πρόεδρος ήταν Νουρεντίν αλ Ατάσσι ο πραγματικός ηγέτης της χώρας, από το 1966 έως το 1970, ήταν ο Σαλάχ Τζαντίντ. Η θητεία τους έληξε από πραξικόπημα του οποίου ηγήθηκε ο Χαφέζ αλ Ασαντ το Νοέμβριο του 1970, που εκτός ότι ανέτρεψε τον αλ Ατάσσι , οδήγησε στη φυλακή και τον Σαλάχ Ταντίντ. Οι εξελίξεις αυτές προκάλεσαν και τη διάσπαση του Μπάαθ, σε ένα συριακό και ένα ιρακινό.
1973: Ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ. Στις 6 Οκτωβρίου δυνάμεις της Αιγύπτου περνούν το κανάλι του Σουέζ και ταυτόχρονα συριακές δυνάμεις εισχωρούν στα υψίπεδα του Γκολάν. Ο τέταρτος κατά σειρά αραβοϊσραηλινός πόλεμος ξεκινά με τη συνδρομή ακόμη δέκα αραβικών κρατών και στόχο την ανάκτηση των εδαφών που χάθηκαν στον Πόλεμο των ‘Εξι Ημερών, το 1967. Στις 22 Οκτωβρίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υιοθετεί ένα αμερικανοσοβιετικό ψήφισμα. Η Συρία αποδέχεται κατάπαυση του πυρός και επανέρχεται στα προ του πολέμου σύνορά της με το Ισραήλ. Δύο ημέρες αργότερα, και η Αίγυπτος συμφωνεί σε κατάπαυση του πυρός. Η τελευταία, ωστόσο, ανακτά τον πλήρη έλεγχο και στις δύο όχθες του Καναλιού του Σουέζ, ενώ κερδίζει και μία λωρίδα γης στη δυτική όχθη του Σινά. Μεταξύ των εμπόλεμων εγκαθίσταται μία ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ. Ακολούθησαν απευθείας συνομιλίες ανάμεσα σε Αιγυπτίους και Ισραηλινούς και στις 28 Οκτωβρίου υπογράφεται η τελική εκεχειρία που οδήγησε στην διάσκεψη της Γενεύης. Η Συνθήκη Ειρήνης υπογράφηκε το Μάιο του 1974. Νωρίτερα, την ίδια χρονιά, ταραχές ξεσπούν στη Συρία, ταραχές που προκάλεσε η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία κατηγορεί τον Ασαντ ότι εγκαθιστά ένα «αθεϊστικό καθεστώς» καθώς καταργεί άρθρο του Συντάγματος που όριζε ότι ο πρόεδρος της Συρίας πρέπει να είναι μουσουλμάνος.
1976: Η Συρία εισβάλλει στο Λίβανο, κατόπιν αιτήματος της κυβέρνησης του Λιβάνου και του Αραβικού Συνδέσμου για την προστασία των Χριστιανών Μαρωνιτών από τις επιθέσεις Παλαιστινίων (περισσότεροι από 300.000 Παλαιστίνιοι είχαν καταφύγει στο Λίβανο μετά τον πόλεμο του 1967), με 40.000 στρατό.. Έκτοτε ο Λίβανος θα γίνει «πεδίο σύγκρουσης» μεταξύ Συρίας και Ισραήλ.
1980: Μετά την «ισλαμική επανάσταση» στο Ιράν, μουσουλμανικές ομάδες ξεκινούν ταραχές στο Χαλέπι, τη Χομς και τη Χάμα ενώ μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας αποπειρώνται να δολοφονήσουν τον Ασαντ. Το Σεπτέμβριο ξεκινά ο πόλεμος Ιράκ-Ιραν με τη Συρία να παρίνει ανοικτά το μέρος του Ιράν, θέση που διεύρυνε το χάσμα μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας του Μπάαθ.
1981: Δεκέμβριος. Το Ισραήλ προσαρτεί τα υψώματα του Γκολάν.
1982: Φεβρουάριος. Νέες ταραχές στην πόλη Χάμα των οποίων ηγείται η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Ο στρατός καταστέλλει την εξέγερση των μουσουλμάνων και κατηγορείται για σφαγές δεκάδων χιλιάδων αμάχων.
Ιούνιος. Το Ισραήλ εισβάλλει στο Λίβανο και επιτίθεται στις συριακές στρατιωτικές δυνάμεις. Πρόκειται για τον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου. Ο Πόλεμος του Λιβάνου ήΕπιχείρηση Ειρήνη για τη Γαλιλαία ονομάστηκε τότε από το Ισραήλ. Η εισβολή είχε αφορμή την απόπειρα δολοφονίας του ισραηλινού πρέσβη στο Λονδίνο, Σλόμο Αργκόβ, από την ένοπλη παλαιστινιακή οργάνωση του Αμπού Νιντάλ.
