του συνεργάτη μας Διομήδη Καλλιφωνίτη Όταν την προηγούμενη εβδομάδα το ΠΑΜΕ κράτησε την αλλοπρόσαλλη στάση του στο θέμα των κυβερνητικών σχεδιασμών στο χώρο της εκπαίδευσης, πολλοί φίλοι και οπαδοί του ΚΚΕ, ακόμα και μέλη, ξαφνιάστηκαν, άλλοι πάγωσαν και πολλοί αναρωτήθηκαν για το πού το πάει το κόμμα.
Στην κριτική που έγινε σε πολλούς συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ ότι η θέση αυτή υπονομεύει τον αγώνα των εκπαιδευτικών και στις υποδείξεις ή στις υπενθυμίσεις
για το ποια είναι η πάγια θέση ενός επαναστατικού κόμματος στις περιπτώσεις των απεργιακών κινητοποιήσεων, οι περισσότεροι απάντησαν ότι το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ δεν είναι αντίθετο με την απεργία μέσα στις εξετάσεις, αρκεί να το αποφασίσουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί μέσω γενικών συνελεύσεων και, βέβαια, να υπάρχει μαζική συμμετοχή.
Σήμερα όμως, Τετάρτη 8 Μάη 2013, το ΚΚΕ -μέσω του Νίκου Σοφιανού μέλους του ΠΓ- δεν άφησε περιθώρια για παρερμηνείες. Το κόμμα είναι αντίθετο στην απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις.
Για τα επιχειρήματα που στηρίζουν αυτή τη θέση (ή καλύτερα οδηγούν το κόμμα να χάνει ακόμα περισσότερο το κύρος του) αναπτύχθηκε μια ολόκληρη επιχειρηματολογία σε προηγούμενο άρθρο (Μια αγωνιστική πρόταση ενάντια στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς στο χώρο της εκπαίδευσης).
Αυτό που αξίζει όμως να ασχοληθεί κανείς είναι τα καινοφανή και τραγικά, για στέλεχος του κόμματος της εργατικής τάξης, επιχειρήματα του Ν. Σοφιανού, ο οποίος μετά από έναν ύμνο στους εκπαιδευτικούς (θύμισε τη γνωστή στάση του ΠΑΣΟΚ: «έχετε δίκιο, εμείς είμαστε μαζί σας, αλλά μην κάνετε τώρα απεργία γιατί χάνετε το δίκιο σας!!!»), προχώρησε σε μια άνευ προηγουμένου υπονόμευση των επικείμενων αγωνιστικών κινητοποιήσεων.
Το πρώτο τραγικό επιχείρημά του ήταν ότι «η απεργία στις εξετάσεις είναι μέσο εκβιασμού της κυβέρνησης».
Καταρχήν, η ορολογία (μέσο εκβιασμού) είναι απαράδεκτη και απονομιμοποιεί τον αγώνα των εκπαιδευτικών στα μάτια της κοινωνίας, αφού τον ταυτίζει με τον εκβιασμό, ο οποίος, ως γνωστόν, αποτελεί από πλημμεληματική έως κακουργηματική συμπεριφορά. Άρα, όσα καλά και αν είπε για τους εκπαιδευτικούς, ουσιαστικά -με αυτή την αναφορά- τους κατασυκοφαντεί στα μάτια του κόσμου και ρίχνει νερό στο μύλο της κυβερνητικής προπαγάνδας.
Επίσης, χρησιμοποιεί ορολογία που χρησιμοποιούσαν τόσα χρόνια οι αστικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όταν γίνονταν απεργίες: «η κυβέρνηση δεν εκβιάζεται», έλεγαν. Και έρχεται τώρα το ΚΚΕ -δια του Ν. Σοφιανού- να δώσει δίκιο σε αυτήν την πρακτική των κυβερνήσεων και, κυρίως, να βαφτίζει εκ των υστέρων εκβιαστές τους ναυτεργάτες, που απεργούσαν και δυσκόλευαν την μεταφορά αγροτικών προϊόντων και τουριστών, τους αγρότες, που έκλειναν τους δρόμους και άλλες δεκάδες ανάλογες περιπτώσεις.
