http://www.pressgr.com
Του Βασίλη Πάικου
Τελικά είναι «δεδομένοι» ή δεν είναι; Ο Βενιζέλος και ο
Κουβέλης λέω, που κάθε τόσο επαναλαμβάνουν, με πλήρη κατηγορηματικότητα και με
τη δέουσα ένταση, πως δεν είναι δεδομένοι. Λες και πρώτα και πάνω απ’ όλους
θέλουν να πείσουν τους εαυτούς τους. Ή για να τ’ ακούσει ο Σαμαράς μπας και
τους δίνει κάπου-κάπου σημασία. Ή, έστω, προκειμένου ν’ αποκαταστήσουν την έξωθεν
καλή μαρτυρία τους, τη μάλλον κλονισμένη. Και πάντως αν είναι ή δεν είναι και
πόσο δεδομένοι θα φανεί στην ψηφοφορία στη Βουλή. Και στο χειροκρότημα. Αν τους
Το σκηνικό που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες παραήτανε ροκ για
τα μέτρα μας. Το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει τη Ν.Δ. ότι «άλλα έλεγε προεκλογικά κι άλλα
κάνει τώρα». Ότι «πούλησε ψεύτικες προσδοκίες στο λαό, και δι’ αυτών εξασφάλισε
την ψήφο του». Το ΠΑΣΟΚ επίσης αποκαλύπτει ότι ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς
απέρριψε την πρόταση του Βαγγέλη Βενιζέλου για τη συγκρότηση «Εθνικής Ομάδας
Διαπραγμάτευσης». Το ΠΑΣΟΚ στη συνέχεια διαμαρτύρεται ότι δεν ενημερώνεται για
την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων. Ή ότι παραπλανάται κιόλας. Στοχοποιεί δε κατά
κύριο λόγο τον Υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, από σπόντα και τον
Πρωθυπουργό.
Η Ν.Δ. από τη μεριά της συνιστά αυτοσυγκράτηση και
σοβαρότητα, υπενθυμίζει πάντως πως είναι το ΠΑΣΟΚ που αρνήθηκε να παρίσταται
στις διαπραγματεύσεις, έτσι ώστε νάχει ενημέρωση από τα μέσα.
Όσο για τον τρίτο εταίρο της συγκυβέρνησης, τη ΔΗΜΑΡ,
προσπαθεί να κρατήσει τα μπόσικα, ναι μεν συμπορεύεται με το ΠΑΣΟΚ στις
ενστάσεις του ως προς το στυλ της κυβερνητικής λειτουργίας, δεν παρατραβάει
όμως το σχοινί, αποφεύγει τις δημόσιες αιχμές (περιορίζεται σε διαρροές
αναλόγου περιεχομένου), και βεβαίως επαναλαμβάνει συχνά πυκνά τη διαβεβαίωση
ότι παρ’ όλ’ αυτά δεν έχει σκοπό να θέσει σε δοκιμασία τη συνοχή της
Κυβέρνησης. Από την άλλη, ο Φώτης Κουβέλης εκδηλώνεται με προωθημένο
αντι-τροϊκανό οίστρο, ζητώντας από τον Τόμσεν και τους φίλους του «να πάψουν να
επιτίθενται στην ελληνική κοινωνία».
Το σκηνικό δεν είναι ασφαλώς ό,τι θα περίμενε κανείς από
τους εταίρους μιας συμμαχικής Κυβέρνησης, κάθε άλλο. Σε μια τέτοια στιγμή
μάλιστα, οπότε κοινή, εντελώς κοινή είναι η μοίρα και για τους τρεις, και το
μέλλον (τους) αόριστον, εννοείται.
Κάποιοι είπαν, και εξακολουθούν να το υποστηρίζουν, πως όλ’
αυτά δεν είναι παρά θέατρο. Πως κατ’ ουσίαν το πακέτο έχει κλείσει από μέρες,
και πως οι τρεις συγκυβερνώντες κάνουν
τους δύσκολους, προκειμένου να δείξουν ότι διαπραγματεύονται σκληρά. Ενώ είναι
ολοφάνερο πως το πρόβλημά τους είναι ποιος θα φορτώσει σε ποιόν το κόστος των
επερχομένων, και κυρίως ποιος θα το φορτωθεί λιγότερο. Ποιος θα πάρει (ή θα
διώξει) τον μουτζούρη, όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε. Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ
ιδιαίτερα, είδαν τις δυνάμεις τους να υποχωρούν σημαντικά σε όλες τις ως τα
τώρα δημοσιοποιημένες δημοσκοπήσεις, σ’ αντίθεση με τη Ν.Δ. που δείχνει ακόμη
να αντέχει. Έχουν λοιπόν κάθε λόγο να καταφεύγουν σε -άγονους βέβαια επί της
πράξης- τακτικισμούς, προκειμένου να περισώσουν ό,τι (θεωρούν πως) μπορεί να
περισωθεί. Ο δε Βαγγέλης Βενιζέλος έχει
να περπατήσει και την «ανασύσταση» του κόμματός του. Προοπτική που βέβαια δεν μπορεί
νάχει καμιά τύχη αν χρεωθεί εξ ολοκλήρου τον επικείμενο κοινωνικό σεισμό.
Με τούτα και μ’ εκείνα όμως, το βέβαιο είναι πως με τέτοια
κόλπα αυτή η Κυβέρνηση, η συμμαχική, η τρικομματική, δεν μπορεί να πάει μακριά.
Πολύ περισσότερο αφού έτσι παραχωρείται ουσιαστικά το ελεύθερο σε κάποιους «ανήσυχους»
βουλευτές και των τριών κομμάτων, να κάνουν τα δικά τους στις ψηφοφορίες στη
Βουλή. Όσες «κομματικές πειθαρχίες» κι αν τεθούν. Σκέψου δε τι έχει να γίνει
όταν, οσονούπω, κορυφωθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις.
Ίσως τότε καταλάβουν επιτέλους πως, μετά την επιλογή τους
του περασμένου Ιουνίου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Είπαμε, κοινή γαρ η μοίρα και των τριών. Και
το μέλλον αόριστον…