http://www.protagon.gr
«Μια εικόνα χίλιες λέξεις», λέει μια κινεζική παροιμία. Χθες
γύρω στις 9μμ κάνοντας μια βόλτα στους δρόμους της απρόσωπης πόλης, αντίκρισα
μια εικόνα ντροπής και αποτροπιασμού. Μια μεσήλικη γυναίκα με τους δυο γιούς
της σκυμμένοι και οι τρεις σε έναν κάδο σκουπιδιών έψαχναν με μανία με τα
αδηφάγα χέρια τους λίγα απομεινάρια τροφής για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο.
Κοντοστάθηκα παρατηρώντας τα παιδιά με τα ντροπιασμένα μάτια και τα βουλιαγμένα
μάγουλα. Στα πρόσωπά τους ήταν ζωγραφισμένη η θλίψη και η ντροπή γιατί προφανώς
δεν άντεχαν αυτόν τον εξευτελισμό. Για μερικά δευτερόλεπτα έμοιαζαν να
επικεντρώνονται στον στόχο τους, αδιαφορώντας για τυχόν ρατσιστικά και
κακεντρεχή σχόλια ή ενδεχόμενα κυνικά και ειρωνικά βλέμματα κάποιων περαστικών.
Από τον απόηχο της φωνής τους αναγνώρισα πως ήταν έλληνες.
Μια εικόνα που απηχεί την υφέρπουσα, διαιωνιζόμενη κοινωνική
αδικία και την κατάντια του σύγχρονου έλληνα. Μια εικόνα που τώρα πια τείνει να
γίνει καθημερινή. Εικόνες σκλαβιάς του 21ου αιώνα που προκαλούν μόνο αισθήματα
οδύνης και αγανάκτησης. Κι όμως ενώ θυμίζουν μιαν άλλη εποχή είναι τόσο
επίκαιρες. Συχνά μάλιστα βλέπουμε να επαναλαμβάνονται διασκευασμένες, να
μεγεθύνονται ή να αυξάνονται απειλητικά και ταχύρυθμα. Επαίτες, ζητιάνοι,
ρακένδυτοι ρακοσυλλέκτες να περιφέρονται στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης, κορμιά
εξαθλιωμένα από την πείνα και την ανέχεια να κείτονται ανήμπορα στα πεζοδρόμια
μικρών ή και μεγάλων συνοικιών. Αναξιοπαθούντες συμπατριώτες μας ή και άνθρωποι
από κάθε γωνιά της γης αναζητούν λίγη τροφή για να συνεχίσουν όπως – όπως τη
μίζερη και άδικη ζωή τους.
Κι όμως είναι αθώοι που προπονούνται να μάθουν να πληρώνουν
για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν, την ανέχεια. Εκτός από αυτούς όμως, είναι
και εκείνοι που εργάζονται ασταμάτητα για ένα πενιχρό εισόδημα και μαθαίνουν να
είναι ικανοποιημένοι απλώς μέσα από την εργατική προσφορά τους αρκεί να
αισθάνονται παραγωγικοί. Και η τραγωδία επιδεινώνεται και συνεχίζεται, με τους
νέους να αποθηκεύουν τις ελπίδες τους σε ένα καλά κλειδωμένο μπαούλο,
κοιτάζοντας απογοητευμένοι τα αναξιοποίητα πτυχία τους στις σκονισμένες τώρα
πια κορνίζες στον μαυρότοιχο του δωματίου τους. Ενώ την επομένη περιμένουν στην
ουρά του ταμείου ανεργίας ή υπομένουν απομυζώντας την πενιχρή σύνταξη των
ηλικιωμένων ανήμπορων γονιών τους. Κι όμως την ίδια ακριβώς στιγμή κάποιοι
λίγοι γεύονται λουκούλεια γεύματα.
Ευτυχώς όμως υπάρχουν κάποιοι που δεν αντέχουν τη σκλαβιά
του 21ου αιώνα, εκείνοι που έχουν μάθει να μην πτοούνται, να είναι ανυπότακτες
ψυχές, οπαδοί του οπτιμισμού, να οραματίζονται και να βλέπουν όλα τα φανάρια
πράσινα, να ψάχνουν ακόμη και στα πιο σκοτεινά τούνελ και να σηκώνονται με αργά
και σταθερά βήματα αποδεικνύοντας για ύστατη φορά πως είναι άνθρωποι.
«Παντα στο νου σου ναχεις την Ιθάκη Το φτάσιμο εκεί είναι ο
προορισμός σου» Κ. Καβαφης
ή
«Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα». Λάο
Τσε.