Και έρχεται αβίαστα το ερώτημα: «Καλά. Κι εμείς που αγωνιζόμασταν τόσα χρόνια ή δείχναμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους διάφορους αγωνιζόμενους κλάδους, και με άποψη και με καθοδήγηση από το ΚΚΕ, ήμασταν εκβιαστές;»
Το δεύτερο κατάπτυστο επιχείρημα του Ν. Σοφιανού ήταν ότι τα κόμματα πρέπει να παίρνουν θέση και στα αιτήματα και στις μορφές αγώνα. Καλά, πότε είχε δίκιο η καθοδήγηση του ΚΚΕ; Τώρα που εγκαλεί τους καθηγητές για τη μορφή αγώνα ή παλιότερα που έλεγε σε πλείστες περιπτώσεις ότι το κόμμα έχει άποψη για το περιεχόμενο του αγώνα και προσπαθεί να συμβάλλει με τις δυνάμεις σε αυτό, αλλά η μορφή αγώνα είναι δικαίωμα του κάθε αγωνιζόμενου κλάδου να την αποφασίσει;
Και ειδικά για τον κ. Ν. Σοφιανό υπάρχει μια απορία και ένα ερώτημα:
Δεν ντρέπεται καθόλου να ισχυρίζεται τέτοια πράγματα, όταν ο ίδιος, ως γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, κατά τη διάρκεια των μεγάλων μαθητικών κινητοποιήσεων του 1998-1999, όταν ετίθετο το θέμα των καταλήψεων και του κλεισίματος των δρόμων και ότι ως μορφές αγώνα δεν ήταν ούτε νόμιμες ούτε ορθές, έλεγε και μέσα στα όργανα και στα ΜΜΕ ότι είναι δικαίωμα των μαθητών να αποφασίσουν με δημοκρατικές διαδικασίες τη μορφή αγώνα που θα ακολουθήσουν.
Πότε είχες δίκιο κ. Ν. Σοφιανέ; Τότε που έστειλες στα μαθητοδικεία πάνω από 700 μαθητές, κυρίως μέλη της ΚΝΕ, οι οποίοι κατηγορήθηκαν από την αστυνομία και τα αστικά δικαστήρια ότι παρανόμησαν χρησιμοποιώντας ως μορφή αγώνα τις καταλήψεις σχολείων και δρόμων ή σήμερα;
Και τότε υπήρχαν μαθητές που ήθελαν να δώσουν πανελλαδικές εξετάσεις και δεν πήγαιναν φροντιστήρια ή ιδιαίτερα και περίμεναν από το δημόσιο σχολείο να πάρουν τα απαραίτητα εφόδια, αλλά το σχολείο ήταν σε κατάληψη. Θυμάσαι; Και τότε υπήρχε ο κίνδυνος του κοινωνικού αυτοματισμού και τότε έμπαιναν η αστυνομία, οι εισαγγελείς και τα φρικιά στα σχολεία, αλλά οι μαθητές με μπροστάρηδες τους κνίτες έδωσαν τη μάχη … και κέρδισαν!!! Και οι εξετάσεις της Β΄ Λυκείου καταργήθηκαν και τα 14 μαθήματα έγιναν έξι!!!
Πότε είχες δίκιο, κ. Σοφιανέ, τώρα ή τότε; Δεν πρέπει να απολογηθείς κάπου για όποιο από τα δύο είναι λάθος; Ή η υψηλή καθοδήγηση δεν απολογείται πουθενά;
Για το τρίτο επιχείρημα του Ν. Σοφιανού, ότι δηλαδή μόνο το ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών ήταν αντίθετο στο ΔΣ της ΟΛΜΕ στην πρόταση για απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις, έχω να σχολιάσω τα εξής.
