Τελικά είναι πολύ δύσκολο να γράψεις τέτοιες εποχές. Έχω την εντύπωση ότι όταν εξοργίζομαι με τα όσα συμβαίνουν γύρω μου, κατρακυλώ στην αθυροστομία και στα νοήματα που βγάζουν οι κινήσεις των χεριών. Μου βγαίνει θυμός κάθε φορά που βλέπω (και είναι πάρα πολύ συχνές οι φορές αυτές), άνθρωπο κρεμασμένο σε κάδο σκουπιδιών, απόμαχους της ζωής με τα σκαμμένα πρόσωπα γεμάτους απόγνωση, νέα παιδιά ξεχειλισμένα αβεβαιότητα. Μια πολύ εξοργίζομαι όταν όλοι αυτοί που είναι ΕΝΤΕΛΩΣ και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ υπεύθυνοι, μου κουνούν το δάχτυλο και με κατηγορούν ότι τα έφαγα και εγώ μαζί τους. Μέσα μου ακούγεται δυνατά σα να μου λένε: «καλά να πάθεις μαλάκα, εσείς μας ψήφιζες και καλά σου κάνουμε!». Το ότι δεν τους ψήφισα ποτέ στη ζωή μου, δεν με απαλλάσσει από τίποτα τούτες τις στιγμές. Ίσως να μην προσπάθησα αρκετά στο παρελθόν να μοιραστώ τις σκέψεις και τις αγωνίες μου με περισσότερους, ίσως και εκείνοι που προσπάθησα να μην ήθελαν να με ακούσουν. Τώρα όμως; Τώρα που τα πάντα γύρω τους και κυρίως μέσα τους ουρλιάζουν «όχι ξανά», θ’ ακούσουν άραγε; Αναρωτιέμαι, τι άλλο μπορεί να περιμένεις να σου κάνουν για ν’ αντιδράσεις; Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τους χαζεύει ο Πρετεντέρης, ο Μπάμπης, και οι Αφοι Καψή; Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που εμπιστεύονται εκείνους που στο όνομα της σωτηρίας τους, τους καταστρέψανε και τώρα ζητούν ξανά εμπιστοσύνη; Και τι σόι σωτηρία είναι αυτή που θυμιατίζεται με χημικά, τρόμο, και εκβιασμούς; Τώρα βρέθηκε καινούργιο παραμύθι: «για όλα φταίει η Αριστερά»! Ούτε σαν κακόγουστο αστείο δεν περνάει το επιχείρημα σας. Φταίει η αριστερά που έχει κυνηγηθεί, έχει εξοριστεί και εκτελεστεί, που ποτέ δεν υπήρξε κέντρο λήψης αποφάσεων για τη χώρα. Και φταίει γι’ αυτό! Δεν ήταν κολλητή των εκδοτοεργολάβων και των τραπεζιτών και φταίει και γι’ αυτό! Είμαι αριστερός κύριε Σαμαρά και κύριε Βενιζέλε και αυτό μόνο ένοχο δεν με κάνει! Ξέρετε τι καταλαβαίνω ότι είμαι τελικά; Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΑΣ! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΠΟΛΥ!
Λ.Δ.
