Δεν το ακούτε, δεν το βλέπετε Έλληνες πατριώτες;
Φωνάζουν τα καμένα βουνά και οι κάμποι, φωνάζει ο μολυσμένος Ασωπός, φωνάζουν οι επιχειρήσεις και βιοτεχνίες που έγιναν με κόπο και με αίμα Ελληνικό από γενιές με όνειρα! φωνάζουν τα εγκαταλειμμένα χωράφια με τους αγρότες σακατεμένους και αχρηστεμένους από τις επιδοτήσεις. Φωνάζει η φύση και τα ζώα από την δηλητηρίαση, από τα ανεξέλεγκτα φυτοφάρμακα. Φωνάζουν οι γειτονιές που έχασαν το άρωμα των κήπων τους, που έχασαν την θαλπωρή της αγάπης και της αλληλεγγύης, που έχασαν την αθωότητα της διαφωνίας, που μετατράπηκε σε γκέτο δολοφόνων άγνωστης προελεύσεως. Έγινε λίγο από μαφία, λίγο από Χονγκ Κογκ, λίγο από Σικελία, Αφρική, Ζουλού. Αυτή που ήταν κάποτε γειτονιά, είναι σήμερα η φωλιά με τους γύπες. Φωνάζει η κοινωνία που έχει μασκαρευτεί λες και είναι ηθοποιός στο θέατρο με παράσταση, οι καλικάτζαροι!
Είχα την αθωότητα, μου την πήραν, είχα αισθήματα, μου τα πήραν, είχα πατριωτισμό, μου τον πήραν, είχα αξιοπρέπεια, μου την πήραν, είχα παιδιά, μου τα πήραν και τα έστειλαν στην ξενιτιά, είχα ένα σπίτι φτωχό πατρικό αλλά με αγάπη μέσα του μου το πήραν, είχα δικαίωμα να ζω, μου το πήραν!
Με ποιο αντάλλαγμα; Το μίσος, την κακία και με μετέτρεψαν σε δολοφόνο, σε μισάνθρωπο, σε ζόμπι, σε αρπακτικό, πάντως δεν είμαι άνθρωπος μοιάζω ποιο πολύ σε ερμαφρόδιτο δίποδο με εμφάνιση μεταλλαγμένη σε οχιά, σε γύπα, σε ύαινα!
Όλα τα παραπάνω τα οφείλω στον οχαδερφισμό που επέτρεψα και ανέδειξα τα χειρότερα δίποδα υποκείμενα σε Ηγέτες μου, εκτελεστές του συντάγματος, της πατρίδος μου, δυνάστες μου, εκτελεστές μου!
Και τώρα τιμωρούμε κλεισμένος σε μια φυλακή χωρίς κάγκελα και πόρτες, με δίποδα όρνια που ξεσκίζουν τις σάρκες μου, με προδότες, με δειλούς, με απάτριδες, με ανώμαλους ψυχικά και σωματικά, που ευελπιστούν στην παγκοσμιοποίηση, στο μάνα εξ ουρανού, περιμένουν τον Δον Κιχώτη να τους σώσει, βρισκόμαστε στο στάδιο της μετάλλαξης σε κατσαρίδες, γιατί έχουμε πληροφορηθεί ότι είναι η τελευταία μας ελπίδα, γιατί οι κατσαρίδες θα επιβιώσουν ακόμα και από πυρηνικό όλεθρο!
ΠΗΓΗ
