Του Γ. Γ.Θέλω να πιστεύω ότι έχω μια κάποια θεωρητική κατάρτιση. Από πιτσιρικάς έχω διαβάσει δεκάδες ανάλογα βιβλία και κάποιες δεκαετίες οργανωμένος σε κομμουνιστικές συλλογικότητες, δεν μπορεί, κάπου θα μου έχει δημιουργηθεί ένα οπτικό πεδίο ώστε να μπορώ να αναλύω καταστάσεις «βάσει χρόνου και τόπου».
Να αντιλαμβάνομαι την παθητικότητα
του κόσμου, που δεν μπορεί να συνέλθει από τα απανωτά χτυπήματα που δέχεται, την μοιρολατρία να υπομένει άλλους να καθορίζουν την ζωή του χωρίς αυτόν και ενάντια σ’ αυτόν. την αντίληψη ότι οι όποιοι εργατικοί αγώνες που γίνονται και με την μορφή που πραγματοποιούνται, δεν πρόκειται να έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Καταλαβαίνω όμως και κάτι άλλο. Ότι έχει δημιουργηθεί μια «άγρια» νεολαία. Νέα παιδιά που είναι «σαλταρισμένα», όπως λένε κάποιοι. Τα παιδιά όμως αυτά βιώνουν μια κατάσταση απερίγραπτη. Δεν μπορούν να σπουδάσουν, δεν μπορούν να εργαστούν, βλέπουν το μέλλον τους μαύρο κι άραχνο.
Τι πρέπει να κάνουν αυτά τα παιδιά; Μήπως να βρουν ελκυστική την πρόταση για «οργανωμένη πάλη», στην μορφή που υπάρχει σήμερα, όπως λένε κάποιοι;
Προσωπικά σαν κομμουνιστής είμαι ενάντια στην ατομική τρομοκρατία αλλά αν πηγαία βγει κάτι τέτοιο από νεολαίους που ασφυκτιούν απ’ την καπιταλιστική βαρβαρότητα εγώ δεν θα το καταδικάσω. Αλλωστε όπως έλεγε και ο Λένιν «...το "αυθόρμητο στοιχείο" δεν αποτελεί στην ουσία τίποτε άλλο παρά εμβρυακή μορφή του συνειδητού».
http://tsak-giorgis.blogspot.gr
