http://www.protagon.gr
της Μάρως Ζουγανέλη
Ποιος φοβάται τη μεγάλη, κακή Αυγή; Εδώ και αρκετό καιρό διαβάζουμε σε εφημερίδες, blogs, tweets και status φίλων και δημοσίων προσώπων το ίδιο ερώτημα. Πόσες πράξεις βίας και πόσες σκηνές παραφροσύνης πρέπει να λάβουν χώρα ακόμα πριν η ομάδα των απαίδευτων αυτών τραμπούκων, με ψυχολογικά προβλήματα ενίοτε, ανακηρυχτεί επίσημα παράνομη; Πότε θα τους άρουν τη βουλευτική ασυλία; Πότε θα συλληφθεί και θα τιμωρηθεί κάποιος από αυτούς; Ποιος θα σταματήσει τη Χρυσή Αυγή;
Αν ζούσαμε στο Gotham City τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Όταν το κράτος θα παρουσίαζε αδυναμία, θα λέγαμε ενθαρρυντικά ο ένας στον άλλο «Keep calm and call Batman!», κατά το γνωστό λογότυπο. Επειδή, όμως, οι υπερ-ήρωες μας άφησαν χρόνους, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Το κακό από την πόλη μας, τη χώρα μας και τη συνείδησή μας πρέπει να το ξεριζώσουμε μόνοι μας…
Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές του Μαΐου η οικογένειά μου συναντήθηκε σε ένα από τα δυσάρεστα γεγονότα που σε κάνουν να βρίσκεσαι στο ίδιο τραπέζι με συγγενείς μακρινούς. Όταν αναπόφευκτα η συζήτηση έφτασε στην πολιτική ένας από τους θείους άρχισε να… ξεσπαθώνει. «Γιατί πρέπει να ταΐζω εγώ το μετανάστη; Να γυρίσει στη χώρα του. Εκεί πάνω στα σύνορα πρέπει να γίνεται αυτό το ξεκαθάρισμα!». Ένα από τα ξαδέρφια του απάντησε «Θείε, εγώ έκανα φαντάρος στα σύνορα. Όταν φτάσει ο άλλος ματωμένος κι ετοιμαθάνατος, δεν αντέχεις να μην τον βοηθήσεις…». «Μπα, στα ελληνικά σύνορα βρήκε να ματώσει; Πριν δεν ήταν έτοιμος να πεθάνει; Γιατί πρέπει να τον βοηθήσεις εσύ;», αντέτεινε ο θείος με θυμό. «Γιατί είμαι και λίγο άνθρωπος, ρε θείε!», απάντησε ο ξάδερφός μου. «Τότε να ξέρεις ανιψιέ ότι θα είμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα, να ξέρεις ότι θα βρεθούμε απέναντι!», απείλησε ο θείος, κάνοντάς με να νιώσω ντροπή… όχι που είναι θείος μου, αλλά που δεν του απάντησα κι εγώ όπως του έπρεπε!
Ο εν λόγω θείος είχε και στο παρελθόν κάνει ανάλογες αναφορές, αλλά τότε κανείς δεν του έδινε σημασία, τον αντιμετώπιζαν όλοι σαν γραφικό. Μορφωμένος άνθρωπος, μαθηματικός, με τρεις υπέροχες κόρες. «Πώς να μην του γυρίσει το μάτι που έμεινε άνεργος με τρία παιδιά;», σχολίασε η ξαδέρφη μου σε συζήτησή μας. Φυσικά, τώρα που υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή, ο θείος ούτε βρήκε δουλειά, ούτε έλυσε το πρόβλημά του.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ξεπήδησαν από το πουθενά. Είναι φίλοι μας, συγγενείς μας, βλέπουμε τα σχόλιά τους στο facebook, τους ακούμε στις μεταξύ μας συζητήσεις… Ξέρουμε ποιοι είναι στο δικό μας περιβάλλον και αντί να τους δικαιολογούμε θα έπρεπε να τους απομονώνουμε. Να ξαναγίνουν γραφικοί, όπως ήταν πριν την κρίση και όλες τις μανίες που αυτή έχει επιφέρει. Δεν έχουμε όλοι μπράτσα, ούτε κυκλοφορούμε να σιδερογροθιές και στιλέτα σαν εγκληματίες κι είναι φυσικό να φοβόμαστε. Ωστόσο, όπου μπορούμε, καλό είναι να μιλάμε, να μην αφήνουμε μόνο αυτούς να διαμορφώνουν τη γνώμη των υπολοίπων, ούτε να σπέρνουν φόβο. Γιατί αυτό που ο θείος είπε χτες για τους μετανάστες, σήμερα το λέει για τους ηθοποιούς, αύριο θα το πει για τους δημοσιογράφους, ίσως και για εμένα που γράφω αυτή την άποψη… Και θα ήθελα να ξέρει ότι ναι, θα βρεθούμε απέναντι… Αλλά μαζί μου, απέναντί του θα είναι όσο περισσότεροι, πραγματικοί άνθρωποι, γίνεται…!