Το ΠΑΜΕ στη συγκεκριμένη συνεδρίαση δεν ήταν ξεκάθαρα αντίθετο στην πρόταση για απεργία μέσα στις πανελλαδικές. Μάλιστα πρότεινε να αποφασίσουν οι καθηγητές στις γενικές τους συνελεύσεις, χωρίς το ίδιο να καταθέσει ξεκάθαρη πρόταση για τη συνέχεια πέρα από τη 48ωρη στις 14 και 15 του Μάη. Ίσα ίσα που η κριτική που ασκήθηκε τότε στο ΠΑΜΕ ήταν ότι με τη στάση του αυτή και τις συγκεκριμένες προτάσεις ουσιαστικά ήταν αντίθετο στην απεργία διαρκείας μέσα στις εξετάσεις. Και τότε οι κεντρικοί συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ διαρρήγνυαν τα ιμάτια τους ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Όποιος έχει διαφορετική άποψη, να διαβάσει την κατόπιν εορτής ανακοίνωση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών για το θέμα.
Όπως όμως φάνηκε από την τοποθέτηση του Ν. Σοφιανού η θέση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ ήταν από την αρχή ενάντια στην απεργία μέσα στις εξετάσεις και άρα είχαν δίκιο όσοι άσκησαν από την πρώτη μέρα κριτική στο ΠΑΜΕ για τη συγκεκριμένη στάση του. Συνεπώς, ποιος θα μπορέσει να αντιπαρατεθεί μέσα στα σχολεία στην άποψη ότι το ΚΚΕ υπονόμευσε την απεργία; Πώς θα εξηγήσουμε στους 10000 συναδέλφους που απολύονται και στους άλλους τόσους που θα μετατεθούν υποχρεωτικά μέσα στο καλοκαίρι, ή διαφορετικά θα απολυθούν, ότι εμείς δε θα αγωνιστούμε τώρα για να μην υλοποιηθούν τα σχέδια της κυβέρνησης και του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, αλλά η αγωνιστική κινητοποίηση πρέπει να γίνει από Σεπτέμβρη, όταν θα έχουν λήξει όλα και χιλιάδες συνάδελφοι δε θα έχουν να φάνε;
Σχετικά με το τέταρτο τραγελαφικό επιχείρημα του Ν. Σοφιανού, ότι «δεν πρέπει να δώσουμε πάτημα στην κυβέρνηση να βάλει στον τοίχο τους εκπαιδευτικούς χρησιμοποιώντας σαν εκβιασμό και σαν πίεση τις εξετάσεις».
Πρώτο ερώτημα: και πάτημα να μη δώσουμε στην κυβέρνηση, θεωρεί ο κ. Σοφιανός και οι άλλοι ινστρούκτουρες, που χαράσσουν τη γραμμή του Κόμματος, ότι η κυβέρνηση δε θα βρει πάτημα για να συκοφαντήσει το δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών; Καλά πού βρίσκεται ο άνθρωπος; Πόσο ξεκομμένος είναι από την πραγματικότητα;
Δεύτερο ερώτημα: Τι πρέπει να κάνουν οι εκπαιδευτικοί, πέρα από το να περιμένουν τη λαϊκή συμμαχία και το σοσιαλισμό, για να μη δώσουν πάτημα στην κυβέρνηση;
Δεν έπρεπε, ταυτόχρονα με τη θέση αυτή, να προτείνει ο Ν. Σοφιανός και ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αγωνιστικών κινητοποιήσεων με περιεχόμενο και μορφές τέτοιες που και προοπτική θα δίνει και θα αποφεύγει, στο μέτρο του δυνατού, τις κακοτοπιές και τις παγίδες της κυβέρνησης; Αν δεν προτείνουν οι δυνάμεις του ΚΚΕ, τότε ποιος θα μπορέσει να δώσει προοπτική και ελπίδα στο συγκεκριμένο χώρο; Οι κυβερνητικές παρατάξεις; Οι ρεφορμιστές και συμβιβασμένοι του ΣΥΡΙΖΑ; Οι μικραστοί αριστεριστές; Άλλωστε ο ίδιος ισχυρίζεται ότι τα κόμματα πρέπει να έχουν άποψη για τα αιτήματα και τις μορφές αγώνα. Άρα είναι υποχρεωμένος και να προτείνει, όχι μόνο να εκφράζει τη διαφωνία του!!!
Το ότι όμως δεν προτείνει το ΚΚΕ συγκεκριμένα πράγματα τώρα, αλλά αφήνει για αργότερα τους πραγματικούς αγώνες, όταν όλα θα έχουν κριθεί, γεμίζει θλίψη τις δυνάμεις του και απορία για τους πραγματικούς σκοπούς μιας τέτοιας στάσης.