Ήταν η δικαιολογία που αναζητούσε το Ισραήλ και ο υπουργός Άμυνας Αριέλ Σαρόν είχε πολύ καιρό για να βομβαρδίσει ανελέητα το νότιο Λίβανο. Στόχος ήταν η εκκαθάριση των βάσεων της Οργάνωσης για την Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης-Ο,Α.Π που βρίσκονταν στο έδαφος του Λιβάνου, αφαιρώντας έτσι από την Ο.Α.Π την εδαφική βάση που είχε αποκτήσει στη Χώρα των Κέδρων, ώστε να διασπαρθούν οι δυνάμεις της, να εξασθενίσει η ηγεσία της και να ακολουθήσει την οδό της υποταγής. Ό τότε πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπέγκιν –ο οποίος με τον Ανουάρ Σαντάτ, τότε πρόεδρο της Αιγύπτου είχαν υπογράφει στις 15 Σεπτεμβρίου 1978 τη συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ που ήταν η τυπική επικύρωση του περάσματος της Αιγύπτου στο αμερικανοϊσραηλινό στρατόπεδο- ανακοίνωσε στην ισραηλινή Βουλή ότι η επιχείρηση «Ειρήνη στη Γαλιλαία» «θα χρειαστεί μόνο 48 ώρες, θα περιοριστεί σε 40 χιλιόμετρα και θα φέρει ειρήνη στο Ισραήλ για τα επόμενα 40 χρόνια». Ο «περίπατος» κράτησε μέχρι το 2000.
Μετά από σκληρότατες μάχες και μεγάλης έντασης αντίσταση, μαχόμενο εναντίον των λιβανέζικων δυνάμεων, των παλαιστίνιων προσφύγων και των συριακών ενισχύσεων, το Ισραήλ κατέλαβε το νότιο Λίβανο περικυκλώνοντας τις δυνάμεις της Ο.Α.Π και τμήματα των συριακών δυνάμεων. Περικυκλωμένες στο δυτικό τομέα της πόλης της Βηρυτού και υποκείμενες σε ανελέητους και συνεχείς βομβαρδισμούς, οι δυνάμεις της Ο.Α.Π και οι σύμμαχοί τους σύρθηκαν σε διαπραγματεύσεις για την εκκένωση του Λιβάνου υπό την επίβλεψη του ειδικού απεσταλμένου του Ο.Η.Ε Φιλίπ Χαμπίμπ και την προστασία διεθνών ειρηνευτικών δυνάμεων.
Τις ημέρες του πολέμου του Λιβάνου έγινε και η μεγάλη σφαγή στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Σάμπρα και Σατίλα στη Βηρυτό. Στις 15-17 Σεπτεμβρίου, λιβανικές φασιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό την κάλυψη των ισραηλινών σφάγιασαν περισσότερους 1.700 παλαιστινίους κατοίκους των δύο αυτών προσφυγικών καταυλισμών. Η συντριπτική πλειοψηφία των δολοφονηθέντων ήταν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι. Πρόκειται για μια σφαγή που Ισραηλινός συγγραφέας τότε την παρομοίασε με αυτή των Γιουγκοσλάβων από τους υποστηρικτές των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το θλιβερό της υπόθεσης της σφαγής είναι ότι κανείς Άραβας ηγέτης δεν αντέδρασε με σθένος και ποτέ κανείς δεν επισκέφτηκε τους μαζικούς τάφους των νεκρών της Σάμπρα και Σατίλα. Επίσης, θλιβερό είναι ότι η μόνη χώρα που διεξήγαγε μια επίσημη-πλην υποτυπώδη και ατελή- έρευνα για τη σφαγή ήταν το Ισραήλ. Σύμφωνα με αντιστράτηγο του Ισραήλ, ονόματι Άβι Γκραμπόβσκι η Επιτροπή Κάχαν κατέστησε προσωπικά υπεύθυνο τον τότε Υπουργό Άμυνας Άριελ Σαρόν επειδή έστειλε τους αδίστακτους αντί-Παλαιστίνιους Φαλαγγίτες στα στρατόπεδα για να «καθαρίσουμε τους τρομοκράτες». Ο Σαρόν όμως ποτέ δεν λογοδότησε για την πράξη του. Εξάλλου, σκοπίμως το βάρος και όλη η ευθύνη για τη σφαγή αλλά και συνολικά τον πόλεμε έπεσε στον Σαρόν, καθώς κατά τη διάρκεια του πολέμου το Ισραήλ γνώρισε τις μεγαλύτερες αντιπολεμικές διαδηλώσεις στην ιστορία του. Όλες οι ενέργειες του Σαρόν, ως υπουργού Αμύνης, είχαν την έγκριση του πρωθυπουργού Μπέγκιν, του Κοινοβουλίου αλλά και των ΗΠΑ.