της Μάρως Ζουγανέλη
Αν ζούσαμε στο Gotham City τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Όταν το κράτος θα παρουσίαζε αδυναμία, θα λέγαμε ενθαρρυντικά ο ένας στον άλλο «Keep calm and call Batman!», κατά το γνωστό λογότυπο. Επειδή, όμως, οι υπερ-ήρωες μας άφησαν χρόνους, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Το κακό από την πόλη μας, τη χώρα μας και τη συνείδησή μας πρέπει να το ξεριζώσουμε μόνοι μας…
Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές του Μαΐου η οικογένειά μου συναντήθηκε σε ένα από τα δυσάρεστα γεγονότα που σε κάνουν να βρίσκεσαι στο ίδιο τραπέζι με συγγενείς μακρινούς. Όταν αναπόφευκτα η συζήτηση έφτασε στην πολιτική ένας από τους θείους άρχισε να… ξεσπαθώνει. «Γιατί πρέπει να ταΐζω εγώ το μετανάστη; Να γυρίσει στη χώρα του. Εκεί πάνω στα σύνορα πρέπει να γίνεται αυτό το ξεκαθάρισμα!». Ένα από τα ξαδέρφια του απάντησε «Θείε, εγώ έκανα φαντάρος στα σύνορα. Όταν φτάσει ο άλλος ματωμένος κι ετοιμαθάνατος, δεν αντέχεις να μην τον βοηθήσεις…». «Μπα, στα ελληνικά σύνορα βρήκε να ματώσει; Πριν δεν ήταν έτοιμος να πεθάνει; Γιατί πρέπει να τον βοηθήσεις εσύ;», αντέτεινε ο θείος με θυμό. «Γιατί είμαι και λίγο άνθρωπος, ρε θείε!», απάντησε ο ξάδερφός μου. «Τότε να ξέρεις ανιψιέ ότι θα είμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα, να ξέρεις ότι θα βρεθούμε απέναντι!», απείλησε ο θείος, κάνοντάς με να νιώσω ντροπή… όχι που είναι θείος μου, αλλά που δεν του απάντησα κι εγώ όπως του έπρεπε!
Ο εν λόγω θείος είχε και στο παρελθόν κάνει ανάλογες αναφορές, αλλά τότε κανείς δεν του έδινε σημασία, τον αντιμετώπιζαν όλοι σαν γραφικό. Μορφωμένος άνθρωπος, μαθηματικός, με τρεις υπέροχες κόρες. «Πώς να μην του γυρίσει το μάτι που έμεινε άνεργος με τρία παιδιά;», σχολίασε η ξαδέρφη μου σε συζήτησή μας. Φυσικά, τώρα που υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή, ο θείος ούτε βρήκε δουλειά, ούτε έλυσε το πρόβλημά του.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ξεπήδησαν από το πουθενά. Είναι φίλοι μας, συγγενείς μας, βλέπουμε τα σχόλιά τους στο facebook, τους ακούμε στις μεταξύ μας συζητήσεις… Ξέρουμε ποιοι είναι στο δικό μας περιβάλλον και αντί να τους δικαιολογούμε θα έπρεπε να τους απομονώνουμε. Να ξαναγίνουν γραφικοί, όπως ήταν πριν την κρίση και όλες τις μανίες που αυτή έχει επιφέρει. Δεν έχουμε όλοι μπράτσα, ούτε κυκλοφορούμε να σιδερογροθιές και στιλέτα σαν εγκληματίες κι είναι φυσικό να φοβόμαστε. Ωστόσο, όπου μπορούμε, καλό είναι να μιλάμε, να μην αφήνουμε μόνο αυτούς να διαμορφώνουν τη γνώμη των υπολοίπων, ούτε να σπέρνουν φόβο. Γιατί αυτό που ο θείος είπε χτες για τους μετανάστες, σήμερα το λέει για τους ηθοποιούς, αύριο θα το πει για τους δημοσιογράφους, ίσως και για εμένα που γράφω αυτή την άποψη… Και θα ήθελα να ξέρει ότι ναι, θα βρεθούμε απέναντι… Αλλά μαζί μου, απέναντί του θα είναι όσο περισσότεροι, πραγματικοί άνθρωποι, γίνεται…!