Σχετικά με το πέμπτο επιχείρημα του κ. Σοφιανού, ότι δηλαδή «η απεργία δημιουργεί πρόβλημα στις εξετάσεις των παιδιών της εργατικής λαϊκής οικογένειας που έδωσε τόσα για να μπορέσει να μπουν τα παιδιά της στο πανεπιστήμιο».
Καλύτερο επιχείρημα κοινωνικού αυτοματισμού δε θα μπορούσε να βρει η κυβέρνηση και μάλιστα διανθισμένο και με άφθονο πόνο και δήθεν ενδιαφέρον για τα παιδιά της εργατικής τάξης!!! Τέτοια υποστήριξη από τα αριστερά δεν είχαν φανταστεί οι επικοινωνιολόγοι της κυβέρνησης ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα!!!
Και ποιο περαιτέρω πρόβλημα θα δημιουργήσει στα παιδιά της εργατικής τάξης μια καθυστέρηση ενός μήνα στις πανελλαδικές εξετάσεις; Αντίθετα, από την εμπειρία φαίνεται ότι μια καθυστέρηση ευνοεί τα παιδιά της εργατικής τάξης, καθώς, συνήθως, είναι τα πιο ελλιπώς εφοδιασμένα και προετοιμασμένα και χρειάζονται συνήθως και άλλο χρόνο για να προετοιμαστούν.
Αλλά πού να το ξέρουν αυτό τα στελέχη που διαμορφώνουν την πολιτική στο χώρο της εκπαίδευσης, όταν τα ίδια τη μοναδική εμπειρία που έχουν από το χώρο του σχολείου είναι από τότε που ήταν μαθητές, καθώς οι διαρκείς αποσπάσεις τους έχουν αποξενώσει και από την παιδευτική διαδικασία και από τους συναδέλφους; Α! με συγχωρείτε!!! Ξέχασα ότι πέρα από τους παραπάνω τη γραμμή τη καθορίζουν και ορισμένοι σύντροφοι, που κύρια απασχόλησή τους είναι τα ιδιαίτερα μαθήματα… και οι οποίοι θεωρούν ότι οι καθηγητές δεν ανήκουν στην εργατική τάξη!!!
Ή, ας αντιστρέψω το προηγούμενο ερώτημα, ποιο πρόβλημα θα τους λύσει, κ. Σοφιανέ, η είσοδος των παιδιών της εργατικής τάξης στο πανεπιστήμιο; Έχετε διαβάσει τις θέσεις και το νέο πρόγραμμα του ΚΚΕ; Είστε εκτός γραμμής, αν ισχυρίζεστε ότι η είσοδος στο πανεπιστήμιο λύνει κάποιο πρόβλημα στα παιδιά της εργατικής τάξης ή συμβάλλει στην υπόθεση της απελευθέρωσής της. Για του ισχυρισμού μου το αληθές ξαναδιαβάστε όσα προβλέπουν οι θέσεις και το πρόγραμμα για τους διανοούμενους και το επιστημονικό προσωπικό. Μήπως δεν έχετε διαβάσει κι εσείς τα ντοκουμέντα, όπως ο αμίμητος Χρυσοχοῒδης το μνημόνιο, και γι’ αυτό δεν γράψατε ούτε ένα άρθρο στον προσυνεδριακό;
Πάντως για κανένα λόγο δεν πρέπει να αφεθεί η συζήτηση να πάει στα παιδιά που δίνουν εξετάσεις. Δε θα αφήσουμε τους πολιτικάντηδες της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και της Χρυσής Αυγής που με την πολιτική τους ευθύνονται για την καταστροφή του μέλλοντος αυτών των παιδιών που δίνουν πανελλαδικές, που τα έχουν καταδικάσει σε ανεργία, που έχουν αφήσει τους γονείς τους άνεργους και αναγκάζονται να δώσουν πανελλαδικές με χίλια προβλήματα, ψυχολογικά και επιβίωσης, δε θα αφήσουμε λοιπόν όλους αυτούς τους υποκριτές να λένε πόσο κακό κάνει στα παιδιά η απεργία των εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις. Ίσα ίσα που τα παιδιά παίρνουν και ένα αγωνιστικό μάθημα που θα τους είναι χρήσιμο για την υπόλοιπη ζωή τους. Γι’ αυτό και είναι απαράδεκτη η στάση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ. Γιατί ρίχνει νερό στο μύλο της κυβερνητικής προπαγάνδας από τα αριστερά!!!
