Ένα στήριγμα ρε παιδιά.

ΙΔΕΟΠΗΓΗ

Γράφει ο Κλεισθένης.

Το ότι είμαστε πεσμένοι καταγής είναι γνωστό, οφείλουμε όμως να ξανασηκωθούμε, να ξανασταθούμε στα πόδια μας.

Οι ευθύνες όσων μας έφεραν στην σημερινή τραγική κατάσταση είναι χιλιο-ειπωμένες και δυστυχώς δεν έχουν

ακόμη αποδοθεί.

Όποιος πέφτει χάμω, ψάχνει ένα στήριγμα για να πιαστεί έτσι ώστε με πολλή προσπάθεια να σηκωθεί όρθιος, να ατενίσει πάλι το μέλλον και σφίγγοντας τα δόντια να προχωρήσει μπροστά.

Συνήθως ένα χέρι, χέρι συγγενικό, μας δίνει το ποθητό στήριγμα για να ξεπεράσουμε μία πτώση, ο γονιός, ο αδελφός, ο συγγενής.

Όταν όμως πέσει κατάχαμα ένας λαός; Τότε πρέπει κάποιος να του προσφέρει το αναγκαίο στήριγμα.

Τα γνωστά στηρίγματα των λαών είναι οι θεσμοί, το οργανωμένο κράτος, η δικαιοσύνη, οι κοινωνικές οργανώσεις κτλ.

Σήμερα που ο λαός μας, χωρίς δική του ευθύνη, έπεσε, δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο αποκούμπι, κάποιο στήριγμα για να πιαστεί, να ορθοποδήσει.

Τα κόμματα; Διαβρωμένα και αποκομμένα απ' τον λαό.

Η Εκκλησία; Παρακολουθεί μουδιασμένη την εξαθλίωση του λαού και με ευχολόγια προσπαθεί να δείξει ότι υπάρχει.

Η δικαιοσύνη; Δεμένη χειροπόδαρα, εγκλωβισμένη και χαλιναγωγούμενη απ' την εκτελεστική εξουσία.

Ο συνδικαλισμός; Φτου στον κόρφο μου, ξεπουλημένος και υποτακτικός των κυβερνώντων.

Η διανόηση; Μπουκωμένη απ' τις επιχορηγήσεις δεν μπορεί ούτε να αρθρώσει λόγο.

Τα κινήματα; Κάθε γραφικό-τρελός κι ένα κίνημα, φυτρώνουν σαν μανιτάρια, καθένα με τον αρχηγίσκο του, καθένας με το βιλαέτι του.

Το κράτος; Διαλυμένο, κομματοκρατούμενο, δυνάστης.

Κι εμείς; ο Λαός; Αποκομμένοι, απογοητευμένοι, απελπισμένοι, εξαθλιωμένοι ψάχνουμε εναγωνίως ένα στήριγμα, ένα αποκούμπι.

Τίποτε, δυστυχώς.

Μας παράτησαν στην κακιά μας μοίρα, αυτοί που έπρεπε να μπουν μπροστάρηδες στη μάχη για την υπέρβαση της κρίσης, μετρούν τα δις που απεκόμισαν απ' τις “δουλίτσες” τους, τα δις που φυλάνε στις τράπεζες του εξωτερικού και περί άλλων τυρβάζουν.

Καθένας από 'μας παλεύει για το μεροκάματο, για τα προς το “ζειν”, που χρόνος για αναζήτηση λύσης, το καθημερινό τσουκάλι προηγείται.

Είμαι απαισιόδοξος, δεν βλέπω φως στο τούνελ, ένα μόνο εύχομαι, μην χρειαστεί να πάθουμε κάποια Εθνική συμφορά για να ξυπνήσουμε, για να ενωθούμε πάλι σαν λαός, για να γιατρέψουμε τις πληγές της Εθνικής συμφοράς όπως άλλωστε έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν.

Η Ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται, για την Ελλάδα δυστυχώς όχι σαν φάρσα αλλά σαν τραγωδία.

Η πτώχευση, αν και Εθνική συμφορά, αντιμετωπίζεται με απάθεια.

Η ανεργία, αποτελεί μόνο στατιστικό νούμερο, πλήρης αδιαφορία για τον ανθρώπινο πόνο που βρίσκεται πίσω της.

Η πολιτική κάστα, έχοντας λύσει τα δικά της οικονομικά προβλήματα αδιαφορεί για την εξαθλίωση του λαού.

Οι διαπιστώσεις έχουν γίνει από πολλούς, η λύση;

Προσωπικά πιστεύω ότι η πλήρης ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού κατεστημένου και η επιστροφή στην δραχμή θα δώσει προοπτική για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Δραχμή, ανασύσταση του παραγωγικού ιστού και πολλή-πολλή δουλειά αποτελούν το εφαλτήριο για ένα καλύτερο μέλλον.