1983: Στις 17 Μαΐου, ο Λίβανος, το Ισραήλ και οι Η.Π.Α. υπέγραψαν συμφωνία σχετική με την απόσυρση των Ισραηλινών που προϋπέθετε την αναχώρηση των Συριακών στρατιωτών. Η συμφωνία δήλωνε ότι «το καθεστώς πολέμου ανάμεσα σε Ισραήλ και Λίβανο έχει τερματιστεί και δεν υπάρχει πλέον». Η συμφωνία αυτή αντιμετωπίστηκε από πολλούς Λιβανέζους μουσουλμάνους ως μία προσπάθεια του Ισραήλ να κερδίσει τον μόνιμο έλεγχο του νότιου Λιβάνου. Η πράξη αυτή καταχωρήθηκε στον Αραβικό κόσμο ως μια επιβαλλόμενη παράδοση, ενώ η Συρία ήταν κάθετα αρνητική και δεν δέχθηκε να συζητήσει την απόσυρση των στρατιωτών της φέρνοντας έτσι σε αδιέξοδο κάθε περαιτέρω πρόοδο. Οι συριακές δυνάμεις αποσύρθηκαν τελικά μόλις το 2005 από τον Λίβανο.
1984: ο αδελφός του Χαφέζ αλ Ασαντ, Ριφάτ, γίνεται αντιπρόεδρος.
1990: Το Ιράκ εισβάλλει στο Κουβέιτ και η Συρία τάσσεται στο πλευρό της συμμαχίας υπό τις ΗΠΑ που εξαπολύουν τον πρώτο πόλεμο του Ιράκ, ή Πόλεμο του Κόλπου. Η στάση της Συρίας ανοίγει το δρόμο για τη βελτίωση των σχέσεων της χώρας με την Αίγυπτο και τις ΗΠΑ.
1991: Οκτώβριος. Η Συρία συμμετέχει στη Διάσκεψη της Μαδρίτης για την Ειρήνη στη Μέση Ανατολή, και ξεκινά τις πρώτες επαφές με το Ισραήλ για τα υψώματα του Γκολάν.
1994: Ο μεγαλύτερος γιός του Χαφέζ αλ Ασαντ, Μπαζίλ, που προοιωνίζεται για διάδοχος του πατέρα του σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
1998: Ο Ριφάτ αλ Ασαντ «απαλλάσσεται των καθηκόντων» του αντιπροέδρου.
1999: Δεκέμβριος. Ξεκινούν συνομιλίες της Συρίας με το Ισραήλ, στις Η.Π.Α για τα υψώματα του Γκολάν. Ωστόσο μετά από ένα μήνα αναβάλλονται επ’ αόριστο.
2000: ο Χαφέζ αλ Ασαντ πεθαίνει στις 10 Ιουνίου 2000 και ο γιός του Μπασάρ αναδεικνύεται ηγέτης του κόμματος Μπάαθ και εκλέγεται πρόεδρος.
2001: Απρίλιος. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα ανακοινώνει ότι επαναδραστηριοποιείται πολιτικά, 20 χρόνια μετά την εκδίωξη των ηγετών της. Προηγήθηκε η κίνηση καλής θέλησης του νέου προέδρου, Μπασάρ αλ Ασαντ, για την απελευθέρωση 600 «πολιτικών κρατουμένων», σχεδόν αποκλειστικά εξτρεμιστές ισλαμιστές. Νοέμβριος. Ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, επισκέπτεται τη Συρία και συναντάται με τον πρόεδρο, σε μία προσπάθειά του να λάβει την υποστήριξη και συναίνεση της Συρίας στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Οι δύο πλευρές απέτυχαν να συμφωνήσουν στον «ορισμό της τρομοκρατίας».
2002: Ιανουάριος. Η Συρία συμπεριλαμβάνεται στον «άξονα του κακού» των Η.Π.Α, κατά την ομιλία του τότε προέδρου Τζορτζ Ου. Μπους στην στρατιωτική ακαδημία Γουέστ Πόιντ. Λίγο αργότερα ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών Τζον Μπόλτον θα κατηγορήσει τη Συρία ότι αποκτά όπλα μαζικής καταστροφής.
