Με αφορμή το πρωτοσέλιδο και κάποια άρθρα στην εφημερίδα ΑΥΓΗ της Κυριακής 2 Ιούνη 2013.Μπορεί η ΑΥΓΗ να μην είναι τυπικά όργανο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτό είναι ένα τυπικό μόνο ζήτημα. Είναι η εφημερίδα αυτού του κόμματος και είναι προφανές ότι από τη διάταξη των άρθρων που φιλοξενεί δίνει την κυρίαρχη γραμμή που θα προβληθεί ενόψει του 1ου Συνεδρίου.
Όταν οι κομμουνιστές αλλά και άλλοι αριστεροί κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι στη γραμμή διαχείρισης του αστικού συστήματος και όχι της ανατροπής του οι εν τω ΣΥΡΙΖΑ και οι γύρω από αυτόν διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το αντίθετο του πράγματος. Είναι όμως στα αλήθεια μία άδικη κριτική ή απλά πραγματικότητα;
Ας διαβάσουμε το πρωτοσέλιδο της Κυριακάτικης ΑΥΓΗΣ.
«ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: Εκλογές ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ να έρθει στην εξουσία και να κάνει αυτός τη νέα διαπραγμάτευση που είναι στον ορίζοντα, καθώς και να διαχειριστεί την ευρωπαϊκή προεδρία το πρώτο εξάμηνο του 2014».
Σε δύο σειρές γίνεται ολοφάνερη η αλήθεια που προσπαθούν να κρύψουν μέσα στη θολούρα των πολλών απόψεων.
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά εκλογές (δεν πολυεπιμένει βέβαια) διότι πρέπει πρώτα να κάνει το συνέδριό του και να οριστικοποιηθούν οι εσωτερικοί του συσχετισμοί. Βέβαια, άσχετα αν δεν το ομολογούν, περιμένουν να τελειώσει η κυβέρνηση το καταστροφικό για το λαό και τη χώρα έργο της ώστε, αν και όταν έρθουν στην εξουσία, η υπάρχουσα οικονομική κατάσταση να είναι τέτοια ώστε ο λαός να μην έχει πολλές απαιτήσεις, μιας και πράγματι αυτή τη φορά η φράση «παραλάβαμε καμένη γη» δεν θα είναι ένα απλό φραστικό πυροτέχνημα. Εξυπακούεται ότι εκλογές και νέα κυβέρνηση δε θα προκύψουν κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος αλλά θα είναι για μία ακόμη φορά μία απλή αλλαγή σκυτάλης. Γι αυτό, λοιπόν, κανείς δεν πρέπει να απορεί που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επενδύει στο κίνημα. Δεν είναι ότι δε μπορεί (αν και αυτό έχει μία βάση αλήθειας, μιας και οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μελών και στελεχών του στην ουσία απείχαν πάντοτε από κινηματικές διαδικασίες, πολύ περισσότερο από το να χαρακτηριστούν μπροστάρηδες στους αγώνες). Είναι ότι δε θέλει! Άλλωστε κανένας δε γεννιέται έτοιμος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις. Μέσα από αδυναμίες, λάθη, παραλείψεις μαθαίνει να είναι όσο το δυνατό χρησιμότερος στο λαό που παλεύει για τα δίκαιά του. Είναι ότι δε θέλει! Δε θέλει τέτοια προίκα από το λαό. Και για να μην θέλει ένα «αριστερό» κόμμα όσο το δυνατό ισχυρότερο εργατικό-λαϊκό κίνημα κάτι θα ξέρει…
Ας πάμε παρακάτω. Τι ζητά τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ; Να μπει ο λαός στη διαδικασία να βγάλει τον καλύτερο διαχειριστή. Και τι πρέπει να περιμένουμε όταν αναλάβει η Ελλάδα την ευρωπαϊκή προεδρία; Τις προηγούμενες φορές που την είχε την ευρωπαϊκή προεδρία χόρτασε ο λαός ψωμί; Μήπως η Κύπρος που την είχε νωρίτερα κατάφερε να αποφύγει την καταστροφή;
Συνεχίζει στο πρωτοσέλιδό της η ΑΥΓΗ: «στην κατεύθυνση αυτή πρωτεύοντα ρόλο έχει ο συντονισμός της δράσης ενάντια στη λιτότητα με τους εργαζομένους των άλλων χωρών του ευρωπαϊκού νότου…». Με απλά λόγια, “ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι”. Μάλλον ανάποδα το πάνε και μάλλον όχι τυχαία! Εμμέσως πλην σαφώς μας λένε ότι για να αλλάξει κάτι θα πρέπει πρώτα να αλλάξει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Για όποιον ασχολείται στοιχειωδώς είναι γνωστές οι τεράστιες δυσκολίες που συντρέχουν για να υπάρξει συντονισμός μεταξύ σωματείων, ομοσπονδιών… ακόμη και παρεμφερών εργασιακών χώρων μέσα στην ίδια τη χώρα. Πως θα γίνει αυτό σε επίπεδο Ευρώπης έστω και ευρωπαϊκού νότου όταν επί της ουσίας δεν υπάρχουν ούτε οι θεσμοί αλλά ούτε και οι μηχανισμοί από την πλευρά της εργατικής τάξης για κάτι τέτοιο;
