Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012

Το ξύλο είναι η λύση;

http://www.sofokleousin.gr



Πολλά ειπώθηκαν και  γράφτηκαν μετά το λεηλασία των πάγκων των μικροπωλητών από οπαδούς και βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Οι θέσεις όλων είναι πλέον γνωστές: Από τη μια πλευρά υπάρχουν αυτοί που δεν ανέχονται τη βία και από την άλλη οι «ακραίοι» που θεωρούν πως χρειάζονται τέτοιου είδους ενέργειες ώστε να δοθεί το μήνυμα προς κάθε αποδέκτη ότι η κατάσταση έχει αλλάξει πως και πως δεν μπορεί να συνεχίζεται η ανεξέλεγκτη δράση κυκλωμάτων, μεταναστών ή Ελλήνων.
Στη συνέχεια όμως ακολούθησε το περιστατικό με τους Έλληνες μετανάστες στην Αυστραλία οι οποίοι όντας παράνομοι –σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής- βρέθηκαν κρατούμενοι σε κέντρα κράτησης μεταναστών. Λίγες ώρες αργότερα έγινε γνωστό ότι Γερμανοί νεοναζί έδειραν Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία γιατί πουλούσαν παράνομα εφημερίδες.

Τα περιστατικά αυτά δείχνουν ξεκάθαρα πως οι κοινωνίες βαδίζουν στο μονοπάτι της έκρηξης. Η βία μέχρι τώρα ήταν «προνόμιο» του κράτους και όταν ασκείτο στον ιδιωτικό βίο τιμωρούνταν. Τώρα όμως τα ήθη αλλάζουν: Οι Ελληνες γίνονται μετανάστες ξανά και όσοι μένουν πίσω γίνονται βίαιοι.
Όσοι όμως χρησιμοποιούν τη βία για την επίλυση της οποιασδήποτε διαφοράς ή έστω για την αποκατάσταση της νομιμότητας θα πρέπει να δεχθούν, λίγο παρακάτω, ότι και οι τράπεζες στις οποίες άπαντες οφείλουν και δεν τις πληρώνουν θα χρησιμοποιήσουν τα ίδια μέσα για να εισπράξουν τα λεφτά τους.
Το παράδειγμα αυτό, αν και ακραίο, μπορεί να βάλει κάθε ένα στη θέση αυτού που υπόκεινται στη βία του διπλανού του. Δεν είναι θέμα νόμιμου ή παράνομου, μετανάστη ή γηγενή, αριστερού ή δεξιού. Η ανοχή αυτών των φαινομένων απ όπου κι αν προέρχονται και όπου και αν στοχεύουν οδηγεί σε κοινωνική έκρηξη.
Ο μετανάστης και δει ο παράνομος είναι αδύναμος και απροστάτευτος απέναντι στον καθόλα νόμιμο –για τη διαμονή του- Έλληνα πολίτη. Ο Ελληνας πολίτης όμως τυχαίνει να χρωστάει στην εφορία, στην τράπεζα, στον μπακάλη… 
Αν η βία, ψυχολογική και σωματική είναι η λύση τότε...
Η ζούγκλα δεν απέχει πολύ…
Καλό σαφάρι
Χρήστος Φράγκου