2003: Απρίλιος. Οι Η.Π.Α απειλούν με κυρώσεις τη Συρία, εάν η Δαμασκός «δεν λάβει τις σωστές αποφάσεις». Η συριακή κυβέρνηση απορρίπτει κατηγορηματικά τις κατηγορίες περί κατασκευής χημικών όπλων και ότι βοηθά στελέχη του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσείν που έχουν διαφύγει μετά την έναρξη του νέου πολέμου κατά του Ιράκ. Οκτώβριος. Το Ισραήλ πραγματοποιεί αεροπορική επιδρομή και βομβαρδισμούς εναντίον παλαιστινιακών προσφυγικών καταυλισμών κοντά στη Δαμασκό. Η Συρία καταγγέλλει την «στρατιωτική επιθετική ενέργεια».
2004: Ιανουάριος. Ο Μπασάρ αλ Ασαντ επισκέπτεται την Τουρκία πραγματοποιώντας την πρώτη επίσκεψη Σύρου προέδρου στη χώρα. Η επίσκεψη σηματοδοτεί την βελτίωση των διμερών σχέσεων που ήταν «στο πάγο» για δεκαετίες, για πάμπολλους λόγους με κορυφαίο την υποστήριξη της Συρίας στο κουρδικό ΡΚΚ. Μάρτιος. Τουλάχιστον 25 άνθρωποι σκοτώνονται σε συγκρούσεις μεταξύ της αστυνομίας, Αράβων και της κουρδικής μειονότητας, στα βορειοανατολικά της χώρας. Μάιος. Επιβολή οικονομικών κυρώσεων των Η.Π.Α εναντίον της Συρίας, για «υποστήριξη της τρομοκρατίας» αλλά και γιατί «επιτρέπει τη διείσδυση μαχητών στο Ιράκ». Σεπτέμβριος. Απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για αποχώρηση όλων των ξένων δυνάμεων από το Λίβανο.
2005: Ιανουάριος. Επίσκεψη του Ρίτσαρντ Αρμιτέιτζ, δεύτερου στην ιεραρχία του αμερικανικού Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Φεβρουάριος- Απρίλιος. Κλιμάκωση της έντασης από τις Η.Π.Α μετά τη δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού, σουνίτη, Ραφίκ Χαρίρι, στις 14 Φεβρουαρίου. Η Δαμασκός καλείται να αποσύρει τις δυνάμεις της κάτι που πράττει στα τέλη Απριλίου. Μερικούς μήνες αργότερα η έκθεση της έρευνας του ΟΗΕ, με επικεφαλής το Γερμανό δικαστικό Ντέτλεβ Μεχλίς, δεν επιβεβαιώνει πλήρως τις καταγγελίες περί «ανάμειξης Σύρων αξιωματούχων» αν και είχαν συλληφθεί 4 Λιβανέζοι αξιωματικοί του στρατού, με στενές διασυνδέσεις με το συριακό στρατό όσο ήταν στο Λίβανο. Ακολουθούν διαδηλώσεις εναντίον του ΟΗΕ στη Συρία.
2006: Φεβρουάριος. Οι πρεσβείες της Δανίας και της Νορβηγίας πυρπολούνται από μουσουλμάνους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για τη δημοσίευση 12 σατιρικών για τη Δύση και προσβλητικών για τους μουσουλμάνους, σκίτσων του προφήτη του Ισλάμ Μωάμεθ, στη δανική εφημερίδα «Τζιλάντς Πόστεν». Σεπτέμβριος. Επίθεση στην αμερικανική πρεσβεία από 4 ενόπλους, που άνοιξαν πυρ πέταξαν χειροβομβίδες, αλλά απέτυχαν να πραγματοποιήσουν βομβιστική επίθεση με αμάξι. Οι τρεις σκοτώθηκαν επί τόπου και ένας συνελήφθη. Νοέμβριος. Ιράκ και Συρία αποκαθιστούν τις διπλωματικές σχέσεις μετά από σχεδόν ενός τέταρτου του αιώνα.