Και άλλωστε, με αυτή την λογική, γιατί να μην περιμένουμε μερικά χρόνια που οι συνέπειες της κρίσης θα έχουν χτυπήσει με αυτό το βάρβαρο τρόπο και τους εργαζόμενους του ευρωπαϊκού βορρά ώστε όλοι μαζί να ανατρέψουμε την ευρωπαϊκή ένωση; Άλλο πράγμα είναι ο διεθνισμός συναγωνιστές και άλλο πράγμα στο όνομα του διεθνισμού να αναβάλλεις τη μάχη που πρέπει να δώσεις τώρα εις τους αιώνες των αιώνων…
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΛΑΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ(;)
Το « ερώτημα» αυτό απασχολεί τον αρθρογράφο Στ. Καπάκο (Διεύθυνση Σύνταξης της ΑΥΓΗΣ) και όχι μόνο και αναφέρεται επί της ουσίας στα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ και όχι στην οργανωτική του αύξηση και στην ποιοτικότερη δουλειά των οργανώσεών του. Τα εισαγωγικά στη λέξη ερώτημα αφορούν το ότι ο αρθρογράφος δεν έχει πλέον αμφιβολίες για το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εμμέσως πλην σαφώς λέει πως πρέπει να αρχίσει το ξήλωμα του κοστουμιού. Αφού οι μεγαλύτερες συνιστώσες συμφωνούν στην αυτοδιάλυσή τους και στο ενιαίο και πολυτασικό κόμμα οι διαφωνούντες μπορούν να περάσουν την πόρτα που έχει ανοίξει, αφού η σημερινή λειτουργία εξάντλησε τη δυναμική της. Όποιος πιστεύει ότι ο πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, δηλαδή ο Συνασπισμός που έχει ορκιστεί αιώνια πίστη στην Ε.Ε. και έχει ψηφίσει το Μάαστριχτ θα έχει πρόβλημα να πετάξει από το τρένο ό,τι του φέρνει εμπόδιο στη δεξιά στροφή που παίρνει είναι γελασμένος. Το παρελθόν το έχει δείξει άλλωστε πολλάκις ακόμη και στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ.
Το δίλλημα ευρώ ή δραχμή στην ουσία δεν υφίσταται πλέον αφού ακόμη και να μην υπήρχαν οι σημερινοί όροι « θα αποτελούσε ιστορικό αναχρονισμό και πολιτισμική υποχώρηση για την αριστερά» και «η γραμμή της δραχμής είναι μία ελληνικής έμπνευσης συντηρητική αναδίπλωση την ώρα που δίνεται η πιο κρίσιμη μάχη για την προοπτική της Ευρώπης…»
Άρα, για να συνεννοούμαστε, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξεκολλήσει:
1ον ομολογώντας επιτέλους την πρόσδεση του στο άρμα του ευρώ και
2ον πετώντας έξω από τις γραμμές του όσες κομμουνιστικογενείς και αριστερές δυνάμεις εμποδίζουν την παραπέρα σοσιαλδημοκρατικοποίησή του.
Είναι ώρα να αρχίσουν να σπάνε αυταπάτες για το χαρακτήρα και το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, μια σειρά από οργανώσεις που συμμετέχουν σε αυτόν να ξανασκεφτούν πως υπάρχει και ο δρόμος ενός μετώπου που αντιπαλεύοντας τις συνέπειες της πολιτικής του κεφαλαίου και του ολοένα αυξανόμενου αυταρχισμού θα οδηγήσει στη δημιουργία μιας πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας που θα ανοίξει το δρόμο του σοσιαλισμού στην Ελλάδα.
Στην επόμενη σελίδα της «Αυγής» ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Βούτσης λέει: «…ο συσχετισμός δυνάμεων μπορεί να αλλάξει αρκεί οι εργαζόμενοι της Ευρώπης να εκμεταλλευτούν τις εγγενείς αντιθέσεις και διαφωνίες μεταξύ ΔΝΤ/Αμερικάνων και Ε.Ε. που τώρα κορυφώνονται». Δηλαδή οι εργαζόμενοι πρέπει να διαλέξουν μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, δημιουργώντας αυταπάτες για καλούς και κακούς ιμπεριαλιστές και για το ότι η λιτότητα, τα μνημόνια και τα συνακόλουθά τους που ζούμε στο πετσί μας δε θα ανατραπούν με σκληρούς ταξικούς αγώνες αλλά θα πάψουν ως αποτέλεσμα κάποιων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που τελικά θα βγουν προς όφελος των λαών. Ήμαρτον!! Είναι άλλο η αξιοποίηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που μια κυβέρνηση ριζοσπαστική θα πρέπει να πάρει σοβαρά υπόψη κι άλλο ο εξωραϊσμός εκείνου ή του άλλου στρατοπέδου και η προβολή του ως οικονομικό ή και κοινωνικό πρότυπο.
Πάντως, ό,τι και να προκύψει τελικά από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ τον Ιούλιο, είναι σίγουρο ότι είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία να σπάσουν αυταπάτες για το χαρακτήρα και το ρόλο που μπορεί να παίξει στην προώθηση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Νικηφόρος Τ.
http://ergatikosagwnas.gr
