Φαντάσου πως έχεις καταφέρει μια γυναίκα-όνειρο.Πολύ όμορφη, όσο καμία προγούμενη που είχες.
Έξυπνη και με χιούμορ.
Μα πάνω απ' όλα με αυτό που λένε "δοτικότητα".
Δηλαδή την ικανότητα να δίνει, να δίνεται.
Να προσφέρει τον εαυτό της ολόκληρο σ' εσένα.
Και να σου λέει την πιο όμορφη κουβέντα με όλη της την ψυχή.
Να σου την ψιθυρίζει σαν άλλη Λαμπέτη κι εσύ σαν άλλος Χορν να θέλεις να τη ζωγραφίσεις.
Φαντάσου πως είναι δική σου πια.
Σου έχει δοθεί ψυχή τε και σώματι.
Μα υπάρχει ένα πρόβλημα:
κάποια μέρα την τυλίγουν με ηλεκτροφόρα καλώδια.
Και ξέρεις πως αν την ακουμπήσεις, αυτομάτως θα πάθεις ηλεκτροπληξία και θα σβήσει το όνειρο.
Αυτή, σαν άλλη Εύα, σε κοιτάζει λάγνα μασώντας με χάρη το μήλο της.
Κι εσύ την αντικρύζεις γεμάτος λαχτάρα να δαγκώσεις κι εσύ απ' το μήλο της.
Αλλά κάθε που κάνεις ένα βήμα προς το μέρος της, νιώθεις πιο έντονη την αύρα του ρεύματος να σε απειλεί.
Κι όμως, παρότι τρέμεις την ακαραιαία εσχάτη των ποινών, λαχταράς τρέξεις καταπάνω της σαν Άραβας μουτζαχεντίν που κάνει επίθεση αυτοκτονίας.
Δεν υπάρχει μέση λύση.
Δεν είσαι ο Μαγκάιβερ να απομονώσεις κάπως το ηλεκτρικό ρεύμα και να τη σκαπουλάρεις το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Ή θα παραμείνεις να κοιτάς ή θα ορμήξεις στον σχεδόν βέβαιο χαμό.
Τι θα κάνεις;
Σκέψου πως αυτές οι επαναστάσεις είναι οι πραγματικές, οι σπουδαίες, οι μεγάλες, οι συνειδητές.
Αυτές οι προσωπικές επαναστάσεις.
Μπορείς όμως να παίξεις το κεφάλι σου για το μήλο της Εύας;
Ή θα ζήσεις πεθαίνοντας χωρίς αυτό ή θα πεθάνεις ζώντας γι' αυτό.
Μην απαντήσεις εύκολα και επιπόλαια.
Αναρωτήσου γι' αυτό.
Βάλε τον εαυτό σου στη θέση εκείνου που έχει μπροστά του το μήλο του θανάτου.
Και οι επιλογές είνα δύο.
Μονάχα δύο...
http://toixo-toixo.blogspot.gr