2007. Μάρτιος. Συρία και ΕΕ αρχίζουν εκ νέου διάλογο. Απρίλιος. Η επικεφαλής του αμερικανικού Κογκρέσου, Νάνσι Πελόζι, επισκέπτεται τη Συρία και πραγματοποιεί συνάντηση με τον Μπασάρ αλ Ασαντ. Πρόκειται για επίσκεψη του πιο υψηλόβαθμου αμερικανού αξιωματούχου τα τελευταία χρόνια. Μάιος. Η τότε υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις, συναντά τον Σύρο ομόλογό της Ουαλίντ Μουαλέμ, την πρώτη του είδους διμερή συνάντηση, μετά από μία διετία έντασης. Σεπτέμβριος. Το Ισραήλ πραγματοποιεί αεροπορική επιδρομή εναντίον εγκαταστάσεων υπό κατασκευή στο αλ Καμπίρ, στα βόρεια της Συρίας, εγκαταστάσεις που ισχυρίζεται ότι πρόκειται για υπό κατασκευή πυρηνικό αντιδραστήρα. Το 2011, η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας-(ΙΑΕΑ) επιβεβαιώνει και καταγγέλλει τη Συρία για το «μυστικό πυρηνικό της πρόγραμμα» σε αυτή την τοποθεσία.
2008: Απρίλιος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγορούν τη Βόρεια Κορέα ότι βοήθησε τη Συρία στην ανάπτυξη του «μυστικού πυρηνικού της προγράμματος» στο αλ Καμπίρ που βομβαρδίστηκε. Ιούλιος. Ο Μπασάλ αλ Ασαντ επισκέπτεται τη Γαλλία και συναντάται με τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί. Η επίσκεψη θα σημάνει την αναθέρμανση των διπλωματικών σχέσεων που είχαν παγώσει μετά τη δολοφονία Χαρίρι. Ο Ασαντ συναντάται και με τον μόλις εκλεγεμένος πρόεδρο του Λιβάνου Μισέλ Σουλεϊμάν και συμφωνούν να εργαστούν από κοινού για την πλήρη αποκατάσταση των διμερών σχέσεων.
2009. Μάρτιος. Οι Τζέφρι Φέλτμαν και Ντάνιελ Σαπίρο, αναπληρωτής υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για τη Μέση Ανατολή και σύμβουλος εθνικής ασφαλείας αρμόδιος για τη Μέση Ανατολή αντίστοιχα, έφθασαν στη Δαμασκό προερχόμενοι από τη Βηρυτό. Η επίσκεψη συμπίπτει, όχι τυχαία, από την επίσημη έναρξη και επέκταση του Χρηματιστηρίου της Δαμασκού και την κυβέρνηση να είναι έτοιμη να χορηγήσει νέες άδειες για private banking σε ξένες τράπεζες. Μάιος. Ο συγγραφέας και αντικαθεστωτικός, Μισέλ Κιλό, απελευθερώνεται μετά την έκτιση της τριετής ποινής του. Ιούνιος. Η ΙΑΕΑ ανακοινώνει ότι ίχνη ουρανίου βρέθηκαν και σε δεύτερη τοποθεσία «κοντά στη Δαμασκό» εκτός από το αλ Κιμπάρ. Ιούλιος. Ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή, Τζορτζ Μίτσελ φτάνει στη Δαμασκό για συνομιλίες με τον Μπασάρ αλ Άσαντ για την ειρήνευση στη Μέση Ανατολή.
2010: Φεβρουάριος. Οι Η.Π.Α ανακοινώνουν την αποστολή πρέσβη μετά από πέντε χρόνια, από το 2005, όταν η κυβέρνηση Μπους είχε ανακαλέσει το διπλωματικό της απεσταλμένο στον απόηχο της δολοφονίας του Ραφίκ Χαρίρι Τελικά ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα παρέκαμψε τη Γερουσία, και απέστειλε το Δεκέμβριο τον πρεσβευτή Ρόμπερτ Φορντ, καθώς ο διορισμός του είχε κολλήσει αφού αρκετοί Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές εξέφραζαν ενστάσεις στην αποκατάσταση εκ νέου διπλωματικών σχέσεων με την κυβέρνηση της Συρίας σε επίπεδο πρέσβεων. Μάιος. Οι Η.Π.Α ανανεώνουν τις κυρώσεις εναντίον της Συρίας δηλώνοντας, ότι εξακολουθεί να επιδιώκει να αποκτήσει όπλα μαζικής καταστροφής και προμήθευσε την οργάνωση Χεζμπολά του Λιβάνου με πυραύλους Σκουντ κατά παράβαση των αποφάσεων του ΟΗΕ.
2011. Η 15η Μαρτίου είναι καταχωρημένη ως η επίσημη έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις έπνιξαν στο αίμα διαδηλώσεις στη Ντεράα. Μετά από δυόμισι χρόνια ο εμφύλιος μαίνεται ενώ Η.Π.Α και Δύση ετοιμάζονται για επιχείρηση «σοκ και δέος».