Το τι πρέπει να γίνει στο χώρο των καθηγητών ειπώθηκε και σε προηγούμενο άρθρο (Μια αγωνιστική πρόταση ενάντια στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς στο χώρο της εκπαίδευσης). Δε χρειάζεται να τα επαναλάβουμε.
Το δυστύχημα όμως είναι τα συμπεράσματα τα οποία βγαίνουν από τη στάση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στο συγκεκριμένο πρόβλημα.
Φαίνεται ότι έχουν δίκιο όσοι σύντροφοι εκπαιδευτικοί θεωρούσαν ότι το κόμμα, αφού δε μας θεωρεί εργατική τάξη, θα μας αφήσει στο έλεος της κυβέρνησης και της αστικής τάξης, μπας και αποκτήσουμε ταξική συνείδηση.
Φαίνεται ότι έχουν δίκιο όσοι σύντροφοι θεωρούν ότι το ΚΚΕ θα εγκλωβίζεται όλο και πιο συχνά όλο και πιο ξεκάθαρα στα αδιέξοδα της αριστερίστικης και σεχταριστικής γραμμής που ακολουθεί την τελευταία δεκαετία.
Φαίνεται ότι έχουν δίκιο όσοι σύντροφοι ισχυρίζονται από καιρό ότι στην περίπτωση της σημερινής γραμμής του ΚΚΕ ισχύει η ρήση του Λένιν ότι ο δεξιός και αριστερίστικος οπορτουνισμός στο τέλος συναντώνται.
Φαίνεται ότι έχουν δίκιο όσοι σύντροφοι λένε ότι η ηγεσία του ΚΚΕ, μπροστά στα αδιέξοδά της ίδιας της πολιτικής της, θα επιχειρήσει πολιτικές κωλοτούμπες που μπροστά τους θα ωχριά ο δεξιός οπορτουνισμός.
Φαίνεται ότι έχουν δίκιο όσοι σύντροφοι προέβλεψαν ότι με το νέο σεχταριστικό τροτσκιστικο-αριστερίστικο πρόγραμμα του ΚΚΕ δε θα μπορούμε ούτε να εμφανιστούμε στους χώρους δουλειάς.
Φαίνεται ότι έχουν δίκιο όσοι σύντροφοι πιστεύουν ότι το κόμμα έχει χαράξει πορεία αυτοκαταστροφής και αυτοαπαξίωσης, καταστρέφοντας όσα έχτισε με τις θυσίες των μελών και των στελεχών του επί εννιά δεκαετίες.
Φαίνεται ότι έχουν δίκιο όσοι σύντροφοι εκτιμούν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα του κόμματος είναι ο ίδιος του ο μηχανισμός, που ξεκόβεται από τις διαθέσεις των μαζών, και εκείνα τα στελέχη του μηχανισμού, που, για να διατηρήσουν τη θέση τους σε αυτόν, αλλάζουν άποψη σαν τα πουκάμισα, συμφωνώντας σε κάθε αλλαγή γραμμής προκειμένου να μην χάσουν … όχι τη στελεχική τους θέση στο κόμμα, αλλά … τη δουλειά τους.
Φαίνεται πια ξεκάθαρα ότι οι λύσεις σε αυτή τη βασανιστική πορεία φθοράς είναι δύο:
είτε να αλλάξει σύντομα γραμμή το ΚΚΕ, σύμφωνα με τη θεωρία του, την ιστορική του πορεία και τις παραδόσεις του, με όρους όμως ιδεολογικής διαπάλης και όχι με όρους μηχανισμού,
είτε να γεννηθεί ένας άλλος πολιτικός φορέας που θα υπερασπίζεται με συνέπεια και με επιστημονικό τρόπο τα συμφέροντα του λαού και της εργατικής τάξης.
***
Εδώ είναι οι επίμαχες δηλώσεις
Κι εδώ το "ζουμί" τους
http://ergatikosagwnas.gr/