 |
| Φωτογραφία: EPA |
Η οικονομική κρίση και η πολιτική βούληση των Βρυξελλών σπρώχνουν τις χώρες της ΕΕ να αποδεχθούν το σχέδιο «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» και έγινε ήδη σαφές ότι οι οπαδοί της «ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης» έχουν βγάλει τα αναγκαία διδάγματα από την εμπειρία της ΕΣΣΔ και των ΗΠΑ.
Για να στερήσουν από τις ευρωπαϊκές χώρες ακόμα και τη θεωρητική δυνατότητα να βγούν από τη νέα συγκεντρωποιημένη δομή, οι Βρυξέλλες, εξολοθρεύουν την κρατική κυριαρχία τους, μάλιστα, όχι μόνο «από τα πάνω» μέσω της αυστηρότερης δημοσιονομικής πειθαρχίας και της παράδοσης της οικονομικής πολιτικής στα χέρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αλλά και «από τα κάτω», καταστρέφοντας με το πρόσχημα την ανάπτυξη της τοπικής αυτοδιοίκησης την κεντρική διοίκηση των ευρωπαϊκών χωρών. Τι μπορεί, όπως θα αναρωτιόταν κανείς, να εμποδίσει τις περιοχές να επαναφέρουν την εξουσία στην πρωτεύουσα, αν εμφανιστεί τέτοια ανάγκη; Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πήραν υπόψη τους τέτοια δυνατότητα και με σκοπό την πλήρη καταστροφή των εθνικών κρατών έθεσαν σε κίνηση το πρόγραμμα δημιουργίας «ευρωπεριφερειών», που θα αποτελούνται από διάφορα μέρη διαφόρων χωρών. Οι ευρωπεριφέρειες θα έχουν τα δικά τους προγράμματα ανάπτυξης και ένα σημαντικό βαθμό ανεξαρτησίας από τις εθνικές κυβερνήσεις.
Ανάμεσα στους Ευρωπαίους πολιτικούς είναι σπάνιο να βρεθεί κάποιος που να έχει αρκετό θάρρος και επιθυμία να αντισταθεί στην καταστροφή της κυριαρχίας των ευρωπαϊκών χωρών. Στη Γαλλία, για τη διατήρηση της κυριαρχίας και της εθνικής ταυτότητας μάχεται η Μαρίνα Λε Πεν. Στη Μεγάλή Βρετανία όχι μόνο το αντιπολιτευόμενο Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), αλλά και ορισμένα μέλη της κυβέρνησης έχουν αρχίσει να μιλούν ενάντια στα σχέδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Έρικ Πικλς, Υφυπουργός, αρμόδιος για τα ζητήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, π.χ., κατηγόρησε την Ευρωπαϊκή Ένωση για προσπάθεια «να σβήσει την Αγγλία από τον χάρτη» και υποσχέθηκε να αντισταθεί στις επιταγές των Βρυξελλών.
Από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μόνο η Ουγγαρία προσπαθεί να εναντιώνεται στην καταστροφή της κυριαρχίας και της εθνικής της ταυτότητας. Παρά το γεγονός ότι η ΕΕ υπόσχεται περιοδικά στην Ουγγαρία να την βοηθήσει στη δημιουργία των ουγγρικών εθνικών αυτονομιών στις γειτονικές χώρες, η Βουδαπέστη δεν σπεύδει να υποστηρίξει τις πρωτοβουλίες για την ομοσπονδιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ίσως οι Ούγγροι πολιτικοί δεν είναι τόσο αφελείς για να πιστεύψουν ότι οι Βρυξέλλες είναι έτοιμες να ακυρώσουν την Συνθήκη του Τριανόν του 1920 και να αποκαταστήσουν τη «Μεγάλη Ουγγαρία».
Το 1920 η Ουγγαρία έχασε τα δύο τρίτα του εδάφους και το ένα τρίτο του πληθυσμού της, αλλά διατηρήθηκε ως κράτος. Αν τα σχέδια «των Ευρωπαίων Φεντεραλιστών» γίνουν πραγματικότητα, τότε η ίδια η Ουγγαρία, όπως και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν θα υπάρχουν πια, δηλαδή, θα πάψουν να υφίστανται ως υποκείμενα του διεθνούς δικαίου. Ίσως τέτοια ακριβώς προοπτική αναγκάζει τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν να απορρίπτει τη συνεργασία με το ΔΝΤ, να ανέχεται τις οικονομικές κυρώσεις των Βρυξελλών και να αναζητά γεωπολιτικούς συμμάχους εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, η Άνγκελα Μέρκελ, δήλωσε ότι «μια φορά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα γίνει κυβέρνηση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – Βουλή». Αυτή η μέρα πλησιάζει όλο και πιο κοντά και η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει όλο και περισσότερο με ποντικοπαγίδα για τις χώρες που είχαν δελεαστεί από τις υποσχέσεις ευημερίας. Το ποιές χώρες θα προλάβουν να σωθούν και ποιές θα εξαφανιστούν για πάντα από τον παγκόσμιο χάρτη και θα ενταχθούν στο ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος, θα το μάθουμε αυτό πολύ σύντομα.
* Η άποψη της Σύνταξης μπορεί να μη συμπίπτει με την άποψη του/της αρθρογράφου.
Βαλεντίν Μιντρεσέσκου
http://greek.ruvr.ru
